چندسال قبل جهت رفاه حال روستائیان یک خط تلفن سیم کارتی باکد۰۹۱۱به روستای وربن تعلق گرفت که البته این خط حاصل تلاش آقای یوسف حسابی وشرکت مخابرات رودسر بود که بسیار از این عزیزان قدر دانی وسپاسگزاری میشود .امادرسال گذشته این خط جمع آوری گردید.درطول مدتی که این خط فعال بود مردم وربن وسورتله ازطریق این خط از کسان خود در نقاط مختلف اطلاع حاصل میکردند.باتوجه به اینکه به دلیل عدم آنتن دهی درست در اکثر مناطق روستائی امکان ارتباط سریع با موبایل وجود ندارد لذا لزوم اندیدیشیدن به راهکاری عملی برای ارتباط احساس میشود.

ضمن قدردانی از زحمات وزیر محترم مخابرات وفناوری اطلاعات جناب آقای دکتر تقی پور وهمچنین قدردانی وسپاس از مسئولین وپرسنل مخابرات شهرستان رودسرکه واقعأ کارهای شایان توجهی درزمینه برقراری ارتباطات مخابراتی انجام داده اند،لازم میدانم تا نظر مسئولین محترم مخابرات رابه وضعیت این پدیده ارتباطی در روستاهای دورافتاده جلب نمایم. 

پس از جمع آوری خط ارتباطی وربن سورتله، یک شرکت خصوصی مخابرات بادریافت مبلغ ۳۵۰.۰۰۰ريالاقدام به واگذاری یک سیم کارت باپیش شماره ۰۱۴۲۹۵۰نموده است .البته این شرکت براساس نامی که درپشت سیم کارت های آنها حک شده است شرکت مخابراتی کوه نور نامیده میشود که در استان اصفهان واستان مرکزی فعالیت دارد.

 این شرکت دراوایل تابستان امسال اقدام به نصب تجهیزات مخابراتی در نقطه ای بین روستای وربن وسورتله واینی نموده است.

البته تلاش پرسنل این شرکت در نصب تجهیزات وواگذاری سیم کارت به روستاهای یاد شده قابل تقدیر وتشکر بسیار است . 

اما آنچه که حائز اهمیت است،عدم ارتباط درست این سیستم است.بگونه ای که پس از نصب تجهیزات قدرت ارتباطی آن در حد بسیار پائینی قرار دارد.مثلأدر زمان ارتباط دارای تأخیربسیار ونویز شدیدی میباشد. 

ضمن خسته نباشید وخداقوت مجدد از مسئولین وپرسنل شرکت مخابرات شهرستان رودسر از طرف تمام مردم روستاهای وربن وسورتله واینی تقاضا دارم تا نسبت به رفع اشکال خطوط ارتباطی فوق اقدام عاجل به عمل آورند. 

درمورخه۲۶/۶/۱۳۹۱مسئولین شیلات جناب آقای مهندس محمدی وجناب آقای روح الله بنائی به اتفاق آقای یوسف حسابی بازدیدی از امکانات بالقوّه روستای وربن وروستاهای اطراف بعمل آوردند جهت پرورش آبزیان در این مناطق.علی رغم مسئولیت زیادوپر بودن وقت آقای مهندس محمدی وجناب بنانی این دو بزرگوار پذیرفتند تا به بازدید روستاهای وربن وسورتله اقدام نمایند. طبق قرار ازقبل تعیین شده توسط دوست ارجمندم جناب آقای یوسف حسابی درساعت هشت ونیم روزیکشنبه از شهر رحیم آباد رودسر که مرکز بخش اشکو نیز میباشد بوسیله یک دستگاه ماشین محلی عازم روستای وربن شدیم.(البته ما  فعلأ مجبوریم بدلیل نامناسب بودن جاده  با ماشین های خاصی مانند جیپ روسی یا تویوتا لندکروزبه روستاها برویم)حقیر این سعادت را داشتم تا در معیت مسئولین شیلات به وربن زادگاه خودم سفر کنم.

 بنده به دفعات دراین صفحه از مشکلات سفر به روستاهای دور افتاده نوشته ام.سفری که همیشه باعث فرسوسودگی جسم وجان مسافرین این مسیر شده است.وشاید همین نبود جاده باعث شده است که روستاهای ما کمتر دیده شوند.خوشبختانه دوستان کارشناس شیلات جهت انجام وظیفه خطیر خود سختی سفر را به جان خریده ولب به شکایت نگشودندومن قلبأ به بردباری دوستان همراه درود میفرستم.

مهمانان بازدیدکننده از روستای وربن پس از یک بازدید خسته کننده چندساعته به استراحتی کوتاه پرداخته وبا مردم محلی مذاکره میکنند.

تصویربالا ازراست به چپ:آقای روح اله بنائی-آقای یوسف حسابی-نویسنده وبسایت وربن وسورتله-یکی از مردم محلی-مهندس محمدی

هدف از این سفر وبازدید از روستای وربن وسورتله نگاه کارشناسانه مسئولین شیلات جهت بررسی امکانات بالقوه این مناطق جهت ایجادشغل وپرورش آبزیان بوده است.طبق صحبتهای صورت گرفته با جناب مهندس محمدی وجناب بنائی منطقه ومکانهای معرفی شده مورد تأیید این کارشناسان قرارگرفت.

باتشکراز همکاری جناب آقای مهندس قربانیان رئیس محترم شیلات رودسر جهت اعزام کارشناسان این سازمان به منطقه وربن وسورتله.

سرچشمه رودخانه وربن.این چشمه دارای آب پایدار ودائمی میباشد.

اینجا سرچشمه رودخانه وربن است. چشمه ای غنی که اگر مدیریت شود منبع در آمد روستاها خواهدشد.

روستاهای وربن وسورتله بدلیل دور بودن از مرکز شهرستان در تمام سالهای گذشته مورد بی مهری قرار گرفته وبه آرامی تمامی جمعیت فعال خودرا از دست داده است.درحالی که این روستا دارای امکانات طبیعی بسیار زیادی درجهت ایجاد شغل های پایدار برای روستائیان میباشد.وهمچنین کسانی هستند که توان کارآفرینی درمنطقه را دارند.

مردم سخت کوش این مناطق با کمترین امکانات زیستی به زندگی خود ادامه میدهند.اگر گوشه چشمی از طرف مسئولین به این مناطق بشود بطور قطع ویقین شاهد تحولی شگرف در زمینه بهینه کردن معیشت مردم دراین مناطق خواهیم بود.

یک منظره بسیار زیبا از روستای وربن.

روستای وربن ازاین دست مناظر بسیار دارد.اگر امکان عبور ومرور برای این مناطق به وجود بیاید میتواند برای گردشگران وکوهنوردان بسیار جذاب باشد.

دراین لحظه جا دارد از تلاشهای بی شائبه جناب آقای مهندس سیاری مدیر راه مسکن وشهرسازی سیاهکل تشکر وقدردانی نمایم.زیرا این بزرگوار به دفعات به ترمیم راه دسترسی به وربن وسورتله واینی اقدام کرده است.البته جناب سیاری قول ترمیم دیگری را نیز برای این جاده درنظر گرفته اند.وهمچنین تلاشهای دلسوزانه جناب آقای مهندس سهرابی بخشدار مرکزی سیاهکل که روستاهای مارا در بخش خدمات رسانی سیاهکل پوشش میدهند.

البته علی رغم تمام تلاشهای خستگی ناپذیر وبی وقفه از طرف جناب مهندس سیاری باز هم ساخت راهی پایدار برای این روستاها همت مسئولین شهرستان رودسر ومسئولین استانی را میطلبد.

ماهمچنان منتظر تحقق وعده های داده شده از سوی جناب آقای بشارتی درسفرشان به منطقه ووعده های آقای رهبری نماینده شهرستان رودسر میباشیم.

کارگاه ومحل ساخت پل رودخانه وربن وسورتله

البته با تلاشهای شبانه روزی جناب سرهنگ عصامی فرماندهی محترم سپاه ناحیه رودسروجناب سرهنگ حاج کاظم میرزائی فرمانده محترم بسیج محلات رودسرپل رودخانه وربن وسورتله در حال ساخت است که واقعأجای سپاس بسیار داردوطبق نظر مهندس نمازی سرپرست کارگاه پل ساخت آن به زودی به اتمام میرسد.

درپایان لازم است که یادآوری کنم که اگر مسئولین اندکی توجه وکمک به منطقه کنند این امیدواری وجود دارد که بسیاری از مردم این منطقه که قصد کوچیدن به دیگر مناطق را دارند منصرف شده وکوچ کردگان گذشته نیز به روستاها باز گردند.

درپایان تشکر میکنم از زحمات دلسوزانه دوست بزرگوارم آقای یوسف حسابی که همچنان دوشا دوش ما در جهت رساندن پیام محرومیت روستاها تلاش میکنند.

 روزسه شنبه مورخه ۱۷/۵/۱۳۹۱فرصتی نصیب حقیرگردید و به کمک دوست ارجمندم جناب آقای مجید وثوقی به دیدار اقای محمد مهدی رهبری املشی نماینده مردم شریف رودسر واملش وبخش اشکورنائل گردیدم.هرچند این دیدار بسیار کوتاه بود اما امیدواریهای بسیاری برای بنده به ارمغان آورد.زیرا در میان صحبتهایم با جناب رهبری دریافتم که ایشان از اخبار منطقه ما بخوبی اطلاع دارند.وزمانی شادی هایم بیشتر شد که متوجه شدم ایشان حتی روند ساخت پل وربن وسورتله رانیزدنبال میکنند.سئوال اساسی وهمیشگی من ونیز خواست سالیان روستاهای ما که ساخت جاده بود را مطرح کردم وایشان فرمودند که بودجه اش فراهم شده وعنقریب نیز ساخت جاده به مرحله اجرا خواهد رسید.درخواستی راکه پیشتر مهیا کرده بودم خدمت ایشان دادم وجناب رهبری قول دادند که هم مکتوبم را بخوانند وهم پیگیر مسائل مطروحه درآن شوند.من با امید به اینکه جناب رهبری به تعهدات ومیثاقش با موکلین خود عمل کند برایشان آرزوی موفقیت کرده واز ایشان خداحافظی کردم.

درزیر نامه ای را که خطاب به جناب رهبری تقدیم ایشان کرده ام راجهت آگاهی مردم عزیز روستاهای وربن وسورتله واینی وتوسه چالک ودیگر روستاهای همجوارقرار میدهم.

بنام خدا

سرورگرام جناب آقای رهبری املشی نماینده محترم مردم رودسر واملش   باسلام

احترامأ   این حقیر به نمایندگی ازمیان  مردم محروم روستاهای وربن وسورتله واینی وتوسه چالک به حضورحضرتعالی رسیده ام تا ضمن دیدارواهداء سلام وتبریک به مناسبت برگزیده شدن از طرف مردم شهرستان به نمایندگی مجلس که بسی مایه مباهات وشادمانی میباشد مواردی را محض یاد آوری وخواست مردم این روستاها وروستاهای همجوارکه درحوزه انتخابیه حضرتعالی قرار دارندرا خدمت حضرتعالی معروض دارم.همانطور که مستحضرهستید بخش اشکور بزرگترین بخش شهرستان رودسرمیباشدودارای روستاهای بسیارزیادی هست.امابعضی ازاین روستاها چون دورتر نسبت به شهرستان هستندمورد بی مهری وکم توجهی مسئولین منطقه ای واستانی قرار گرفته اند.به گونه ای که مردم ساکن در آن ترجیح داده اند تن به یک کوچ اجباری به شهرهای همجوار بدهند تا اینکه در روستا مانده وشاهد فقر ومحرومیت خود شوند.روستاهای مد نظرمن که از آنان اسم بردم وبسیاری از روستاهای همجوارآن دارای امکانات بسیاری برای زیست هستند که میتوانند جوابگوی جمعیت زیادی باشند.اگر تصاویر منطقه دیده شوند ویا اگر به منطقه سفر شود خواهیم دید که دارای زمینهای وسیع کشاورزی وباغات میوه فراوان ونیز آب بسیار زیاد هستند.به گمان من فندق وگل گاوزبان وعسل این منطقه بسیار مرغوب وحائز اهمیت هست.ناگفته نماند که این مناطق دارای توانمندیهائی جهت پرورش طیور وآبزیان میباشد.دامداری نیز در منطقه از گذشته های بسیار دور جزءشغل این مردم بوده است که اینک نیز بصورت پراکنده وجود دارد.البته اگر وضع به همین منوال پیش برود ظرف چند سال آینده باقیمانده مردم نیز یا به دلیل کهولت سن به رحمت خدا میروند ویا به تبعیت از فرزندان به جاهای دیگر میکوچند.یکی از بزرگترین عواملی که باعث کوچ میشود فقر جاده ای این مناطق میباشد.یعنی آنقدر بدی راه های عبور ملموس است که در نگاه اول بنظرمیرسدکه اصلأ راهی برای عبور ومرور وجود ندارد.دربهترین فصل سال یعنی تابستان که نسبتأجاده خشک است فاصله بین رحیم آباد تاروستای ما،درشش ساعت وفاصله سیاهکل تاروستای ما، درپنج ساعت وفاصله قزوین تاروستای ما ،درهفت ساعت طی میشود.هرسه این شهرها تاروستای ما بین هشتادوپنج تایکصد کیلومتر فاصله دارند.البته استرس وترس ناشی از بدی جاده نیزباعث میشودتامردم عطای زندگی روستارا به لقایش ببخشند. حتمأگزارش محرومیت این مناطق به جنابعالی رسیده است.عدم وجود جاده باعث شده است تا انتقال بسیاری از مایحتاج  حیاطی به منطقه غیر ممکن باشد.مثلأ حمل یک شاخه آهن غیرممکن است ویا حمل لوله برای آبرسانی کشاورزی امکان ندارد.البته بهتر میدانید که روستائیان همه اینکارهارا با وسایل ابداعی قدیمی انجام میدهند اما کاری را که میشود در یک روز به اتمام رساند باید چند روز ویا چند هفته برایش وقت گذاشت. نبود جاده باعث میشود تا نتوان امکانات بهداشتی به منطقه گسیل داشت ویا خدماتی مانند آب وبرق وگازرا به منطقه فرستاد.میدانید که اکثرروستاها مدرسه ندارند.نبود جاده باعث میشود تا دسترسی به روستاهای دورتر که صاحب مدرسه هستند امکان پذیر نباشد.حضرتعالی مستحضر هستید که برای ایجاد یک نفرشغل درشهر بین پنجاه تا یکصد میلیون تومان بودجه لازم است.اما این رقم در روستا بسیار کمتر است.یعنی در روستا زمین وآب هست.اندکی امکانات زیر بنائی باعث تجدید حیاط روستا میشود.بسیاری از کسانی که اینک در شهرها ساکن هستند اگر بدانند که میتوانند راحت بین روستا وشهر به عبور ومرور بپردازند بدون شک به روستا باز میگردند وتبدیل میشوند به نیروهای مولد.بنده خودم را مورد مثال قرار میدهم.سالهاست که در شهر سکونت دارم واز زندگی نسبتأ خوبی برخوردارم.اما فکر میکنم که میتوانم در زادگاهم مفید تر وموفق تر باشم.همچنین بستری برای زندگی توام با آرامش برای فرزندانم تدارک ببینم.اگر مسئله راه های روستائی حل شودطبعأ بدنبال آن بسیاری از معضلات بخودی خود قابل حل است.اکنون بنده در حضور شما هستم تا به حضرتعالی عرض کنم که از توانمندی خودتان استفاده نموده وسرو سامانی به جاده روستاهای مابدهید.حالا که پل رودخانه در دست ساخت است بهترین فرصت هست تا جاده دوطرف پل نیز مرمت گردد.من ایمان دارم که اگر روستاهای منطقه صاحب یک جاده دسترسی قابل قبول بشوندبستری میشوند برای کار ودرآمد وامرار معاش مردم بومی.وهم از این طریق از کوچ های اجباری وکور جلوگیری میشود ونیزمنطقه به سمت آبادانی گام برمیدارد.زیرا میشود از طریق یک جاده خوب بسیاری از امکانات زیستی را به روستا گسیل داشت وهم تولیدات روستائی را به صورت تازه به بازار مصرف عرضه کرد.نبودن جاده باعث میشود تا رانندگان محلی کرایه های گران طلب کنند طوری که هزینه سفر یکصد کیلومتری به بیست هزار تومان برسد.ویا هزینه حمل یک کپسول گاز ده هزار تومان باشد ویا یک کیلوباردویست تومان هزینه حمل داشته باشد ویا یک کیسه آردبه قیمت کیلوئی هزاروپانصد تومان به دست روستائی برسد.من امیدوارم که حضرتعالی از تمام توانمندیهای خود استفاده برده وگامی اساسی در جهت رفاه حال روستائیان بردارید.این حقیر آمادگی دارم تا گزارش جامعی از توانمندیهای منطقه ونیز احتیاجات مردم در اختیار جنابعالی قرار بدهم.

باتشکر وقدردانی از زحمات حضرتعالی                 اسداله سلیمی وربن از روستای وربن    

روی ویدئوی بالای صفحه کلیک کنید وفیلم منطقه ساخت پل وربن وسورتله را ببینید.

ساخت "پل" "وربن" و"سورتله"

همیشه با اشتیاق به "وربن" سفرکرده ام.اما اینبار اشتیاقم برای رفتن فراتر از حد همیشگی سفر بود.زیرا اینبار میرفتم تا به زیارت پلی نوساز نائل شوم وگزارشی تهیه کنم از پیشرفت کار پل.اینبار آنقدر مشتاق بودم که سختی سفر ودوری مسیر را حس نکردم.گرچه بنا به هزاردلیل خیلی دیر راه افتادیم ودیروقت شب به محل ساخت پل رسیدیم.اما اشتیاق دیدارپل وادارمان کرد تا با نورچراغهای ماشین وچراق قوه نگاهی اجمالی به اطراف واکناف پل داشته باشیم.برای ما که دورافتاده از شهرهای همجوار هستیم این پل نقشی حیاطی دارد.زیرا گلوگاه ارتباطی روستاهای "ور بن وسورتله" با دیگر روستاها وشهرهای همجوار است.دیدن ابزار راه سازی هرچند اندک مارا تا سرحد شادیهای کودکانه سوق داد. شاید برای خیلی از مردم ،خنده دار باشد که مابرای داشتن پلی کوچک اینهمه ذوق داریم وشادی میکنیم.اما ما تا چند روز قبل از داشتن همین اندک هم محروم بودیم.حالا که روزنه امیدی گشوده شده ماهم امید واریم بزودی دیگر مشکلات گریبانگیرروستاهای ما که عمده ترین آن در حال حاضر داشتن یک "جاده" قابل قبول است مرتفع گردد.

 این بزرگواران درحال اجرای پایه های سیمانی پل هستند

 این پایه شرقی پل هست.

 پل رودخانه درنمائی کلی

 ....واین هم جاده ای است که همیشه ازآن سخن گفته ایم.امید وارم پس از اتمام پل این جاده نیز به همت مسئولین دلسوز ساخته شود.چون بدون داشتن این جاده آن پل نیز کارآمد نخواهد بود.

 اینهم پایه غربی پل.بگفته مسئول کارگاه آقای مهندس نمازی ظرف چندروز آینده بخش فلزی پل نیز آماده اجرامیباشد. 

 بزودی گزارش مفصلی از اوضاع اجتماعی واقتصادی وهمچنین توانمندیهای منطقه منتشر خواهم کرد.

 ازدست اندرکاران اجرائی ونیز حامیان ساخت این پل تشکر وقدردانی مینمائیم.

 خداقوت دوستان بزرگ مردم محروم روستاهای دورافتاده

 آقای یوسف حسابی وهمراهان(خسته نباشید بزرگواران)

این مطلب توسط آقای یوسف حسابی نوشته شده است وبدون دخل وتصرّف دراین صفحه منتشر میشود.

جمعه در تاریخ 2۶/03/1391 به اتفاق جناب سرهنگ پاسدار حاج کاظم میرزایی مسؤل بسیج محلات سپاه ناحیه شهرستان رودسر و دو تن از مهندسین جوان عمران؛ آقایان نمازی و فکوری جهت بازدید و پیمان پل ارتباطی روستاهای اِینی،وربن و سورتله که مدت یک سال بدلیل جاری شدن سیل و طغیان آب رودخانه« وَرَکالی لات» تخریب گردیده؛ با یک دستگاه تویوتا وانت حرکت کردیم، راستی از بعضی آقایان سوال می گردد در هوای گرم و جادۀ خاکی عقب وانت سوار شده اید؟! اما جداٌ به خاکی بودن جناب سرهنگ و مهندسین جوان غبطه خوردم و  خیلی شرمندۀ دوستان شدم

یک ماه قبل پس از کلی پیگیری  حضوری ، نامه نگاری کتبی، الکترونیکی جناب آقای بشارتی(نماینده مقام معظم رهبری در مناطق محروم) به همراه هیئت همراه بلند پایه استان و شهرستان، از منطقه اشکورات بازدید نمودند ( اِینی، وربن و سورتله نیز جزء روستاهای بازدید شده بود) خوشحال شدیم که راه صعب العبور جهت مرمت و بازسازی تحویل اداره راه شهرستان سیاهکل گردید و پیمانکار مدت دو روز مشغول کار می باشد. اما برای ساخت پل بدلیل طولانی و صعب العبور بودن راه که جهت حمل وسایل مورد نیاز متحمل کرایه هنگفتی بود هیچ پیمانکاری تقبل نمی کرد. که بالاخره شانس ما را یاری کرد و به دوش بسیج سپاه پاسداران گذاشتند. راستی معمار کبیر انقلاب در حیات جاودانه خویش چقدر زیبا فرمودند:«اگر سپاه نبود کشور هم نبود»

برای همه کسانی که جهت تداوم راه امام و شهدا خالصانه و صادقانه برای محرومین تلاش می کنند آرزوی سلامتی و تندرستی و طول عمر دارم

رودخانه وربن .گلوگاه عبورمردم به شهر وروستاهای همجوار 

در خاتمه تشکر و قدردانی میشوداز جناب آقای بشارتی و نمایندگان استانداری،جناب آقای دوست جلالی(فرماندار محترم)، جناب آقای حسن زاده(بخشدار وقت بخش رحیم آباد)،خبرنکار محترم ایرنا و دیگر عزیزان که در این سفر آقای بشارتی را همراهی کردند.

تشکر و قدردانی میشوداز سپاه پاسداران منطقه گیلان،سپاه ناحیه شهرستان رودسر، تشکر میشوداز جناب سرهنگ حاج کاظم میرزایی و آقایان مهندس فکوری.

تشکر وسپاس از جناب سرهنگ پاسدار حاج اسماعیل قربانی فرماندهی محترم سپاه سیاهکل آقای سهرابی (بخشدار محترم سیاهکل) و آقای سیاری (ریاست اداره راه و ترابری شهرستان سیاهکل) و برادر بسیجی عزت الله نوروز زاده.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مدیرسایت وربن وسورتله از همه کسانی که در این امر خیر پیشقدم بوده اند سپاسگذاری مینماید.

رئیس مرکز توسعه روستایی و مناطق محروم کشور در سفری یک روزه به گیلان از روستاهای محروم وربن وسورتله واینی در بخش رحیم آباد رودسر و دیلمان سیاهکل بازدید کرد.

  به گزارش خبرگزاری شبستان از گیلان، جلیل بشارتی، رئیس مرکز توسعه روستایی و مناطق محروم کشور در سفری یک روزه با حضور در روستاهای محروم در ارتفاعات اشکورات رحیم آباد شهرستان رودسر و بخش دیلمان شهرستان سیاهکل به صورت رو در رو با مردم این مناطق به گفتگو و تبادل نظر پرداخت.

رئیس مرکز توسعه روستایی و مناطق محروم کشور با حضور در روستاهای محروم "وربن"و"سورتله"و"اینی" و دیگر روستاها با مردم این منطقه دیدار و گفتگو کرد.

بخشی از جاده وربن وسورتله که درسیل اخیر از بین رفته است

بر اساس این گزارش، از دیگر برنامه های این سفر، بازدید از راه روستای توسه "چالک" به "اینی" با طول 5/3 کیلومتر، بازدید از محور "سی پل" به "شوایل" به طول 5/10 کیلومتر و مسیر "آسمان رود"، "سارم" و "تیاسم" به طول 5/10 کیلومتر بود.

همچنین در این سفر برنامه ریزی شد که با اعتبارات سال گذشته و 91، نسبت به تعریض، بهسازی و آسفالت بخشی از مسیر مورد نظر به تناسب اعتبار، اقدام شود.

وی همچنین از اتصال راه روستایی ‘اینی’ در اشکورات رحیم آباد "شهرستان رودسر" به شبکه راه ارتباطی استان گیلان از طریق راه روستایی ‘کارسنگ’ سیاهکل خبر داد و اظهار کرد: اجرای این پروژه به زودی آغاز و به عنوان یک راه پایدار ، ماندگار و دائمی برای مردم این روستا محسوب خواهد شد.

بشارتی با اشاره به آغاز ساخت پل تخریب شده ناشی از وقوع سیلاب سال گذشته در بین راه روستای "اینی" و"وربن" و"سورتله" اضافه کرد: با ساخت مجدد این پل که به زودی انجام خواهد شد، راه ارتباطی دو روستای دیگر منطقه شامل "وربن" و"سورتله" به یکدیگر متصل می شود که این امر، هم از نظر معیشت و هم از نظر تردد برای ساکنان منطقه مهم است
گفتنی است، در این بازدید یک روزه، شعبان پور، مدیرکل راه و شهرسازی گیلان، اکبرزاده، معاون عمرانی استاندار، مهدوی مدیر کل امور روستایی و عشایری استانداری گیلان، بشارتی مشاور رئیس جمهور و رئیس مرکز توسعه روستایی و مناطق محروم کشور را همراهی می کردند.

واین پلی است که اهالی برای عبورموقت میسازند

سالها قبل وقتی تصمیم گرفتم برای کار وامرار معاش درشهر ماندگار بشوم امید واربودم که این ماندنم در غربت چندان طولانی نباشد.زیرا اطمینان کامل داشتم به اینکه بزودی برای روستاهای ما امکاناتی فراهم میشود وما میتوانیم به کارهای تولیدی روستائی از قبیل دامداری وکشاورزی بپردازیم .من اعتقاد داشتم وهمچنان نیز معتقدم که مهاجرت وپشت کردن به زادوبوم اجدادی به بهانه داشتن زندگی بهترنمیتواند رضایت قلبی را فراهم کند.هرچند ممکن است از نظر مالی دررفاه باشیم اما ازنظر روحی وروانی همیشه بدنبال گم شده ای هستیم .اما چیزی که باعث کوچیدن به مکانهای بزرگتر میشود اجبار است .بهرحال نیاز انسان به خوراک وپوشاک اورا به طرف جائی سوق میدهد که بتواند آن را تحصیل کند.پس نمیتوانیم کسی را به جهت مهاجرت وکوچیدن به مکان های دیگر محکوم کنیم.اگر کمی منصفانه به مسائل مهاجرت توجه کنیم در مییابیم که با سیاست گذاری درست وبه موقع میشود جلوی بسیاری از این کوچ های اجباری وبی حاصل را گرفت.من بار ها در این صفحه از توانمندیهای روستاهای اشکور صحبت کرده ام.ناچارم هر بار نیز گفته های پیشین را تکرار کنم.کسی نمیتواند منکر این باشد که طبیعت مساعد میتواند نیاز های طبیعی انسان را برآورده کند.

طبیعت بکر وقابل بهره برداری برای دامپروری وکشاورزی 

روستاهای ما دارای زمینهای مستعدی هستند که میتوانند با سرمایه گذاری درست وبرنامه ریزی دقیق وحساب شده بسیاری از کسانی را که از روستا رفته اند را دوباره به موطن وزادگاه خویش باز گردانند.من همیشه با کسانی که دور از موطن خود هستند صحبت میکنم واز آنان در باره وضعیت پس ازمهاجرت نظر خواهی میکنم.کمتر کسی را سراغ دارم که از دور شدن از زاد گاهش راضی باشد.بخصوص مردمان روستا از این که آنهمه زمین وامکانات خدادادی تولید را رها کرده وبه مکان های دیگر کوچیده اند ناراحت هستند.ولی همه دارای درد مشترکی هستند.دردی که درمانش به تنهائی وبدون حمایت دولت میسر نیست.اهم در دهای گریبانگیر روستا به این شرح است.

1-عدم وجود جاده های خوب وقابل قبول برای دسترسی آسان به مراکز شهری ومکانهای دیگر.

2-عدم وجود مدارس درپایه های مختلف بخصوص در پایه ابتدائی.

3-عدم وجوددرمانگاه چه بصورت سیار ویا ثابت ونیز مروجین بهداشتی جهت آموزش های لازم بهداشتی.

4-بهینه سازی خطوط آب وبرق وتلفن جهت تسهیل در امر زندگی متعارف.

5-حمایت مالی دولت از روستائیان در قالب وامهای با بهره کم وزمان باز پرداخت طولانی.

6-کمکهای آموزشی دولت در جهت بهینه سازی امر دامپروری وکشاورزی به شیوه های مدرن.

7-حمایت بیمه ای دولت ونیز ضمانت خرید تولیدات کشاورزی ودامی.

هزاران هکتار باغ وزمین کشاورزی منتظر احیاء هستند که همت همه را طالبند.همه میدانند که روستائی قدرت انجام بسیاری از کار های سخت را دارد ونیز روستائی آموخته است که نانش را از دل طبیعت حاصل کند.اما باید که از سوی دولت حمایت بشود.دولت باید حد اقل بین چهل تا پنجاه میلیون تومان هزینه کند تا برای یک نفر شغل ایجاد نماید.اما در روستا میشود با این مقدار برای چند نفر ایجاد شغل نمود.روستاهای اشکور بسیار غنی هستند.توان وگنجایش تغذیه افراد بسیار زیادی را دارند.امروز این بخش دارای قشر وسیعی از افراد تحصیل کرده در سطوح بالا میباشد.بیشک تمام مردم اشکور خواهان احیای سرزمین مادری خود هستند.

زنبورستانهای کوچک که درصورت حمایت میتوانند بزرگ شوند 

فندق اشکور،گل گاوزبان اشکور،عسل اشکور،گیاهان داروئی اشکور،تولیدات باغی وکشاورزی اشکور تمام اینها حائز اهمیت هستند وحرفهائی برای گفتن دارند.متأسفانه مسئولین محترم شهرستان توجهی به توانمندیهای این بخش وسیع از مملکت ماراندارند.باکمال تأسف هر نهادی مشکلات ومعضلات گریبانگیر روستاهای اشکور را به نهاد دیگری پاس میدهد.وکلای شهرستان رودسر در مجلس که میتوانند مشکلات را به گوش تمام مسئولین دولت برسانند یا سکوت میکنند ویا چندان قوی ومستند پیگیر تقاضای خود نیستند.مسئولین شهرستان هم شاید هیچ توجهی به مشکلات روستاها ندارند.شاید هم تمام مسئولیت خودرا در رفع مشکلات شهری خلاصه میکنند.بخصوص جناب بخشدار محترم که بعید میدانم بدانند روستای وربن یا سورتله یا اینی وبرمکوه وایر محله ودیگر روستاهای این قسمت در اشکور ازچه وضع نا بسامانی رنج میبرند.من همچنان امید وارم که مسئولین از سر حس وظیفه شناسی ونیز مصداق این بیت(ای که دستت میرسد کاری بکن   پیش ازآن کز تو نیاید هیچ کار)کاری صورت بدهند تا در پیشگاه وجدان خود ونیز محضر خدا وهم افکار عامه مردم سربلند باشند.

این مطلب را برای تمام دست اندر کاران امور استان گیلان وبخصوص شهرستان رودسرونیز وکیل جدید ارسال میکنم.

مطمئن باشید این کودک به پیک نیک نیامده.بلکه در راه بازگشت به خانه اش هست از سفری سخت.

اگه دلش رو داریدوارد این لینک بشوید.

یعنی توقع دارین که از خدا بخواهیم که باران نبارد تا جاده نیم بند مارا آب نبرد؟

از خدا بخواهیم مردم روستاهای مارا ببرد تا ما به دیدارشان نرویم؟

آیاباید به فرزندان مان بگوئیم که روستاهای مابرای همیشه ازروی نقشه حذف شدند تا دیگر هوس رفتن به روستا به سرشان نزند؟

 برای داشتن یه جاده به که باید رجوع کنیم؟

برادرم مصیب امید وار بودم پس از این کسی دیگر در وبلاگش از رنج ومحرومیت دائم مردم ما ننویسد.

امااین پستت آتشی دوباره شدبرغمهای سالیان ما.

......وماهمچنان چشم براه دست یاری کسانی هستیم که کاری از دستشان برمیآید.

**	چرامسئولین شهرستان رودسر مناطق محروم اشکور رانمی بینند؟	**
**	شکر خدا تب وتاب انتخابات به اتمام رسید.بیگمان حالا زمان برنامه ریزی نمایندگان جدید هست که بزودی راهی مجلس میشوند.شهرستان ماهم صاحب نماینده ای باکمالات وفهیم ودرد آشنا شده است.شکّی ندارم که ایشان با منطقه اشکور آشنائی تام دارند.حتمأ چه در ادوار گذشته نمایندگی جناب رهبری وچه در هشت سال گذشته که دور از مجلس بودند از مسائل منطقه رودسر خبر داشته اند.اگر بخواهیم مقایسه ای انجام بدهیم بین روستاهای کوهستانی املش وروستاهای کوهستانی اشکور در مییابیم که بسیاری از روستاهای اشکور در فقرمضاعفی بسر میبرند که ناشی از نادیده انگاشته شدن از طرف بسیاری از مسئولین منطقه میباشد.شاید این حرف درست نباشد که بگوئیم بسیاری از دست اندر کاران امور استان وبخصوص شهرستان رودسر اشکور را یک مهره سوخته قلمداد میکنند.اما وقتی به عملکرد افراد رجوع میشود این باور قوت میگیرد که براستی اشکور مهره سوخته شهرستان هست.بارها از مسئولین خواسته ایم که نمایندگانی برای حداقل دیدار از وضعیت مردم به منطقه گسیل بدارند.وبار ها خواسته ایم که برای مردم کاری صورت بدهند.منطقه ما خود مختار نیست که به امان خود ول شده باشد ومردم هم حق اعتراض نداشته باشند.این منطقه هم مانند تمام مناطق  ایرا ن تحت حاکمیت جمهوری اسلامی ایران اداره میشود.طبیعی است که مردمانش از مسئولین نظام انتظار بر آورده کردن بخشی از خواستهای مهم خود را داشته باشند. بهترین قسمت از جاده وربن وسورتله. چه کسی جرأت دارد تا دراین جاده رانندگی کند؟ من هربار ناچار شده ام در این صفحه حرفهایم را تکرار کنم.این کارم خوشایند بسیاری از دوستانم که به این صفحه لطف دارند نیست.اما من ناچار به تکرار هر روزه حرفهائی هستم که درد دل مردمان بسیاری از مناطق دور افتاده اشکور میباشد.اصلی ترین مسئله ای که اکنون گریبانگیر مناطق ما میباشد مسئله داشتن یک جاده قابل قبول برای عبور ومرور مردم است.خوشبختانه دوستان زیادی در وبلاگهای خودشان از معضل راه های نا مناسب عبور ومرور صحبت کرده اند.یعنی در هر گوشه ای از روستاهای دور افتاده اشکور وضعیت جاده ها نا بسامان است.وضعیت جاده از سیپرد به ایرمحله که ازمسیر روستاهای شوئیل وچمتو وریسن وایزین میباشد بشدت بد هست.جاده دسترسی کیاسه هم بهتر نیست.پینوند هم که از آنها بد تر است.برمکوه واکبر آباد وصمدآباد هم وضعیت بهتری ندارند.از توسه چالک واینی ووربن وسورتله هم نمیگویم.زیرا راه این سه روستا از بد هم بدتر هست.راستش نمیدانم چرا این بخش از اشکور توسط هیچکس دیده نمیشود.ابتدائی ترین نیاز مردم روستا همین جاده دسترسی هست.طبعأبدون بودن همین راه نمیشود هیچ نوع امکانی را به روستا منتقل کرد.قصد ندارم بگویم هیچ چیز وجود ندارد.اما به جرأت میشود گفت در روستاهای مد نظر من هیچ چیز قابل قبولی وجود ندارد.وضعیت راه دسترسی به شهر نا مناسب است.وضعیت بهداشت نامناسب هست . وضعیت آب وکشاورزی نامناسب هست.وضعیت تولید وفروش تولیدات نامناسب هست.مسئله تأسف آور در وضعیت اشکور این هست که این منطقه دارای توانائیهای بسیاری در تمام زمینه های تولیدی هست اما هیچ مسئولی به همه توانائیهای این بخش اهمیت نمیدهد.حتی آقای بخشدار هم توجه چندانی به این مناطق ندارد.ما عادت کرده ایم در همه موارد دست به دامان وکیل شهرستان بشویم اما آقای بخشدار هم مسئول است.آقای فرماندار هم مسئول است.آقای استاندار هم مسئول است.آقای مدیر کل راه هم مسئول است.ولی دریغ ودرد کسی برای این مناطق کاری صورت نمیدهد.اما اینبار وپیش از همه روی سخنم با جناب رهبری وکیل محترم شهرستان است.گرچه شاید برای گله وشکایت زود باشد.اما تقاضا دارم که جناب رهبری به پاس حتی یک رأی از منطقه اشکوراین منطقه را نادیده نگیرند.واین منطقه را در برنامه ریزی های آینده مجلس ببینند.	**

*

ديرزماني نيست كه دیگرصداي ني لبك چوپانان اشكوري از بلنداي كوه ها وكنار چشمه ها وزير سايه درختان شنيده نميشود.هنوز هم صداي پژواك هي هي چوپانان روستائي در حافظه صخره ها وتپه ماهور ها ولابلاي دره ها محفوظ است.هنوز هم ميتوان خاطره حركت رمه را درشيب تند كوه پايه هاي روستاهاي اشكور به خاطر آورد.حافظه هاي روستائيان مانده در سرزمين مادري ونيز آنها كه به اجبار به جاهاي ديگر كوچيده اندپراز خاطرات شيرين زندگي ساده در روزهاي گذشه روستااست.خاطرات بكري كه علي رغم سختي هاي خاص روستا هميشه شيرين است واز ياد نرفتني.وقتي روستائي شهر نشيني به روستايش ميرود نميتواند به گذشته خود بي تفاوت باشد.نميتواند ببيند كه زادگاهش به آرامي در حال فرورفتن در گرداب فراموشي اشتباهات انساني است.اشتباهاتي كه ميشود مرتكب نشد.با اندك نظري از سر حسّ مسئوليت وانسان دوستي ونيز اينكه مسئوليم وبه مسئوليت خويش عمل كنيم ميتوان به روستاهاي كمتر توجه شده ويا فراموش شده روح تازه اي از زندگي دميده شود.بي حضور آدمي در روستا چشمه هاي جوشان نيز ميخشكند ويا مسير خودرا به ديگر سوي تغييرميدهند.  خانه هاي خالي به خرابه بدل ميشوند وجنگلها ومراتع پژمرده ميشوند.دركلانشهر تهران اگر لبه چندعددجدول در كنار خياباني بشكند تمامي جداول آن مسير را تعويض ميكنندوهر چندروز نيز آنهارا ميشورند وهرچندماه نيز رنگ آميزي ميكنند.وحتي اخيرأبراي چشم نواز تر كردن پياده روها، آسفالت رنگي هم بكار ميبرند.اين كار بسيار نيز خوب هست.اما ايكاش بخش كوچكي از اين هزينه هاي بسيار زياد را در جهت حفظ بافت روستاها ونگه داشتن مردم روستاهاي محروم در روستايشان بكار ميبردند.ميدانم كه مردم مرفّه تهران وشهرستانهاماليات كلاني به دولت ميپردازنداماّ روستائيان نيز حقّ زيستن دارند.خيلي دوست دارم كه يكي از مسئولين مملكتي مسافري را پس از سفر به روستا ويا بالعكس ببيند.مسافري كه از زور خستگي ووحشت سفر در راه بد روستائي رو به موت است.كمتر ديده شده كه مسافري بدون وحشت اين راه هارا طي كرده باشد.درحالي كه مرفّهين شهرهاي بزرگ بدليل خاموشي يك چراغ خياباني غوغا به راه مياندازند وبه انواع شماره هاي در دسترس براي باز گو كردن مشكلات شهري زنگ ميزنندروستائيان بايد خاموشي چند روزه ويا نوسان چند ماهه برق را تحمل كنند .بدون آنكه بدانند به كه بايد مراجعه كنند.حالا فصل ريزش باران هاي پائيزي در روستاهاي اشكور است.وضع اسف بار راه ها اسف بار تر شده است. عملأ دسترسي به روستا يا بسيار به سختي صورت ميگيرد ويا اصلأ امكان دسترسي وجود ندارد.وعده هاي داده شده از سوي مسئولين امر محقق نميشود.گويا تنها چنين مقدّر است كه وعده اي داده شود به اميد فراموش كردن آن وعده.نميدانم چرا دست اندر كاران امور روستاهاي ما در اين انديشه نيستند كه مأمورند تا گره كور مردمان را بگشايند .چرا ميانديشند كه حافظه مردم مانا نيست.چرا فكر نميكنند كه اين مردم ضعيف از نظر مالي، خدائي قوي دارند.چرا كاري ميكنند تا دستي به آسمان بلند شودوآهي از سردرد وبيكسي به آسمان برود.آيا نميشود تنها با اندكي پشتكار وپيگيري بودجه اي قابل براي ساختار زير بنائي روستاها از دولت گرفت.باور كنيد با هزينه چراغهاي چشم گربه اي تعدادي چهار راه،دريك شهر متوسط، ميتوان كيلومتر ها جاده روستائي احداث كرد ويا به ساخت ديگر اماكن رفاهي اقدام نمود.هرروز بر طول وعرض شهرها افزوده ميشود.هرروز بسياري از جوانان روستاهاي ما جلاي وطن ميكنند وبه حاشيه نشينان شهري مي پيوندند وهر روز مسئولين شهري مجبورند تا خيابانهاي تازه واماكن تازه وتأسيسات تازه شهري براي سكونت اين گريختگان از فقر روستائي احداث كنند.چرا دردي را كه ميشناسيم ودر مانش را ميدانم به پيشگيري اش همّت نميكنيم.چرا ميمانيم تا غدّه سرطاني مهاجرت كور واز سر ناچاري هر روز متورم تر شود.آيا مسئولين روستاهاي ما،رويشان ميشود تا درآينه به خودشان بنگرند.روستاي من وروستاهاي اطراف روستاي من داراي زمينهاي مستعد كشاورزي وباغداري ودامداري هست.ميشود به پرورش زنبور عسل همّت گماشت ميشود به پرورش آبزيان اقدام كرد.ميتوان به پرورش طيورپرداخت.دريك كلام ميشود آنجارا به مكاني نه تنها خودكفا بلكه مكاني براي صدور بسياري از توليدات مازاد قرار داد.اگر ايجاد انگيزه بشود كسي حاضر به مهاجرت نيست.روستائي به آنچه كه دارد قناعت ميكند اما بايد كه بتواند به توليد وخود كفائي برسد.خداكند كه مسئولين اشكور نگاهي كارشناسانه به روستاهاي ما بيندازند وبخاطرداشته باشند كه هر حركت سازندگي از سوي انان از طرف مردم وخدايشان مورد تقدير قرار ميگيرد.

*

 

*

اميد خوب چيزي هست.دولت مردان جامعه ومسئولين منطقه اي ومسئولين مملكتي از اين اميدبهره ها ميبرند.همين طور مردم عادي مانند مانيز با اين اميد باآرامش ودلخوشي زندگي ميكنند.مثلأ روستاهائي كه در نزديك روستاي (وربن) هستند ،از امكانات زيستي متعارف براي ادامه حيات بي بهره هستند ،اما اميدوارند كه بزودي صاحب اين امكانات بشوند.از روستاي خودم( وربن )وخواهر دوقلويش (سورتله) ميگويم كه به گمان من مردماني اميد وار تر از همه جاي دنيا دارند.اين حرفم از سرگزافه گوئي نيست.مثالي ميزنم تاصدق ادعايم برخودم ثابت شود.سال 1342 عازم مدرسه شدم.آنموقع هم مانند امروز روستاي (وربن) فاقد مدرسه بود.پدرم مرا سوار الاغي كرد تابه روستاي ديگري كه بيش از هشتاد كيلومتر با روستاي من فاصله داشت ببرد تادر آنجا به مدرسه بروم.بيش از دوروز سفر سخت با الاغ .چند بار بعلت صغر سن وبدي مسير از روي الاغ پرت شدم.وهربار پدرم ميگفت پسرم اين آخرين سفر تو با الاغ است.بزودي در اين مسير جاده اي احداث ميشود وما ميتوانيم به راحتي برويم وبياييم.از آن تاريخ سالها گذشت ومن هر سال اين راه را با الاغ رفتم وآمدم ولي هرگز اميدم را از دست ندادم.چون به حرف پدرم ايمان داشتم وميدانستم روزي صاحب يك راه خوب خواهيم شد. همينطور كه پدرم هم اميدش را ازدست ندادوهميشه به اميد داشتن يك راه خوب ويك سفر آسان به زندگي اش ادامه داد.وايضأهمانگونه كه مردم روستاي من نيز اميد وار داشتن يك راه خوب هستندوهرگز اميد خودرا ازدست نميدهند.چند وقت قبل پدرم از من گله مند بود كه چرا دير به روستا وبه ديدن آنها ميروم.من عدم وجود يك راه خوب را بهانه نرفتن به روستا كردم.پدرم گفت نگران نباش اميد وارم تا سال ديگر راه روستاي ما درست شود.اينهمه اميد واري آدم را به وجد ميآورد.ما اينقدر اميد داريم كه ميگوئيم اين وزير، راه رادرست ميكند .اين وكيل، راه را درست ميكند .اين استاندار،براي راه ما اقدام ميكند. اين فرماندار،راه مارا درست ميكند.اين بخشدار،براي راه ما چنين وچنان ميكند.اما دريغ ودرد،بسياري از مسئولين آمدند ووعده ها دادند ويا ندادند.رفتند ويا ماندندودر حالي كه بسياري ازآن (اميد واران روستاي ما) رخت سفر به ديار ديگر كشيدندوما هم چنان اميد واريم كه روزي راه خوب به روستاي ما بيايد.ومسئولين هم در برابر تقاضاهاي مكرر ماميگويند برويد واميد وار باشيد كه بزودي براي احداث ويا مرمت راه روستاي شما اقدامي عاجل صورت ميدهيم.وما بازهم اميد واريم وهمچنان اين اميد سر لوحه حيات ما ميباشد.ومن با خود مي انديشم كه ايكاش نسل آينده مانيز براي آرام تر زندگي كردن اميدش را براي داشتن يك راه خوب از دست ندهد.وهمچنان اميد وار ظهور وزير يا وكيل ويا استاندار ويا فرماندار ويا بخشداري باشدكه اين راه افسانه اي راسامان دهدو به حقيقت بدل كند.

*

40 سال قبل درزمان نوجواني ام داستانهاي طنز عزيز نسين نويسنده تركيه اي رو ميخوندم.بادلي ساده كه هنوز زنگار خيلي چيز هاي نا مأنوس با ذات آدمي روش ننشسته بود، به مظلوميت آدمهاي قصّه هاي اين نويسنده گريه ميكردم.وگاهي وقتها نيز آدمهاي پيرامون زندگي خودمان را باآنها مقايسه ميكردم.مردمان قصّه هاي عزيزنسين، بسيار ساده انديش وبسيار صبور ومهربان بودند.بيشتر وقتها عزيزنسين به سبك تمام نويسندگان شرقي ادمهاي قصه خودرا عاقبت بخير ميكرد.هروقت كسي از نزديكانم از سختي زندگي ونبود امكانات شكايت ميكرد،من پيش خود ميگفتم روزي كسي ميآيد وتمام اين دردهارا ازميان برميدارد.روستائيان ما سالها وسالها با اسب وقاطر والاغ راه هاي طولاني را رفتند ورفتند وباز هم رفتند به اميد روزي كه بقول خودشان صداي نعره ماشيني را بشنوند كه به روستايشان آمده است.سالها گذشت وكسي وقعي برخواست اين مردم بيچاره نگذاشت تا خداوند خود دست به اقدام زد.زلزله سال 69گيلان را لرزاند وبسياري را بيخانمان كرد وبسياري ديگر رانيز داغدار عزيزاني كه ديگر نيستند.زمان امدادرساني به مناطق دور افتاده زلزله زده فرارسيد ومسئولين دريافتندكه امكان برقراري ارتباط زميني وجود ندارد وحياطي ترين مسئله زندگي يعني راه عبور ومرور فراموش شده است.دست غيبي خداوند به دادرسيد وبچه هاي جهاد دامغان كه خدا حفظشان كند ودر هر جا هستند به سلامت باشند،از راه رسيدند وراهي هرچند حقير اما كار گشا درست كردند وروستائيان ما به آرزوي ديرين خود رسيدند وصداي غرش زيباي ماشين را در دره ها وگردنه هاي مشرف به روستا شنيدند.حالا ميفهمم كه چرا طنز هاي عزيز نسين بجاي آوردن لبخند بر لب اشك را در ديدگان آدم جاري ميكند.حالا ميفهمم كه عزيز نسين وقتي از مردمش مينوشت گريه ميكرد.حالا ميفهمم وقتي به تقاضاي تو در اداره اي وقعي نميگذارند چه زجري ميكشي.وقتي تورا ومردمت را نميبينند چه در دي در وجودت رخنه ميكند.مردمان روستاهاي ما سالهاست كه چشم به راه دارند تا مسئولي مسئوليت پذير از راه برسد ودستي از سر مهر وحس مسئوليت برسر مردمي بكشدكه نگاهشان به خداست.مردمي كه قناعت پيشه اند ودوست ندارند هزينه هاي اضافي شست وشور خيابانهاي خود را نيز از كيسه دولت هزينه كنند.مردمي كه تنها توقع شان از دولت گسيل اندكي امكانات اوليه جهت راه اندازي وبه انجام رساندن توليدات دامي وكشاورزي ويا حرف ساده روستائي براي امرار معاش فقيرانه آنهاست.بسياري از كسان مسئول در امور مردم كه اينك يا هستند يا پيش از اين مصدر خودرا ترك گفته اند پيش از جلوس برسرير مسئوليت خود وعده ها داده اند وقسم ها خوردند كه چنين ميكنند وچنان ومردم ما شادو سرحال كه ديگر بااين به اوج ميرسيم.وتنها چند ماه پس از جلوس هر مسئول ميفهميدند كه اين وعده ها نيز به افسانه بدل شده وبه ديگر وعده هاي عمل نشده پيوسته است.وكلاي عزيز ما كه پيش از تكيه برسرير قدرت رنج سفر بر خود هموار ميكنند وبرسفره فقيرانه روستائييان مينشينند ووعده هاي گزاف ميدهند پس از اشغال صندلي زيباي مجلس يادشان ميرود كه روستائي با آن چشمان شسته از غبار زياده خواهي در انتظار وفاي به عهد وكيل محترم است.نميدانم چرا روستاهاي مادر تقسيمات استاني ماديده نميشوند.چرا هيچ مسئولي به داد روستاهاي دورافتاده ما نميرسد؟.روستاهائي كه مملو ازنعمات بيشمار خداوند هستندوتنها مديريت صحيح مسئولين را ميطلبند تا بتوانند مولّد معاش خود وديگران باشند.

چرا وادارمان ميكنيد تابراي حقي كه ازماضايع شده التماس كنيم؟

چندوقت پيش خبري رو منعكس كردم مبني بر اينكه بودجه اندكي جهت ترميم راه روستاهاي وربن وسورتله از طرف مسئولين رودسر اختصاص يافته است.اين خبر شور وشوق بسياري را دربين مردم ساكن در دوروستا ونيز آنهائيكه ساكن در مناطق ديگر بودند بر انگيخت.

شايد راه درست وحسابي همين است وما توقع مان زياد است!!!!!!

درست هست كه قابل توجه نبود ،اما براي ما كه در روستائي دورافتاده هستيم بسياربود.بسياري از ماهانيز نشستيم به برنامه ريزي براي بازگشت به روستا وشروع فعاليت هاي درآمد زا وكار آفرين.زيرا به اعتقاد ما اگر روستا داراي امكانات رفت و آمد آسان به شهر هاي مجاور باشد، ميشود به حرفه هاي مختلف در روستا روي آورد.كشاورزي ودامداري وپرورش آبزيان وپرورش طيور از بارز ترين اين حرفه ها ميباشند كه به يمن دانش جديد واگاهي هاي حرفه اي بسيار سود آور وكار آفرين هستند.اما متأسفانه سيل دوم مرداد 90 خط بطلاني بود برتمام روءياهاي ماوديگردوستان.زيرا سيل باعث شد تا مسئولين محترم به وعده خود وفا نكنند.علي رغم اطلاع رساني هرچند ضعيف پيرامون وقوع سيل ،ارباب مناصب به خود اجازه ندادند تا باز ديدي از مناطق مورد وقوع سيل داشته باشند.البته حق هم داشتند زيرا راهي كه بتواند خودروهاي راحت آنان را به روستا برساند وجود نداشت.بسيار جاي تأسف است كه خود را خادم مردم بدانيم واز اوضاع نابسامان مخدومين خويش بي خبر باشيم.آرام برمناصب خويش تكيه نموده ايم وشاهد فرو پاشي بافت روستاها هستيم وهر روستائي را به بهانه اي به چند خانه با تعدادي پير مرد وپير زن از كار افتاده تبديل ميكنيم.

شايد راه درست همين است وما بيجهت فرياد وامظلوماسرداده ايم!!!!!!

دوستي ميگفت شما سلسله مراتب را رعايت نميكنيد.ميگفت وقتي بخشدار نميداند درد شما چيست.وقتي فرماندار نميداند.وقتي آقاي وكيل وآقاي استاندار وآقايان ديگر نميدانند چه انتظاري داريد.راستش بايد به حال خودمان گريه كنيم.پیرمردي 75ساله تقاضا نامه اي را به اداره اي ميبرد وتقاضانامه را جلوي چشمان او به داخل سطل زباله ميريزند.اين پير مرد اينك در قيد حيات است وميتواند شهادت بدهد.بسياري از مردم روستاي ما براي همين راه نيمبند در ادارات پير شدند.اكنون بسياري از مردم مارا كارمندان اداري ميشناسند.بسياري از كارمندان اين ادارات نيز با قصه نامه نگاري براي روستاهاي ما به مرز باز نشستگي رسيده ويا باز نشسته شده اند.آقايان مسئول در رودسر مگر اين راه چقدر هزينه دارد؟.آيا اين مردم ولو يكنفر براي شما ارزش ندارند؟.آيا بايد حتمأ در روستا وكيل ياوزير باشد كه كاري صورت بدهيد؟.دوستان مسئول، شما بايد جوابگوي مسئوليت خودتان باشيد.خداميداند چقدر مارا از اين اداره به آن اداره پاس كرده ايد.چقدر مارا از اين شهر به آن شهر فرستاده ايد.آقايان مسئول در امور شهرستان رود سر آيا سزاوار است كه راه آسيب ديده از سيل حوزه مسئوليت شمارا شهرستان سياهكل ترميم كند؟گرچه همه ما در يك مملكت ويك قانون زندگي ميكنيم .اما بهتر بود شما پيشدستي ميكرديدوكاري را كه وظيفه ديگران نبود انجام ميداديد.برادران عزيز من ،ماهم در اين شهرستان حقي داريم.تنها جمعيت مارا در آمار هاي خودتان اعلام نكنيد.ماهم مثل شما نياز هاي اوليه زندگي راداريم.آيا سزاوار است روستائي كه حتي نان شبش را با مشقت بدست ميآورد، راه بيفتد براي يك كار ساده،به ديدار رئيس جمهور ورهبر معظم برود؟برادران عزيز وبزرگوارم،چرا اجازه ميدهيد تا افرادي را كه ميتوانند كار آفرين يا در بدبينانه ترين وضعيت دستشان در جيب كار خودشان ميتواند باشد ،براي مزدوري به ديگر نقاط مهاجرت كنند.

نگذاريد سرزمين زيباي من به فراموشي سپرده شود

منظره اي از تابستان وربن

ايا اين سرزمين فقط براي امروز من وشما هست؟آيا نسل هاي بعد حق استفاده از نهاده هاي پدري خود را ندارند؟تا فرصت هست بايد كاري كرد.نگذاريم در آينده شرم وندامت ،كاري را كه ميتوانستيم بكنيم ونكرديم گريبان مارا بگيرد.پست ها ومقامهائي را كه امروز به امانت به شما سپرده شده در آينده از آن شما نخواهد بود.بيائيد براي خدا براي مردمي خدمت كنيد كه عزيز خدا هستند.براي مردمي خدمت كنيد كه نان خود را از دل سنگ بيرون ميآورند.برادران من 10 كيلومتر راه روستائي كه هزينه چنداني در بر ندارد.رقمش براي چند روستائي فقير كلان است نه براي بودجه يك شهرستان.اين راه كوتاه ميتواند زندگي بسياري را دگرگون كند.ميتواندمنشأ اثر باشد.ميتواند نام شمارا بعنوان متولي انجام اينكار ماندگاركند.بخداقسم فقط اندكي همّت ميخواهد.ياحق

اينجا سرزمين من است

اين لينك  را حتمأ ببينيد.حاصل تلاش دلسوخته اي از مناطق محروم اشكور.تصاوير زيباي اين لينك ازنگاه تيز بين وهمه جانبه نگر برادر بزرگوار آقاي رمضان علي اميري  ميباشد.خداكند كه مسئولين با حس مسئوليت به اين تصاوير بنگرند

اینجا سرزمین من است با عقاب های بلند پروازش که  سر به اسمان افتخار و عظمت میساید و گذشته ای دارد پر افتخار  به پهنای تاریخ........

اینجا سرزمین من است که میدانم روزی  ان را  در حد نام بزرگان دیروز و امروزش خواهیم دید........

و اینجا سرزمین من است - اشکور - نشسته بر بلندای تاریخ تمدن پر افتخارش ......

ازتمام دوستاني كه اين مطلب را ميخوانند انتظار دارم اگر دسترسي به مسئولين استان گيلان دارند،يادآوري كنند كه اين مطلب را بخوانند.

هنوز شيريني خبر اختصاص بودجه جهت ترميم راه وربن وسورتله تمام نشده بود كه خبر سيل بزرگ منطقه كام بسياري را تلخ كرد.سيل هفته اخير(دوم مرداد 90) كه بدليل بارانهاي سيل آسا وبيسابقه 80 سال گذشته در قسمتهائي از مناطق روستائي اتفاق افتاد،باعث خسارات بسياري در روستاها شد.اولين نمود اين سيل عظيم ،منهدم شدن پل ارتباطي بين روستاهاي وربن وسورتله وايني ميباشد.پلي بسيار ساده اما كار امد كه ياد گار تلاش دلسوزانه بچه هاي جهاد سازندگي دامغان بود كه در سال 1369 پس از زلزله سهمگين مناطق گيلان بر روي رود خانه نصب كرده بودند.اينك پس از يك هفته هيچ اثري از آن پل پرخاطره باقي نمانده است.حالا روستاهاي وربن وسورتله آن جاده نيم بند ومالروي پيشين را نيز ندارند.درحال حاضر اگر كسي به هر دليل دراين دو روستا بخواهد به جائي برود بايد مانند 20سال قبل بقچه نانش را به چوب دستي اش ببندد وپياده عازم جائي شود.در هر كار خداوند حكمتي است ودر اين كارش نيز حكمتي بوده است.

اين پل خاطره انگيزي است كه روي رود خونه بود ودر سيل دوم مرداد به تاريخ پيوست

همين پل نيز شاديهاي بسياري براي روستائيان ماداشت.وانهدامش اشك خيلي هارو در آورد.

چون همه فكر ميكنند ديگه كسي به خودش زحمت جايگزيني اين پل رو نميده.

شايد خداوند مقدر دانسته تا از اين طريق به مسئولين استان گيلان بگويد ،آقاي فرماندار رودسر،آقاي وكيل محترم مردم رودسر واملش ،آقاي بخشدار اشكور،آقاي مدير محترم راه وترابري استان گيلان ،آقاي استاندار محترم گيلان وهمه كساني كه كاري ازدستتان برميآيد،براي اين مردمي كه دستشان از همه جاي دنيا كوتاه است كاري بكنيد.حالا كه آن راه نيم بند نيز از بين رفته.حالا كه آن كمترين دلخوشي زيستن از اين مردم دريغ شده.شما اي مسئولين بزرگوار استان،همتي كنيد،براي رضاي خدا كاري كنيد كارستان.كاري كه نامتان را در اذهان مردمي كه پيش خدا آبروئي دارند جاودانه كند.البته ميدانم كه شايد خبر اين سيل به مسئولين محترم نرسيده باشد.زيرازندگي چند نفر روستائي كه ارزش اين راندارد تا كسي وقتش را براي درج خبر سيل منطقه آنها تلف كند.حتمأمخبرين ماهم كار هاي واجب تري دارند كه هيچوقت روستائي در آن ديده نميشود.

حالادارد باورم ميشود كه هرچه سنگ است به پاي لنگ است.

ولنگ تر از پاي روستاهاي فقير منطقه پائي را سراغ ندارم.ولي ايكاش كساني بودند كه پس از جراحت پاي لنگ روستائيان براي التيام درد هاي آنان كمر همت مي بستندبه روستاها ميرفتند واز مردمي كه نان سفره ما حاصل رنج آنهاست دلجوئي ميكردند.دوستان مسئول در امور استان شمارا به خدا به مناطق ما سفر كنيد.اوضاع مردم را بررسي كنيد.چشمان مردم خشكيد ازبس به راهي خيره شدند كه هيچ رهگذر مسئولي كه بتواند گره كور زندگي آنهارا باز كند، از آن عبور نميكند.

راه روستاهاي وربن وسورتله منهدم شده است.اگر فكري براي ترميم آن نشود ،آن نيمه اميد به زندگي نيز از مردم گرفته ميشود.حالا كه فصل رفت و آمد روستايان شهر نشين ، جهت برداشت وجمع آوري محصولات ونيز خريد مايحتاج جهت انسان ودام براي زمستان طولاني ميباشد،برمسئولين منطقه است كه هرچه سريعتر نسبت به تر ميم اين راه اقدامي اساسي بعمل آورند .زيرا زمستان خيلي سريع از راه ميرسد واين مردم فرياد رسي بجز خدا ندارند.پس بخاطر خدا به داد اين مردم مظلوم وبيكس برسيد.

 اين مطلب راهم از وبلاگ ايني(مرتضي خانعلي زاده)بخوانيد

كاش مديران سايتهاي مسئولين رودسرواستان گيلان سري به وبلاگهاي روستاهاي اشكور ميزدند.

شنيده ها حاكي از آن است كه طلسم نميشود ونبايد وامكان ندارد درمورد جاده وربن وسورتله شكست.

پايمردي انساني دلسوز كه تنها به پاس دوستيهاي قديم براي مردم وربن وسورتله تا كنون كارهاي بسياري كرده است باعث شد تا بود جه اي هرچند اندك اما قابل توجه جهت ساخت راهي براي عبور مردم اين روستاها درنظر گرفته شود.

بنا برشنيده ها آقاي يوسف حسابي كه سالها قبل در اين دوروستا به شغل شريف تعليم وتربيت اشتغال داشته است،موفق شده است تا نظر مسئولين را جهت اختصاص بودجه اي براي باز سازي راه روستائي وربن وسورتله جلب نمايد.

اين حركت دوست بزرگ مردم وربن وسورتله نشان داد كه ميشود كارهاي شاياني در زمينه رفاه روستاها انجام داد.اینجانب درهمين صفحه بار ها از مسئولين محترم استان درخواست مساعدت وياري نموده است.ولي بهر دليل ترتيب اثري به تقاضاهاي بنده داده نشد.

حالاكه اين اتفاق مبارك حاصل شده است،برمسئولين استاني است تا نسبت به گسيل افراد شايسته جهت مديريت ساخت ، نظارت كاملأكارشناسانه داشته باشند.

هرحركت جهت ايجادرفاه براي مردم محروم از اجري بينهايت برخوردار است.

اينجانب نويسنده اين سطور، از طرف خود وتمام مردم وربن وسورتله اين اقدام دوست بزرگمان آقاي يوسف حسابي را به فال نيك گرفته وبه وي خداقوت ميگوئيم.

كاش مرداني چون وي در جامعه ما كم نباشند.

جناب يوسف حسابي عزيز خسته نباشيد.اجر شما با پروردگار رب جليل.

استاندار گیلان گفت: کارآمدی مدیران در سال جهاد اقتصادی خدمت مضاعف به مردم و اشتغالزایی بوده و اگر مدیری نتواند با کار عملیاتی و خالصانه در مسیر توسعه گیلان همگام شود، عزل خواهد شد.(گيلان نيوز)

سلام آقاي استاندار

شرمنده ام كه بايد پيش از خير مقدم به شما ،درددل كنم

من كوچكترين عضو ازمجموعه بزرگ مردم اشكور هستم.بدون هيچ ادّعائي ميخواهم با شما حرف بزنم.اميد وارم شما حداقل دقايقي را به من اختصاص بدهيد.من صادقانه پيام مردمي رابرايتان باز گو ميكنم،كه خيلي از آنها ازتقسيمات كشوري ويا اصطلاحات اداري چيزي نميدانند.از ابتدا درسختي متولّد ميشوند ودر سختي زندگي ميكنند ونيز درپايان باسختي رخت سفر به ديار ديگر مي بندند.اما حاصل زندگي وتلاش آنان بر سر سفره هاي ما خود نمائي ميكند.بجز مصنوعات فلزي وشيميائي بقيّه هرآنچه كه در زندگي ما وجود دارد حاصل دستهاي پينه بسته وتلاش شبانه روزي مردم روستا است.روستائي بي هيچ ادّعائي وچشمداشتي كار ميكند وتوليد ميكند تا بتواند روزي محدود خود را تحصيل كند.آنقدر ثروتمند ومرفّه نيست كه از بهترين بخش توليداتش خودش بهره مند شود.بلكه بناچار ازبخش دورريختني ودر واقع ضايعات محصولش استفاده ميكند.من بعنوان فردي روستائي وكسي كه زندگي روستا را تجربه كرده است اين ادّعا را دارم.وقتي روستائي خرجش بادخلش برابري وهمخواني ندارد ناچار ميشود تا از بخشي بزرگ از رفاه خانواده بكاهد تا جبران كسري ديگر هزينه هارا بكند.براي شما مثالي ميزنم.يكي از توليدات عمده اكثر روستاهاي اشكور پنير است.از شير گاو يا گوسفند فرقي ندارد.وقتي پنير توليد ميشود بايد به سرعت به بازار مصرف برسد.درغير اينصورت تحت شرايط ويژه اي فراوري ونگهداري شود.چون اكثر روستاهاي مادسترسي آسان به شهرهاي همجوار راندارند ونيز بدليل گراني زايدالوصف هزينه هاي حمل ونقل نميتوانند محصول را به شهر ببرند لذابه خريداران دوره گرد روي ميآورند وآنان نيز با نرخي كه خود تعيين ميكنند محصول را خريداري ميكنند.ودر پايان آنچه كه عايد توليد كننده روستائي ميشود حتي نيمي از اصل قيمت نيز نميباشد.اين مسئله در تمام توليدات صادق است.روستاهائي را كه من ميشناسم ومسير عبور من هست تمامشان در گير اين مسئله هستند.

جناب آقاي استاندار اينقدر از نبود راه وبدي راه وسختي راه نوشته ام كه خودم نيز در مورد اين كلمه دچار حسّاسيت شده ام.روستائيان ما آنقدر مرفّه نيستند تا شال وكلاه كرده وراه بيفتند ودر ادارات مختلف بدنبال حقّي باشند كه بايد خيلي پيش ازاين توسط اسلاف شما به آنان داده ميشد.مردم روستاهاي ماحتّي فرصت رفتن به ادارات راندارند.مسئولين هم به نوبت تشريف ميآورند در ادارات مستقر ميشوند ووعده هائي ميدهند وعملي انجام نداده به مسئوليت ديگري ميكوچند.البته كساني بعنوان نمايندگان مردم روستاهاي ما به ادارات متولّي امور روستائي رفته اند،امّا نتيجه اي عايد نشده است.تنها وعده به فردا ويا ترشروئي كه آقا برويد راحت زندگي كنيد وشاكر خدا باشيد كه زنده هستيد.

آقاي استاندارنميدانم چقدر با منطقه اشكور آشنا هستيد.اما به گمان من در تقسيمات جغرافيائي ،اشكور بزرگترين بخش در ميان بخشهاي استان گيلان است.سرزمين بزرگي كه مستعدّ سرمايه گذاري در تمامي زمينه هاي توليد كشاورزي ودامي وهمچنين پرورش آبزيان وطيور ميباشد.به يمن كوه هاي سر به فلك كشيده ومجاورت طولاني با در ياي خزر از آب وهواي فوق العاده عالي برخوردار است.

آقاي استاندار اگر گوشه چشمي از سوي مسئولين به اين منطقه بشود بيشك بازده عظيمي عايد روستائيان ونيز مملكت ميشود.مشكل بزرگ وهميشگي منطقه اي را كه من ازآن صحبت ميكنم نبود يك راه مواصلاتي قابل قبول است. در اين صفحه پيرامون توانمنديهاي اين منطقه ونيز شرايط بد راه هاي آن مفصل توضيح داده ام.

اگر مسئله راه هاي عبور ومرور مناطق بالا حل شود بسياري از مشكلات خود بخود حل ميشوند.اگر بگويم مسئولين منطقه از روستاهاي تحت پوشش خود خبر ندارند نادرست گفته ام زيرا بسيار كسان ديگر نيز از طرق مختلف را جع به مشكلات گريبانگير روستاها گفته ونوشته اند.اما عملأ كاري صورت نگرفته است.خود شما بهتر از هركس ميدانيد كه مردم ديگر مانند سابق نيستند.مدام خودرا باديگر جاها مقايسه ميكنند.بخصوص قشر جوان به محض رويت سختي ويا كمبودي قيد روستا ووالدينش را ميزندوبه شهر مهاجرت ميكند.وخودش معضلي ميشود .در حالي كه ميتواند در روستا بماند وبازوي نيرومندي باشد براي توليد مايحتاج عمومي.

آقاي استاندار اميد وارم كه شما مارا نا اميد نكنيد.پست ها ومقام ها به ديگران سپرده ميشوند.آنچه كه ميماند يك بيلان كار واقعي است ونام نيكي است كه در اذهان جاودانه ميشود.

بيادآوري  حاطرات گذشته چندان خوشايند نيست.بخصوص اگر تمامش تلخ باشد.هربار كه من تصميم ميگيرم تاپستي سراسر شاد بگذارم تا خوانندگان اين صفحه اندكي انبساط خاطر پيداكنند ناخودآگاه خاطرات بد به ذهنم هجوم ميآورند.من نيز ناچار ميشوم علي رغم ميل باطنم آنهارا بنويسم.

به خاطرم مي آيد آقاي عباسي نماينده رودسر واملش وايضأ بخش اشكور پيش از تكيه زدن بركرسي زيباي وكالت وعده نمودند كه هر از چند گاهي سري به مناطق حوزه انتخابيه خود بزنند.البته اين وعده مانند ديگر وعده ها در همان جلسه تبليغاتي به فراموشي سپرده شد.من راه را آسان نمودم وايشان رادعوت كردم تا بصورت مجازي سري به روستاهاي اشكور كه در دسترس من ودر وبلاگم بودند بزنند.گويا آقاي عباسي حتي فرصت يك ساعته هم نداشتند تاسري به اين صفحه كه وقايع نگار منطقه خودشان است بزنند.بنده از طريق ايميل ايشان، از آقاي عباسي ونيز مدير سايت انترنتي ايشان دعوت كردم تا صفحه ام را بخوانند.گويا آنقدر سرگرم رتق وفتق امور هستند كه يك ساعت وقت ندارند.البته حق دارند .وکالت هست وهزار دردسر.

دوستي گله كرده است كه ما خسته شديم از بس چشممان به اين پست ((کی به این میگه راه؟ ))خورد.اين دوست نوشته بود گويا قصد داريد تا راهتان اسفالت نشده است پست جديد نگذاريد.

من قصد داشتم تازماني كه آقاي عباسي وهمكارانشان اين پست را نخوانند چيز تازه اي ننويسم.چون ميخواستم به اين دلخوش كنم وبه همولايتي هايم بگويم شمانيز دل خوش داريد كه اگر وكيل مان به روستاهاي ما سر نميزنند،دست كم چيز هائي را كه در باره روستاها نوشته ميشود ميخوانند.وخيلي دوست داشتم تا عين نظر آقاي عباسي را در پست جديدم منتشر ميكردم.

راستش گله از كسي فايده ندارد.زيرا سرنوشت ما با وعده دادن ها وعمل نكردن ها عجين شده است.ديري نميپايد تاوعده هاي آباد كردن روستاها از نو آغاز شود .زيرا بزودي دوران تازه وكالت از راه ميرسد.وباز دوستاني كه با وعده هاي فريبنده به مقصود رسيده بودند از راه ميرسند وباز ما سر از پا نشناخته به وعده هاي جديد شان دل خوش ميكنيم وبه آنها رأي ميدهيم.

دراين ميان مهم نيست كه چه اتفاقاتي رخ بدهد.

براي كسي مهم نيست كه مرواريد سر زا برود.

براي كسي مهم نيست كه عليمراد از آپانديسيت بميرد .

براي كسي مهم نيست كه دختر سبحان بي سواد بماند.

براي كسي مهم نيست كه پدر مريضم براي نبود راه در روستا رنج بكشد.

براي كسي مهم نيست كه نان به قيمت جان بدست روستائي برسد.

براي كسي مهم نيست كه روستائي اصلأ نياز به رفاه داردیانه.

براي كسي مهم نيست كه اين همه مهم نيست وجود دارد.

اصل مهم اين است كه وعده اي داده شود ورأيي گرفته شود.

وخدا به داد اين مردم مظلوم برسد.

*

قابل توجه سرورگرام جناب دكتر عباسي نماينده محترم رودسر واملش  اين عكسها تنها گوشه كوچكي از راه هاي روستاهاي اشكور است.خدا به داد اين مردم برسد. جناب دكتر عباسي عزيز، هميشه سفر به وربن به همين شكل بوده است. جناب دكتر عباسي عزيز، يك راننده بيچاره بايد چقدر توان مالي داشته باشد تا بتواند در اين راه ها دوام بياورد.ويك روستائي بايد چه هزينه اي رو براي رفت و آمد تو اين مسير صرف كند. جناب دكتر عباسي عزيز، يك جوان روستائي تا كي ميتواند اين سختي سفررا تحمل كند؟ ويك صحبت برادرانه با جناب دكتر عباسي نماينده محترم مردم رودسر واملش. جناب آقاي دكترعباسي تا حالا از كسي پرسيده ايد كه روستاي وربن در كجاي ايران قرار دارد؟ ميدانيد كه براي گرفتن رأي براي شما دوستانتان چه وعده ها دادند وچه مرارتي رابراي رسيدن به روستاهاي ما كشيدند؟ جناب دكترعباسي عزيز روستائي فقط بدنيا نيا مده است كه رأي بدهد. توقعاتي دارد كه برآورده كردن آن برذمه شما ميباشد. جناب دكترعباسي عزيز فكر ميكنيد بعنوان نماينده اين جوانان چه وظيفه اي در قبال ايجادرفاه در برابر آنان داريد؟آيا اينان مستحق كمك ودلسوزي نيستند؟ جناب عباسي عزيز حافظه تاريخ ماندگار است وآدمهاي مهم در معرض قضاوت دائمي تاريخ قرار دارند. جناب دكتر عباسي عزيز توقع نداريم كه خود حضرتعالي قدم رنجه كنيد وبه روستاهاي ما سر بزنيد.ولي اين انتظار از شما هست كه همكاران شما از منطقه فقير ما ديداري داشته باشند. جناب دكتر عباسي عزيز،بنظر حضرتعالي ساختن ۲۰ كيلومتر راه روستائي چه مقدار هزينه دارد؟ جناب دكتر عباسي عزيز،آيا درشأن شما هست كه در دوران نمايندگي شما راه هائي از اين دست درحوزه انتخابيه شما باشد؟ جناب دكتر عباسي عزيز،ميدانيد چند نفر براي عدم وجود يك راه خوب درحوزه انتخابيه شما جلاي وطن كرده وبه جاهاي ديگر كوچيده اند؟ جناب دكتر عباسي عزيز،ماندگاري انسان در ذهن ديگران مهم است نه درچشم ديگران. وسخن آخر باشما عزيز بزرگوار جناب دكتر عباسي عزيز مناعت طبع مردم حوزه انتخابيه شما مثال زدني است.اينكه چيزي طلب نميكنند بدليل عدم نياز آنان نيست.بلكه قانع هستند وبزرگوار.برذمه مسئولين محلي ومملكتي است كه براي رفاه اين مردم تلاشگر وسخت كوش كاري بكنند.فراموش نكنيد كه هيچ كار نيكي در جهت رفع مشكل محرومين از ديد پروردگار رب جليل پنهان نيست.

*

*

درپست سفرعيدبسياري از دوستان لطف نمودند وبنده حقير را مورد مرحمت خود قرار دادند وراهكارهاي بسياري ارائه دادند كه در اينجا از بذل توجه همه اين دوستان تقدير وتشكر مينمايم واميد وارم خداوند به همه ما توفيق خدمت به محرومين جامعه را عنايت فرمايد. دراين پست سعي خواهم كرد تا به اندازه اندكي كه توانسته ام اطلاعات مفيدي پيرامون مسائل ومشكلات وهمچنين توانائيهاي اشكوررا به نظر خوانندگان عزيز اين صفحه برسانم. پيش از هرچيز توجه شمارا به وسعت سرزمين اشكور ونيز آمار جمعيتي آن جلب ميكنم.شايد كمتر بخشي در استانهاي ايران وبخصوص در استان گيلان از چنين وسعت وجمعيتي برخوردار باشد.روستاهاي اشكور داراي محصولات باغي بسيار متنوّعي مانند،فندق،گردو،سيب،به،آلبالو،گيلاس وانواع ميوه هاي ديگر ونيز محصولاتي مانند گندم ،جو،عدس،نخود،لوبيا،وبهترين محصول اشكور كه به وفوردرتمام نواحي اشكورات يافت ميشود محصول گل گاوزبان است.در پست هاي گذشته خيلي در مورد گل گاوزبان نوشته ام.وديگر محصول شايان توجه بيشتر مناطق اشكور كه مستعد پرورش آن هست عسل مرغوب ومعطّر آن ميباشد.اشكور داراي استعداد هاي بسيارديگري نيز هست مانند پرورش آبزيان ودام وطيورونيز پرورش انواع قارچهاي خوراكي.مردم اشكور بخاطرشرايط سخت وكوهستاني منطقه بسيار سخت كوش هستند واگر اندكي به اين بخش زيبا ومستعد بذل توجه شود بدون شك ميتوان انتظار داشت كه حداقل از مهاجرت بخش وسيعي از مردم به شهرهاي بزرگ يا همجوار جلوگيري بعمل آورد.در مناطق اشكور زمين قابل كشت به وفور يافت ميشود.بسياري از مردم كه به اطراف كوچيده اند درآرزوي بازگشت به روستاهاي خود هستند.اما عدم وجود راه هاي مناسب عبور ومرور به شهرهاي اطراف ونبود بسياري از امكانات زيستي مناسب باعث ميشود كه تعدادي از اين افراد براي هميشه روستا را به فرا موشي بسپارند وتنها درحسرت باز گشت به روستا زندگي كنند.من در اين پست آماري از پراكندگي جمعيت روستائي وخوانوارهاي ساكن در روستاهاي مختلف را ارائه مينمايم .باشد كه مسئولين با عنايت به آمار موجودوگستردگي سرزمين بزرگ اشكور فكري بينديشند وبراي آيندگان اين بخش ميراثي از رفاه به يادگار بگذارند.البته تمام مردم خوب ما در جريان هستند كه آمار روستائياني كه از روستاهاي خود كوچيده اندوبه شهرهاي دور ونزديك رفته اند بسيار بيش از اين است.بنده تلاش خواهم كرد تا به كمك دوستاني كه دستي در جامعه دارند آمار دقيقي از پراكندگي جمعيتي وهمچنين توانائيهاي بالقوه در اشكور ارائه نمايم. در همينجا از جناب آقاي عباسي نماينده محترم رود سر واملش ميخواهم تا نظري از سر دلسوزي ونيز پاسداشت حرمت رأي دهندگان به خودشان ،نگاهي جامع به مناطق محروم اشكور داشته باشند.زيرا ايشان خوب ميدانند كه بيشترين رأي دهندگان ايشان از روستاهاي اشكور بوده اند. همچنين از دوستان وبلاگنويس اشكور وساير دوستاني كه مايل هستند تادر اين امر خير ومهم سهيم باشند دعوت ميكنم تا اطلاعات آماري خود را در زمينه خانوار روستائي تعداد مردان وزنان ونيز شرايط روستا را براي حقير ارسال كنند تا به ياري خدا بتوانيم اشكور را آنگونه كه هست معرفي كنيم.

*

*

آبادی                                     خانوار    جمعيت مرد زن موسي كلايه 196 805 377 428 لرود 113 520 238 282 اغوزبن كندسر 102 391 190 201 ملكوت 101 397 205 192 سجيران 100 340 155 185 بويه 100 286 134 152 شوك 96 331 149 182 مربو 95 348 168 180 كجيد 92 245 125 120 گره گوابر 91 322 165 157 ليما 81 237 119 118 كلامرود 81 197 92 105 توكاس 80 281 124 157 كاكرود 80 243 105 138 نيلو 76 271 136 135 لشكان 63 253 122 131 خراسان پشته 62 226 111 115 گورج 60 158 67 91 كياسه 59 160 68 92 زياز 58 179 95 84 ديماجانكش 56 205 90 115 طولاي بالا 52 134 61 73 امام 51 122 63 59 جيركل 50 177 78 99 عزت آباد شرمدشت 48 197 100 97 پوده 47 173 75 98 گيري 47 157 68 89 پي اغوزبن 46 154 68 86 سياه خولك 44 149 73 76 لسبو 41 159 77 82 ريسن 39 152 58 94 سيارستاق 37 139 58 81 هلوبن دره 37 136 71 65 روم دشت 37 98 47 51 كاكرود 37 94 49 45 بالالام بشكست 36 112 47 65 شفيع اباد 36 99 42 57 برمكوه 35 115 47 68 تماجان 33 71 34 37 ايني 3۴ 1۵۱ ۷۸ ۷۳ ديورود 32 99 48 51 ميلاش 31 110 45 65 اكبراباد 31 108 46 62 لياسي 31 74 36 38 ايزدين 30 115 53 62 مايستان پائين 30 84 35 49 عزت آباد (عسکرآباد) 29 104 53 51 رزه گردن 28 110 58 52 لام بشكست پائين 28 95 47 48 شوئيل 28 85 40 45 لترود 28 83 37 46 جيرده 28 71 29 42 نياسن 27 93 39 54 قاضي چاك 27 64 30 34 سزرود 26 101 45 56 كلرود 26 94 49 45 ليماگوابر 26 63 24 39 زراكي 25 95 51 44 توسه چاله 25 79 41 38 ياسور 25 56 23 33 مازي بن 24 94 43 51 كشايه 24 82 37 45 استخرسر 24 69 31 38 شيه 24 66 30 36 طولاي پايين 23 58 22 36 زورزمه 22 74 32 42 دليجان 22 55 19 36 شرمدشت 21 76 39 37 دشتك 21 73 38 35 درسنك 21 69 35 34 گرمابدشت 21 51 25 26 پرچ كوه 20 78 37 41 بلترك 20 40 19 21 گيلايه 19 77 32 45 درگاه 19 76 31 45 ليماچال 19 57 22 35 سارم 18 51 19 32 پرندان 17 60 28 32 لرده 17 59 24 35 تواسانكش 16 56 24 32 سياه استخر 16 55 23 32 ويشكي 16 40 15 25 چاكانك 15 58 29 29 تلابنك 15 42 18 24 وگلخاني 15 40 17 23 ملجادشت 15 38 17 21 كيارمش 15 37 14 23 مومن زمين 15 37 14 23 ولني 15 29 15 14 سلوكبن سفلي 14 45 18 27 طارش 14 44 24 20 رودبارك 14 43 19 24 مطلاكوه 14 43 26 17 ايرمحله 14 36 15 21 چمتو 13 52 20 32 كلايه پهلو 13 46 19 27 ميانرود 13 44 16 28 سوخته كش 13 44 19 25 مازودره 13 42 20 22 لات محله 13 41 17 24 توكامجان 13 27 12 15 خانه سرك 12 44 19 25 بلكوت 12 36 13 23 تليكان 11 43 22 21 دتورسر 11 40 19 21 ميان لنگه 11 39 20 19 شوله 11 39 23 16 مايستان بالا 11 35 12 23 تلابن 11 31 14 17 سرخ تله 11 30 12 18 رودبارده سر 11 30 16 14 اركم 11 28 11 17 كشمش 11 27 9 18 اسيابدره 11 27 10 17 چاكل 11 16 7 9 مازگاه 10 38 16 22 كلايه 10 35 19 16 صمداباد ۲۴ ۷۴ ۳۶ ۳۸ سراورسو 10 30 16 14 بازارمحله 10 27 11 16 شادراج عليا 10 25 9 16 چلمانرود 9 45 20 25 گوگاه 9 38 17 21 سياهكوه 9 36 18 18 سليمان چپر 9 34 12 22 سلجه 9 33 14 19 برگام 9 27 10 17 ترپو 9 25 11 14 اسك 9 25 14 11 ابدوچال 8 27 13 14 شهرسمام 8 26 15 11 پتنك 8 25 10 15 تله سر 8 25 14 11 وربن 8 24 10 14 تليسين 8 20 8 12 تازه اباد 7 41 24 17 گرمايسر 7 30 13 17 زهون بره 7 28 13 15 سلوكبن وسطي 7 27 13 14 هلوچاك 7 25 11 14 سنگ بنگ 7 17 7 10 پرامكوه 7 10 4 6 زيدي 6 26 9 17 كلكاموس 6 23 10 13 خراسان سر 6 23 11 12 چكرود 6 22 10 12 نيلوپرده سر 6 22 12 10 سياه كشان 6 18 10 8 اغوزكله 6 17 4 13 رياب 6 17 8 9 نركي 6 16 8 8 كوجي 6 15 6 9 جورده 6 14 5 9 حسني كوه 5 18 8 10 اره چاك 5 15 7 8 سرتربت 5 15 7 8 چشان 5 14 7 7 كاغذي 5 14 7 7 دواب 5 13 6 7 فكش 5 12 6 6 سرده 5 11 6 5 النكنگه 5 8 5 3 چمتوكش 4 15 8 7 خورسندكلايه 4 14 6 8 دوگل 4 13 4 9 سلوكبن عليا 4 13 5 8 باباجان دره 4 13 6 7 ليلكي 4 10 5 5 پرويزخاني 4 9 5 4 سنگسرود 4 8 4 4 خميرمحله 0 0 0 0 پلستان 0 0 0 0 ليه خاني 0 0 0 0 چاكان 0 0 0 0 سياوشكوه 0 0 0 0 شادراج سفلي 0 0 0 0 عروس محله 0 0 0 0 كياشكول 0 0 0 0 محمودلات 0 0 0 0 ني دشت 0 0 0 0 خصيل دشت 0 0 0 0 شيرچاك 0 0 0 0 بزچاله 0 0 0 0

*

امروز 26اسفند1389 است.قصد دارم تابه اتّفاق خانواده به روستای زادگاهم وربن بروم.جویای وضع هوا وراه میشوم.میگویند برف میبارد.پشتم میلرزد.زیرامیدانم که باوجود بارش برف اگرسفربه روستاغیر ممکن نباشد بسیار سخت خواهد بود.ساعت 4صبح روز29 اسفند باهمراهی خانواده عازم روستای وربن شدیم.فاصله 300کیلومتری راه آسفالته را درزمانی کمتر از4ساعت طی کردیم.ازقزوین تا منجیل هواتاریک بود وجائی دیده نمیشد جز روبرو که به وسیله نورچراغ ماشین روشن میشد.درروشنائی آغاز صبح رودبار وامام زاده هاشم وسیاهکل را پشت سر گذاشتیم.

 تصاويربالا از گوگل ارت دريافت شده است.سرزمين غني اشكوربا اين وضع اسف بار راه هاي مواصلاتي بزودي خالي ازسكنه فعال خواهدشد.وبينهايت زمين مستعد كشاورزي ودامداري به امان خدا رها ميشود.

ازسیاهکل تا اسپیلی مناظر چشم نواز فراوانی دارد.جاده دردل جنگل انبوه پیچ وتاب میخوردوپس ازنمایاندن دلفریبیهای طبیعت گیلان مارا به اسپیلی ودیلمان دیار دیلمیان قدیم میرساند.ساعت 8صبح به انتهای راه آسفالته میرسیم.

تعداد مازیاد است بیست نفری میشویم.خودروهای سواری خودرا درحیاط خانه یکی از آشنایان میگذاریم ومنتظر آمدن راننده ای میشویم که قرار است از اینجا به بعد زحمت بردن ما به روستا را تقبل کند.قرار ما باراننده ساعت 9صبح است اما اوتاساعت 12 پیدایش نمیشود.زیرامنتظر مسافرانی دیگر ازمسیر های دیگر است.ما به این وضعیت عادت داریم وچندان بیتابی نمیکنیم.علی رغم اینکه دلمان برای دیدن روستا واقوام پر میزند اما باید مانند همیشه تحمّل کنیم.ازانتهای راه آسفالته تاروستای وربن وهمچنان سورتله 25 کیلومتر راه خاکی است.ساعت 12 راننده باماشین تویوتا لند کروز زمان جنگ پیدایش میشود ومسافرین را سوار میکند.اینکه چطور این همه آدم داخل آن ماشین جاشدند خود معجزه ای است که باید دید وباور کرد.بهرحال مسن ترها داخل ماشین نشستند وجوانترها یا روی رکاب جای گرفتند یا خودرا به میله های سقف چسباندندوآویزان شدند.چشمان من همیشه شاهد این صحنه های آکروبات بازی مسافران است.ماشین باتمام سرنشینان وبار سنگینش حرکت میکند.تراژدی غمناک سفر به روستا آغاز میشود.مسافران درون ماشین درهم فشرده میشوند راه نفس کشیدن بدلیل گردوخاک راه وحجم عظیم انسان ووسیله وجود ندارد.همه شاکی هستند وگله مند .والبته پرسش گر که پس جایگاه روستاهای ما در تقسیمات کشوری کجاست؟البته همه هم میدانند که این حرفها از سر خستگی وبدی سفر است.20کیلومتر دیگر از راه که خاکی است سپری میشود.درمسیر از روستاهای ،بن زمین،پائین وسمجان،بالاوسمجان،یرشلمان،کارسنگ،سرددره عبورمیکنیم.راه سخت است اما قابل تحمل .غرولند مسافران برای گوش راننده مانند موسیقی رپ است میشنود وباآن تنها سر میجنباند.راننده میداند که نباید با مسافرین وارد بحث شود زیرا تنگی راه عبور دقت بالای راننده  را میطلبد.راه پراز پیچ های تند وشیبهای خطر ناک وپرتگاه های فراوان است.هر اشتباه کوچک راننده آخرین اشتباه او میتواند باشد.20 کیلومتر راه ظرف یک ساعت طی میشود.باعبور راننده از هر پیچ یا لبه هر پرتگاه ویا صعود به بالای هرشیب ،صلوات بلندی را از سوی مسافرین در پی دارد.ازنذرونیاز مسافرین پیش از آغاز سفر به روستاهای یاد شده سخن نمیگویم.آدمهای ترسوئی مانند من چشمهارا میبندندومحکم به جائی از ماشین چنگ میاندازندوخداخدامیکنند که این آخرین سفر آنها نباشد.باتمام تلخیها وشیرینیها!!!!ماشین به روستای هفته بند(هفته بود)میرسد.راننده باتمام تجربه اش درمیان گل ولای گیر میکند.مسافرین پیاده میشوند.چند نفری کمک میکنند تاراننده ماشین را از میان گل ولای بیرون میکشد.از اینجا یعنی این پنج کیلومتر باقیمانده را باید با زنجیر چزخ برود.زیرا این راه دیگر مناسب ماشین نیست .راننده میگوید آنهائی که میتوانند ،پیاده تاروستا بروند .من از خداخواسته عازم میشوم.دردل انواع دعاهائی را که بلدم میخوانم.این 5کیلومتر باقیمانده از راه برزخ دائم مردمان روستای ما میباشد.باید این راه را رفته باشیم تابدانیم معنای راه سخت چیست.بیش از 15 نفر از سرنشینان ماشین پیاده عازم روستا میشوند.هواسرد است وکودک شیرخاری که برشانه های پدرش نشسته است ازسرما میلرزد.

اما شاید اوهم میداند که باید این سفر را تمرین کند.ما ازمیان گل ولای جاده حرکت میکنیم وامید واریم که ماشین بتواند این راه را طی کند.صدای ناله های ماشین ازپشت تپه ماهورهای مسیر شنیده میشود.مانندزمانی که یک بلدزر عظیم الجثه مشغول کندن زمینی سخت است،میغرد.غریدن ماشین نشان از سختی حرکت در راهی است که ما محکوم به پیمودن آن هستیم.به گردنه مالم خانی میرسیم .تنها 2کیلومتر از آن 5کیلومتر کذائی را پشت سر گذاشته ایم.روستای وربن وروستای سورتله وروستای اینی در پیش روی ماقرار دارند.راهپیمائی ما ادامه دارد وماشین غرش کنان به ما نزدیک میشود.

ماشین مانند گهواره کودکان به چپ وراست تلو تلو میخورد.میدانم که سرنشینان آن چه حالی دارند .خودم بار ها آن را تجربه کرده ام.بار ها خیال کرده ام که این آخرین سفرم به روستا میباشد اما باز هستم وباز درحال رفتنم.3کیلومتر از باقیمانده سفر،سخت ترین ودلهره آورترین راه است.پس از 3ساعت ماشین موفق به پیمودن مسیری 5کیلومتری میشود.مابه روستارسیده ایم.خسته ،گل آلوده،عصبی،درمانده ووامانده ازهمه جا.سفرعید نیز مانند همه سفر های دیگرمان سخت است.تنها وابستگی ما به سرزمین مادری است که مارا با تمام سختیها به روستا میکشاند.  

همیشه وقتی یه آگهی روزنامه رو میخوندم ویایکی جلو کسی رو میگرفت ویایکی یه نوشته تو یه پاکت میذاشت ومیداد دست کسی ک مضمونش این بود،((به من کمک کنید ))

این دستگیره های زیبای آشپزخانه حاصل تلاش زنان روستاهای اشکور است.

حالم گرفته میشد.باخودم میگفتم طرف چقدر بدبخته که اینطور بی پروا تقاضای کمک میکنه.میگفتم چرا خودش کاری نمیکنه؟ امروز من همون آدمی هستم که تقاضای کمک دارم از همه آدمهائی که این سطور رو میخونند.راستش میگن آدمهای بزرگ که گریه نمیکنند.اما چه باورتون بشه یانشه، من الآن دارم گریه میکنم .بیصدا اشک میریزم.برای مردمی که دستشون به هیچ جای دنیا بند نیست جز خدا.ولی خداهم کسائی رو وسیله قرار داده تا به داد دل مردم بیکس برسند.نمیدونم شما بیکسی رو به چه معنی میکنید.کاش با من به روستاهای ما سفر میکردیدتامعنی بیکسی رو ازنزدیک لمس کنید.

بیکسی یعنی اینکه توروستا یه نفر مریض بشه وبخاطر بدی راه نتونی به یه درمانگاه برسونیش وجلوچشمات جون بده وتو نتونی براش کاری بکنی.

بیکسی یعنی اینکه برای هرکیلومتر سفر ده هزار تومان بدی وباز دلت برای راننده ماشین بسوزه ودلت برای خودت بسوزه وخجالت بکشی که چرا به راننده کرایه کمی دادی.

بیکسی یعنی اینکه پدر ومادری در روستا چشم انتظار دیدارت باشند وتواز ترس راه سخت ونبودن یک وسیله مناسب سفر جرأت نکنی به آنها سربزنی.

بیکسی یعنی اینکه وقتی بعد ازیک سال انتظار به دیدار خانواده ات میری تو اون پنج کیلومتر آخر راه اینقدر توچاله چوله راه فرو بری وآنقدر ماشینت تا لب پرتگاه بره وبرگرده وآنقدر توماشین با هر دست انداز بالا پائین بپری که دل وروده ات بیاد تودهنت وتا مرز سکته پیش بری.

بیکسی یعنی اینکه ده کیلومتر آخر سفرت آنقدر بد باشه که وقتی به مقصد میرسی نتونی تا سه روز از جات تکون بخوری.

بیکسی یعنی اینکه آب وزمین داشته باشی وامکان استفاده از زمین برات فراهم نباشه ومجبوربشی وبری برای دیگران مزدوری کنی.

بیکسی یعنی اینکه خودت بهترین مکان دنیارو در اختیار داشته باشی ونتونی به آنجا سفر کنی وبرای تعطیلات عیدت به جاهای غریب که هیچ تعلق خاطری به آنجا نداری سفرکنی.

بیکسی یعنی اینکه همه چی داشته باشی ونتونی از هیچ چی استفاده کنی.بیکسی یعنی اینکه چشم انتظار کمک کسائی باشی که یا تورو نمی بینند یا برات ارزشی قائل نیستند یا اصلأ دوست ندارند که کمکت کنند.

بیکسی یعنی اینکه فقط تاروستا ده کیلومتر راه ناجور داشته باشی وایقدر مرفّه نباشی واینقدر بیکس باشی که کسی حاضر نشه اونو برات درست کنه تا بتونی راحت به روستا بری.

تنورهای سنتی روستاهای اشکور که روبه نابودی میروند

بیکسی یعنی اینکه خودت بلد باشی نون بپزی اما آردش مهیّا نباشه وتومجبور بشی نونت رو ازشهر تهیّه کنی.

بیکسی یعنی اینکه اینقدر یه چیزی رو تکرار کنی وکسی نباشه تا برای حرفات تره خرد کنه واونوقت تو از اینهمه تکرار بیحاصل بدت بیاد وخودت رو لعن ونفرین کنی.

اصلأ بیکسی یعنی اینکه زنت وبچه هات بخاطر بدی راه بهت بگن ،خودت تنها برو روستا،یعنی اینکه رنگ پریده صورتشون رو موقع حرکت ماشین تو چاله چوله های جاده ببینی وبهشون حق بدی که بابا دارن راست میگن.

درپست بعدی گزارش سفر به وربن وسورتله را میگذارم.

باهمه سختیها به روستابریم

تنها دوهفته تا نوروز باقی مانده است.برای خیلی از مردمی که من میشناسم نوروز معنای خاصّی را دارد. برای ماروستائیان درشهر مانده نیز نوروز،خاصّ است.خاصّ به این دلیل که فرصتی ایجاد میشود تا به دیدار کسانی که مدّتها از دیدار شان محروم بوده ایم برویم.خیلی از ماها به بهانه پیداکردن شغل ،سالها قبل جلای وطن کرده وبه شهر های دور ونزدیک روستاهامان کوچیده ایم .امّا وابستگی ها ودلبستگیهامان، در روستا جا مانده است.که مهمترین آنها وجود بستگان دور ونزدیک است که در روستا مانده اند وما دلتنگ دیدارشان میشویم.اما جبر کاری خیلی از ماها اجازه نمیدهد که هرزمان که بخواهیم به دیدارشان نائل شویم.تعطیلات عید فرصت مناسبی است که به دیدار آنان برویم.تا اینجای مسئله مانند همه جای دیگر است .ازاینجا صورت مسئله تغییرمیکند.برای رفتن به روستا درگام اوّل به یک راه ماشین رو خوب نیاز است که متأسّفانه در روستاهای ما موجود نیست .زیرا راه های نیم بند روستاهای ما فقط برای چند  ماه ازفصل خشک سال مناسب است.از نبود وسائل نقلیّه خوب صحبت نمیکنم زیرا دوست ندارم کام بسیاری را، از نبودها وکمبود ها تلخ کنم.نمیدانم به چه کسی باید رجوع شود ونشده است.به چه کسی باید گفت که گفته نشده است.به کجا بایدرفت که نرفته ایم.راستش ماهمانکاری را میکنیم که میدانیم.مردم روستاهای ما برروی سرزمینی بسیار غنی زندگی میکنند ولی بسیار فقیرند.عامل عمده فقر مردم روستاهای ما عدم دسترسی آسان به شهرهای همجوار است.یعنی هر چیزی که بخواهد وارد روستا بشود به چندین برابر قیمت واقعی آن درشهر تمام میشود.مثلأهزینه حمل یک کپسول یازده کیلوئی گاز مبلغ پنج هزار تومان است که خود این معادل دوبرابر قیمت گاز است.آردو برنج وروغن ودیگر مواد مصرفی نیزهکذا.عجیب نیست که هر روز شاهد رشد سریع تر از پیش مهاجرتهای کور به سوی شهرهای بزرگ هستیم.این درحالی است که تا همین چند سال پیش روستاهای ما بخش عظیمی از مواد گوشتی ولبنی وهمچنین محصولات باغی ،دیگرمناطق را تأمین میکردند.نیاز مبرم روستائی برای تولید ،وجود امکانات اولیّه حمل و نقل است.اگر روستائی نتواند مواد مصرفی تولیدات را با قیمتی مناسب به روستا منتقل کند،طبعأدل به تولید نمیسپارد ومانند اسلافش برای زندگی بهتر راهی شهر میشود.وبزودی درمییابد که شهر،آن مدینه فاضله ای که اورا به همه آرزوهایش میرساند نیست.امّا از طرف دیگر برای او چاره جز همین کاری را که میکند نمیماند.مواد اولیّه اش را باید گران وارد روستا کند وتولیداتش را ارزان بفروشد .یعنی  به حال کسانی بباید گریست     بود دخلشان نوزده،خرج بیست.براستی که این بیت وصف الحال روستائیان ماست.

کوره راهی بنام راه(این راه ماشین رو در  وربن است)

اما روی سخنم با همولایتی های ماست .عزیزان من ،امسال را نیز چون سالهای گذشته با تمام سختیهای راه به روستا برویم وعید را در روستا بگذرانیم.باهم اندیشه کنیم که چه راهکاری برای رفع مشکل خودمان در زمینه جادّه دسترسی به روستایمان  پیداکنیم.شاید بهترین گزینه برای رفع مشکلاتمون این باشد که خودمان کمر همّت بربندیم وبه راهسازی بپردازیم.اما راستش درمسیر جادّه های ما صخره های عظیمی وجود دارد که تن بیننده از هیبت آنها به لرزه میافتد.امسال را با تمام سختیها به روستا میرویم.میگویند:هرکه را طاوس باید جور هندوستان کشد.    وما طاووس مان هوای روستاست وهندوستان ما ،روستای ما.

اینهمه سال ازرفتن نهراسیده ایم.زن ومرد،پیروجوان،کودک و میانسال ،هرسال بامرارت های بسیار این راه سخت را برای دیدن روستا وزیارت اقوام پیموده اند وباز امسال نیز میپیمایند.

این عکسها گویای زیبائیهای بکر روستاهای اشکوراست.روستای وربن یا سورتله ویا اینی تنها بخش کوچکی از سرزمین بزرگ اشکور است.فقط باید به روستا رفت ودرفصول مختلف در هوای پاک روستا نفس کشید تا به آرامش روستا ایمان آورد.

روستای اینی درهمسایگی وربن قرار دارد.این دوروستا وروستای سورتله از درد مشترک نداشتن یک جادّه خوب در رنج هستند وهمین رنج عامل بسیاری از مشکلات در این روستاها شده است. 

این درخت گلابی وحشی(هاربو)درهاربوچال قرار دارد.خیلی از ماها که اینک درشهرها سرگردانیم،خواب نیمروزی تابستانهارا در زیر سایه این درخت ودرخت های مشابه ازیاد نبرده ایم. 

آدمهای هم سنّ من،درروستای وربن وسورتله از این درخت خاطرات زیادی رادریاد خود دارند،اما جبر زمانه وادارشان کرده است تا یادشان برود که بهشت دنیای ما همان روستای ماست. 

من برای این، قصّه این درخت را تازه میکنم تا به همولایتی ها بگویم که روستا فقط با حضور روستائیان زنده است.زیبائی این درختان زمانی است که کسانی آن را ببینند یا درسایه آن به استراحت بپردازند.

اینبار روستای وربن را از منظر دیگری به نمایش میگذارم.راستش خیلی وقت است که دیگر بچّه های وربن ،وربن را از این طرف ندیده اند.حیفم آمد که این تصاویر را درمعرض دید همولایتی های خودم نگذارم. 

باغهای فندق وربن که حاصل سالها تلاش مردان وزنان وربنی است چشم انتظار بازگشت فرزندان خودش است تا آبادی از دست رفته را از نوباز یابد.خزان پایان همه چیز نیست.خزان باغها آغاز رویش دوباره در بهاراست. 

براستی چه کسی منکرزیبائی این مناظر بکر واصیل روستائی است.چرا خیلی از همولایتی های من یادشان رفته است که روستا نیاز مندحضورشان است. 

این عکسها گویای زیبائیهای بکر روستاهای اشکوراست.روستای وربن یا سورتله ویا اینی تنها بخش کوچکی از سرزمین بزرگ اشکور است.فقط باید به روستا رفت ودرفصول مختلف در هوای پاک روستا نفس کشید تا به آرامش روستا ایمان آورد.

روستای اینی درهمسایگی وربن قرار دارد.این دوروستا وروستای سورتله از درد مشترک نداشتن یک جاده خوب در رنج بودند وهمین رنج عامل بسیاری از مشکلات در این روستاها شده است. 

این درخت گلابی وحشی(هاربو)درهاربوچال قرار دارد.خیلی از ماها که اینک درشهرها سرگردانیم،خواب نیمروزی تابستانهارا در زیر سایه این درخت ودرخت های مشابه ازیاد نبرده ایم. 

آدمهای هم سنّ من،درروستای وربن وسورتله از این درخت خاطرات زیادی رادریاد خود دارند،اما جبر زمانه وادارشان کرده است تا یادشان برود که بهشت دنیای ما همان روستای ماست. 

من برای این، قصه این درخت را تازه میکنم تا به همولایتی ها بگویم که روستا فقط با حضور روستائیان زنده است.زیبائی این درختان زمانی است که کسانی آن را ببینند یا درسایه آن به استراحت بپردازند.

اینبار روستای وربن را از منظر دیگری به نمایش میگذارم.راستش خیلی وقت است که دیگر بچه های وربن ،وربن را از این طرف ندیده اند.حیفم آمد که این تصاویر را درمعرض دید همولایتی های خودم نگذارم. 

باغهای فندق وربن که حاصل سالها تلاش مردان وزنان وربنی است چشم انتظار بازگشت فرزندان خودش است تا آبادی از دست رفته را از نوباز یابد.خزان پایان همه چیز نیست.خزان باغها آغاز رویش دوباره در بهاراست. 

براستی چه کسی منکرزیبائی این مناظر بکر واصیل روستائی است.چرا خیلی از همولایتی های من یادشان رفته است که روستا نیاز مندحضورشان است. 

به همولایتی هام میگم.چندنفرتون تاحالا زردتله راازاین زاویه دیده اید؟بنظرشما این کوه زیبا نیست؟ 

ماخیلی وقته که فراموش کردیم،روستایما اینجوری هم دیده میشه.کی باورمیکنه که من هم موقع ثبت این تصاویر وهم موقع نصب آنها برای انتشار گریه ام گرفت. 

یادمون باشه که مابیشتر از روستا به روستا نیاز داریم. 

فراموش نکنیم که این زمینهای خشک دربهار دوباره سبز میشن.اگرماباشیم این زمین هم با ما نفس میکشد.روستا به مردمش زنده است. 

کی یادش مییاد که رمضان عمو برای باغش چقدر زحمت کشید؟ آیا بچه های رمضان عمو قدردان زحمات باباشون هستن؟خداکند که بچه های رمضان عمو باغ باباشون رو آباد ترش کنند.

وقتی از خوابهایم در پست قبلی نوشتم،دوستان بسیاری تماس گرفتند وراهکارهای زیادی ارائه دادند.یک نفر ازدوستان میگفت نباید انتظار چندانی از مسئولین داشت که برای مکانهائی امکانات ارسال کنند که بازدهی وباز گشت سر مایه ندارد.این حرف دوستم بسیار منطقی است.یعنی هیچکس حاضر نیست برای هیچ ،سرمایه گذاری کند.امّا روستاهای اشکور بسیارغنی هستند.اشکور بدلیل تمدّن دیرینه اش دارای انسانهای ارزشمند بسیاری است که هرکدام دارای ارزش وجایگاه ویژه ای در اشکور ودیگر جاهای ایران وحتی دربسیاری از کشورهای جهان هستند.هم اکنون بسیاری از متخصّصین این مرزوبوم از مردم روستاهای اشکور هستند.اشکور ازنظر جغرافیائی نیز بسیار وسیع است ومیشود گفت که بزرگترین بخش در شهرستانهای استان گیلان است.اشکور دارای زمینهای مساعد دامپروری وکشاورزی است.هم اینک دارای تنوّع بسیار در فرآورده های کشاورزی میباشد که میتوان به محصول فندق،گردو،گل گاوزبان،گندم،جو،عدس ،نخود،لوبیا وبسیاری دیگراز محصولات اشاره کرد که از اشکور حاصل میشود.اگر بصورت جامعی به اشکور نگاه کرده شود بخوبی پیداست که این بخش میتواند دربسیاری از زمینه ها خودکفا باشد.برکسی پوشیده نیست که مردمان روستا بضاعت مالی خوبی ندارند که قدرت تدارک کامل خودرا داشته باشند.دردوران ستمشاهی، روستائیان اسیر درچنگال اربابهای ستمگری بودند که مالک جان ومال وناموس آنها بودند.روستائی فقط کار میکرد وهیچ بهره ای از کار عایدش نمیشد.بسیار کسانی که درزیر یوغ ستم اربابان جان باختند وبسیار کسان دیگرکه تاپایان عمر باذلّت ومرارت عمر سپری کردند.دراینجا قصد ندارم قصّه تلخ ارباب ورعیّت را تازه کنم چه میدانم که اکثر خوانندگان این سطور به نوعی جای زخم شلاق ارباب برپشت دارند.آنچه که مدّ نظر من است این است که یاد آوری کنم اکنون مردم ما در سایه حکومتی زندگی میکنند که خود برخودپذیرفته اند.واین حکومت که بنام مبارک اسلام مزیّن شده است به همراه خود توقّعاتی را آورده است.اکنون روستائی انتظاردارد تا مانند همه جای دیگر مملکت دیده شود.بیهوده است اگر بگوئیم کاری صورت نگرفته است.دربسیاری از روستاها جادّه،آب،برق،تلفن،مدرسه،حمّام وحتّی گاز نیز وجود دارد.اما بخش عظیمی از روستاها از این امکانات بی بهره است یا بصورت ناکارآمد وجود دارد.بخشی از امکانات نیز در خیلی از روستاها وجود ندارد.بدلیل عدم امکانات رفاهی جوانان مجبور به کوچیدن به مناطق دیگرمیشوند.درروستاها تعدادی پیر مرد وپیرزن باقی میمانند.روستا به آرامی خالی ومتروکه میشود.آنهمه زیبائیهای شگفت آور ازبین میرود.باغات آباد به ویرانه مبدّل میشود.وهرروز برجمعیّت خوش نشین شهری افزوده میگردد.جمعیّتی که دارای توقّعات بیشتری است واگر به آنچه که میخواهد نرسد یا دچار افسردگی میگردد یا به راه های ناصواب سوق داده میشود.میگویند پیشگیری بهتر از درمان است.هزینه درمان درد بسیار بالاتر از هزینه پیشکیری آن درد است.مضاف براینکه درمان بسیاری ازدردها بدون عوارض جانبی نیست.درحال حاضر تعدادقابل ملاحظه ای ازمردم اشکور دارای تحصیلات عالیه هستند.تخصّص های گوناگونی را کسب کرده اند .دررشته های زیادی مهارت کسب کرده اند.مشاغل متفاوتی را تجربه کرده اند.خیلی از این مردم عاشقانه دوست دارند تا در سرزمین مادری خودشان به کاری مشغول شوند.لازم به گفتن نیست که هر انسانی دوست دارد تا در موطن وزادگاهش به کار بپردازد.چون انسان بصورت ذاتی به محلّ تولد خود علاقه ویژه دارد.ضمن اینکه برای کارهای انجام شده در روستاها ارج بسیاری قائلم ودست مجریان وکارگزاران آن را میبوسم،اعتقاد دارم که همچنان میشود برای روستاها امکانات بیشتری را گسیل کرد.درروستاهائی که من میشناسم وبیشتر روی سخنم پیرامون آن روستاها است ،بسیار کمتر دیده شده اند.اگر کسانی از سوی مسئولین استانی وشهرستانی به روستاهای وربن،سورتله،اینی،توسه چالک،ایرمحله،برمکوه،اکبرآباد ودیگر روستاهائی که دراین قسمت از بخش اشکورسفلی وجود دارد،فرستاده شوند وبا نظری از سررأفت وکارشناسانه به اقلیم روستاهای یادشده بیندازند ،درخواهندیافت که چه ثروت عظیمی در این بخش نهفته است.مردم نیاز مند محرّکهای قوی برای انجام کارهای بزرگ هستند.قطعأاگر مسئولین گامهائی درجهت محرومیّت زدائی از چهره روستاها بردارند بدون شک سرمایه گذاری انسانی قابل توجّهی راتدارک دیده اند.دراین میان کم کاریهای بسیاری نیز از سوی خود روستائیان صورت میگیرد.مردم ساکن درروستاویاروستائیان شهرنشین میتوانند جهت جذب سرمایه ودریافت امکانات ارائه طرح کنند.دیدگاههای خودرابه نحوی به مسئولین منتقل کنند.تعاونیهای محلّی برای حرفه های مختلف ایجادکنند.طرح هائی را که درنظر دارند،کارشناسی کنند.پیگیر راهکارهای اجرائی طرح ها باشند.میگویند ایجادهرشغل جدیددرمراکزاستانها وشهرها وشهرستانها نیاز به 30 الی 40 میلیون تومان دارد.درحالی که درروستاها بامبالغی خیلی ناچیز تر میشود ایجاد شغل نمود.باتوجّه به گستردگی روستاها احداث شهرک های صنتعتی کوچک میتواند درجذب افراد وجلوگیری از مهاجرت بیرویه به شهرها جلوکیری کند.بدون شک باید گفت که اگر دولت بیشتر به روستاها اهمیّت بدهد،ازبسیاری معضلات گریبانگیر جامعه جلوگیری خواهد نمود.

درد دلهای یک دوست.لطفأ این مطلب را از وبلاگ روستای اینی آقای مرتضی خانعلی زاده  بخوانید

بدرخواست من وجمعی ازدوستان وهمولایتی ها ازتمام همولایتی ها دعوت بعمل آمد تا دریک روز معیّن در خانه یک نفر ،که از خانه دیگران وسیع تر بود گرد هم آیند تا در زمینه مسائل ومشکلات ومعضلات گریبانگیر روستاهای منطقه بحث وتبادل نظر شود وراهکار های عملی وجامع ارائه گردد.در روز موعود به محل فراخوان رفتم .غوغائی بود .همه آمده بودند.مرد وزن، پیر وجوان. کودک ونوجوان.همه آمده بودند .گوئی به مراسم عروسی روستائی دعوت شده اند.دوستی که قرار بود صحنه گردان این گردهم آئی باشد باضدای بلند وبدون تعارفات معمول وسخنان حاشیه ای اصل مطالب راعنوان کرد.اصلیترین مسئله ما بحث راه روستائی بود.پس از رایزنیهای مفیدی که درکمال آرامش انجام شد سه نفر از مردم سه روستا برای پیگیری خواسته ها ومراجعه به ادارات انتخاب شدند.این حقیر هم بعنوان نفرچهارم که اگر یکی از آن سه نفر مشکلی داشت ونیامد بعنوان جانشین انتخاب شدم.جلسه مذاکره ما در کمال پرباری وبدون هیچ تنشی به اتمام رسید.درجلسه قرار شد که فردا جهت پیگیری جاده روستائی به اداره شهرمان مراجعه کنیم وپس ازآن به اداره مرکزی در استان مراجعه کنیم.آنشب زود تر ازهمیشه خوابیدم چون درجلسه، پر از شادی وشعف شدم.زیرا این اولین جلسه روستائی بود که بدون دعواهای بیحاصل به یک نتیجه گیری خوب رسیده بود.صبح زود از خواب بیدار شدم.بادیگر دوستانم عازم شهر شدیم تا مأموریت محوّله را به انجام برسانیم.ازقبل نامه هائی برای مسئولین استانی تهیه شده وبه امضای تمام مردم چند روستای مسیر راه رسیده بود.همه گرفتاریهای خود مان را که ناشی از نبودن یک راه مواصلاتی مناسب بود برای مسئولین استانی توضیح داده بودیم.فاصله 60کیلومتری روستا تا مرکز شهرستان را درنصفه روزی طی کردیم.یکی از همراهان پیشنهادکرد چون دراین ساعت از روز به ارباب رجوع جواب نمیدهند به مسافرخانه ای برویم واستراحت کنیم تا فردا با خیال راحت وفراغ بال به دنبال مأموریت محوّله برویم.امّا من که برگزاری خوب جلسه روز قبل را به فال نیک گرفته بودم گفتم ما که در شهر کار دیگری نداریم بهتر است که برای آشنائی با مکان آن اداره ،سری به آنجا بزنیم واز مردمی که آنجا هستند چیزی بیاموزیم.دیگران باگفته من موافقت کردند وماعازم ساختمان آن اداره شدیم. نگهبان ورودی  اداره باروئی گشاده به سئوالات ما پاسخ گفت وراهنمائیهای لازم را نمود که به کجا برویم ونامه خودرا به چه کسی بدهیم.باراهنمائیهای آن نگهبان مستقیم به دیدار هماهنگ کننده دیدارهای آقای رئیس  اداره رفتیم.ایشان بادیدن ما ازجای خود برخاستند وبه ماتعارف کردند که بنشینیم.ماهم اطاعت کرده ونشستیم.ایشان گفتند که چه امری دارید وما نامه ای راکه قبلأخطاب به رئیس  اداره تهیّه کرده بودیم به ایشان دادیم.اوبالبخندی دلنشین نامه مارا خواند.وسپس گفت شما خیالتان راحت باشد.من به نیابت از طرف رئیس  اداره پیش از غروب آفتاب امروز تعدادی ماشین آلات راهسازی به روستاهای شما گسیل میکنم.شما میتوانید هم اکنون به روستای خودتان برگردید.من خواستم که بگویم آقا از این وعده ها در گذشته بسیار به ما داده اند ولی عمل نکرده اند که ناگهان چشمم به تابلوئی زیبا که بانستعلیق قشنگی نوشته بود((تکریم ارباب رجوع ))بادیدن این تابلوی زیبا وآن حسّ خوب پیشین اندیشیدم که باید این وعده را نیز به فال نیک بگیرم.با آن مسئول بدون آنکه به دیدار رئیس  اداره برویم خداحافظی کردیم.شب را در مسافرخانه ای سپری کردیم .برای اینکه روستاهای منطقه ما تنها یک ماشین دارند که آنهم اگر بشود فقط صبح ها عازم روستا میشود.زیرا بدلیل بدی راه هیچ راننده عاقلی جرأت نمیکند تا دل بدریا بزند وشبانه حرکت کند.ماماندیم تا صبح که خیالمان راحت شود که لااقل یک ماشین راهسازی عازم روستاهای ماشده است.صبح زود به ساختمان  اداره رفتیم و نگهبان دیگری بود ولی رفتاری مشابه رفتار دیروزی دیدیم.آقای هماهنگ کننده بادیدن ما پیش از اینکه ما، فرصت ادای احترام پیداکنیم ،به ماسلام گفت ومژده داد که ماشینهای راهسازی ساعاتی است که راه افتاده اند.آنوقت لیستی را به مانشان دادکه احساس کردم دارم خواب میبینم.لیست حاوی تعداد قابل ملاحظه ای ماشین راهسازی بود به همراه لوازم زیستی مورد نیاز پرسنل راه ساز.برای اوّلین بار درتمام عمرم که به ادارات رفته ام ،این همه شادی وشعف یکجا، به من رخ نموده است.ازآقای هماهنگ کننده سپاسگذاری میکنیم وبه ایستگاه ماشین روستامان میرویم.طبق معمول همیشه ماشین مملوّ از جمعیت روستائی است.ماشین سنگین وتلو تلو خوران حرکت میکند.جا برای نشستن نیست .اما من وهمراهانم خوشحالیم.زیرا این آخرین سفر سخت ما به روستای ما خواهد بود.جریان ماوقع را برای راننده ومسافرین تعریف میکنم .عدّه ای بی تفاوت وعدّه ای ناباورانه پوزخندی میزنند.چند کیلومتری بیشتر از شهر دور نشده ایم که صف طویل ماشینهای راهسازی را میبینیم.

وقتی از آنها میپرسیم که به کجا میروند،یکی نام روستای مارا برزبان میآورد.همه شروع به همهمه میکنند.هرکس چیزی میگوید.هرکس سعی میکند تا به رسم مردم روستا بلندتر نظرش را به سمع دیگران برساند.من امّا متحیّر از این واقعه عجیب تنها نظاره گر قیل وقال مردمی هستم که بدون آنکه بدانند آیا دیگران صدای آنهارا میشنوند فقط فریاد میزنند.من هنوز درخلسه واقعه این دوسه روز هستم.شادی مردم فقیر روستائی زایدالوصف است.روستائی بادیدن یک بلدزر صبح تاشب به دنبالش راه میرود.واکنون اوشاهد صف طویل بلدزر ولودر و گریدر و کمپکتور وماشینهای آب پاش وماشینهای حمل شن وماسه وکوپال میباشد.یک نفر از میان مسافرین به راننده میگوید که آهسته تر پشت سر صف ماشینهای راهسازی حرکت کند تا آنها یک دل سیر این موجودات عجیب فلزّی را تماشا کنند.راننده پوزخندی میزند اما میپذیرد که آرام تر برود.یکی میگوید به گمانم آخرالزّمان شده است وآن دیگری میگویدشاید اینها راه گم کرده اند .من امّا میدانم که آنها به روستاهای ما میروند وبا رفتن آنها برای ما شادی ورفاه به ارمغان میآید.داخل ماشین گرم است ومن تشنه ام.از راننده طلب آب میکنم.اومیگوید آب یخ دارم وپارچ ولیوانی را نشان میدهد.کسی از مردم که درماشین است لیوانی از آب پر میکند وبه من تعارف میکند.دستم را دراز میکنم تا آب رااز او بگیرم .ماشین داخل دست اندازی میافتد.من که آب را به لب خود نزدیک کرده ام تمامش را داخل یقه ام میریزم.سرما تمام وجودم را پر میکند.چندشم میشود.ازجایم میپرم.صدای خنده دخترم را میشنوم.لیوان بزرگی را به صورتش چسبانده است وبلند بلند میخندد.بلند شودیگه باباجون، چقدر میخوابی.

روزهاست که مبهوتم.برای دوستانم نوشته ام که جلسه ای بگذارند تا باروستائیان منطقه خودمان پیرامون مشکلاتمون صحبت کنیم.شاید کائنات به خواست مااهمیّت بدهند.وبشود آنچه که من دیدم.

کسی ازمن پرسیده بود که چرا اینقدر تلخ مینویسید؟چراهمیشه درمطالبت ازفقر روستا مینویسی؟مگر روستا چیز شادی آوری ندارد؟اینک درجواب این دوستم میگویم میشود از شادیهای روستا گفت اگربشود درآرامش خاطر به روستاسفرکرد.

طبق معمول درمیان سایتهای روستاها میگشتم. به وبلاگ تازه تأسیس دانش حاصل تلاش محمد جوادمحمدی از روستای سورتله برخوردم.این وبلاگ درمعرفی خودش میگوید که پیرامون مسائل متفرقه دانش بحث میکند.اما پست جالبی از این وبلاگ نظر حقیر را به خودش جلب کرد وآن هم درد نبودن راه مواصلاتی مناسب در روستاهااست.برای من خیلی جالب هست که حتی یک نوجوان روستائی نیز این درد را احساس میکند وانرا در وبلاگش منعکس میکند.تصویری دراین پست بود که بانگاه به آن افکار زیادی  ذهنم رابه خود مشغول کردند.این تصویر ازیک چشم انداز بکر درمسیر راه های روستاهای اشکور برداشته شده است.واقعأساختن یک جاده بهتر برای دسترسی آسان تر روستائیان در این مسیر چه مقدار هزینه در بر دارد.اگر این راه ها وضعیت بهتری داشته باشند آیا نمیتوانند تا مردمان شهر نشین را به سمت خود جلب کنند تا روزی را درآرامش وبدور از غوغای شهر به استراحت بپردازندواز مناظربکروچشم نواز این مسیر سرسبز استفاده کنند.براستی چرا روستاهارا به فراموشی میسپاریم.آیا تنها زندگی شهری میتواند جوابگوی نیاز های احساسی وروحی آدمها باشد؟بیائیم کاری کنیم تا آدمهائی در سنّ وسال محمد جواد بدون نگرانی از نبودن راه ودیگر امکانات روستائی به درس ومدرسه بپردازند.اگرروستاهای ما دارای اندک امکانات زیستی باشند،دیگر نیازی نیست تا هرنوجوانی ترک خانه وکاشانه کند وبرای تحصیل وکار راهی شهر شود وآنگاه درمیان سالی وکلانسالی درحسرت روستاعمر سپری کند وارزوکند کاش میتوانست با آرامش هر از چند گاهی به روستا سفر کند .

این تصویر حاصل تلاش آقای محمد جواد محمدی مدیر وبلاگ دانش میباشد

ازبازدیدکنندگان سایت وربن وسورتله تقاضادارم که برای دیدن اصل مطلب به خاطره

از   (وبلاگ دانش)  مراجعه کنند.

کوه راکسی جابجاکردکه اولین سنگ ریزه را برداشت.

این سخن بزرگی است که صحّت آن به اثبات رسیده است.من همیشه مخالف کسانی هستم که میگویند نمیشودکاری کرد.به گمان من اگر آدمی با نیّت خیر خواهانه ،اقدام به کاری کند بدون شک موفق میشود.سالهای متمادی مردم سرزمین ما به هردری زدند بلکه بتوانند یک راه ماشین رو در روستا ها دایر کنند،که همه اهل فن گفتند نمیشود .تا خدا پدر زلزله را بیا مرزد!!! که در سال 69بخش وسیعی از سرزمین زیبای گیلان را لر زاند وبسیاری از مردم مارا داغدار کرد.ویرانیهای ناشی از زلزله بسیار زیاد بود.اما این زلزله به ما یاد آوری کرد که ما در برابر حوادث طبیعی تا چه حد آسیب پذیر میباشیم.وهمچنین چه میزان کمبود داریم .اما قصدم از به یاد آوری این مطلب ،تازه کردن داغ عزیز از دست داده های سرزمین ما نیست.بلکه میخواهم بگویم که آن زلزله که همه را داغدار کرد ،مواهبی را نیز به دنبال داشت.یکی از آن مواهب ساخت سریع راه های روستائی بود که خیلی از زعما ی قوم را اعتقاد بربی فایده بودن انجام آن بود.بسیاری از مردم ما جمعی یا انفرادی، جهت درخواست احداث راه به سازمانهای مختلف در زمانهای مختلف مراجعه نموده بودند که هر بار با این جواب قاطع، مواجه میشدند که نمیشود .من که با این اندیشه رشد کرده بودم که این کار نشدنی است،چندان در اندیشه نبودن راه به روستا نبودم.یعنی اصلأدر مخیله ام نمی گنجید که روستای ما روزی صاحب راه ماشین رو بشود.وقتی زلزله سال 69 روستاهای اشکور را مانند دیگر جاهای گیلان لر زاند،آنوقت دوستان جهاد گر ونیروهای مردمی دیگر از اقصا نقاط مملکت سرازیر شدندوراه های روستائی بسیاری احداث کردند.راه هائی اگرچه ناقص،!!! اما ازسر لطف ونیّت خیر خواهانه سازندگانش،که خداوند در هر جائی که هستند به سلامت نگهشان بدارد.پس تا این جای ماجرا باید گفت که هر کاری شدنی است اگر در آن، نیت خیر خواهانه ای دیده شود.امروز همچنان همان زمزمه های نمیشود وامکان ندارد بگوش میرسد.در جواب مردمی که برای ترمیم همان راه های به یاد گار مانده از زلزله سال 69به مسئولین متوسل میشوند ومیشنوند.آن راه ها تخریب شده اند .مردمان روستا تمکّن مالی ندارند که به تر میم آن راه ها اقدام کنند.آیا با ید دوباره منتظر بمانیم تا زلزله دیگری بیدارمان کند که می شود برای روستائیان کاری کرد؟

یادش بخیر ،آن وقتها که کوچکتر بودم ،توی روستای ما مدرسه نبود.برای اینکه درس بخونم ،پدرم منوبرد تویه روستای دیگه تابرم مکتب خونه ودرس بخونم.مکتبخونه همون جائی بود که به ما قرآن خوندن وخط نوشتن رو یاد میدادند.کودکی سختی روسپری کردم به امید اینکه وقتی بزرگ شدم توروستامون مدرسه باشه ودیگه هیچ بچّه ای مجبور نشه برای رفتن به مکتب ،بره یه روستای دیگه ودور از پدر ومادرش وبستگانش زندگی گنه.آخه تاکسی توغربت،کودکیشو سپری نکرده باشه نمیدونه که چقدر درد آوره.خیلی وقتها که دلم برای پدر ومادرم تنگ میشد،از مکتبخونه فرار میکردم واگر رهگذرهای محلی پیدام نمیکردند ،خوراک گرگهای گرسنه ای میشدم که همیشه در آن حوالی پرسه میزدند.کودکی من باحسرت نبودن مدرسه در روستاسپری شد.بزرگترشدم وبه روستای دیگری رفتم تا به مدرسه بروم.بازهم دلتنگی من بود ودوری از پدر ومادر.وباز هم آرزوی اینکه کاش همین مدرسه در روستای ما باشد.دوران ابتدائی مدرسه سپری شد واز مدرسه در روستای ما خبری نشد.سالها بعد مدرسه ای کوچک در روستا تأسیس شد که سپاهی دانشی نه چندان باسواد آن را هدایت میکرد.

این مدرسه وربن وسورتله است که تعطیل شده است

خدا پدرش را بیامرزد آدم صبوری بود ووجودش هم پدر ومادرها را راضی میکرد وهم شادی بچه هارا به همراه داشت.من دیگر بزرگ شده بودم وخودم گاهی وقتها جور معلم روستا را به دوش میکشیدم وبه بچه ها درس میدادم.از اینکه در روستا مدرسه دایر شده بود خوشحال بودم.من بزرگ شدم ورفتم .هر گز در روستای خودمان درس نخوندم.دیگر بچه ها هم یکی یکی بزرگ شدند ورفتند .نمیدانم چه اتفاقی افتاد که همه رفتند.مدرسه نوپای روستای ما پیش از آنکه بزرگ شود تعطیل شد.

اینهم نمائی دیگر ازمدرسه روستای وربن وسورتله است

وقتی از کسی پرسیدم گفت که آموزش پرورش گفته است که دانش آموزان به حد نصاب نمیرسند به همین دلیل معلم به روستا نمیفرستند.ومدرسه تعطیل شد.حالا هرجوانی که ازدواج میکند به بهانه مدرسه جلای وطن میکند واز روستا میرود.حالا من بزرگ شده ام ودلم برای روستا میطپد.حالا دوست دارم که به روستا برگردم .اما روستای ما هنوز هم مدرسه ندارد.

وقتی کسی از خانواده تان مریض میشود وشما از او یکصد کیلومتر فاصله دارید چه کار میکنید؟حتمأ میگوئید که یکصد کیلومتر که چیزی نیست.مگر یکصد کیلومتر برای یک ماشین سواری معمولی چه مقدار زمان میگیرد؟وبعد میخندیدبه من برای مطرح کردن موضوع بی اهمیت سفر یکصد کیلومتری.اما اینبار هم با من به این سفر بیائید.شاید شما راه حلی بیابید

این تراژدی هر روزه سفر به روستاهای مظلوم اشکور است

روستای وربن در جنوبی ترین ناحیه استان گیلان واقع شده است

(نمائی ازروستای وربن وخانه پدری)

مرتفع ترین منطقه در گیلان است.آب وهوای کوهستانــــــی بسیار خوبی دارد.مناظربکروچشم نواز     

لطفأبقیه را در  ادامه مطلب  مطالعه بفرمائید  

بسم الله الرحمن الرحيم

مهاجرت

          مهاجرت بي رويه يك بيماري اجتماعي است كه عامل بسياري از نابسامانيهاي سياسي ، اجتماعي و فرهنگي است كه در كشور ما نيز در طول سالهاي گذشته وجود داشته و متاسفانه بعد از انقلاب به دلايل متعدد تشديد گرديده است .....بقیه را در  ادامه مطلب مطالعه بفرمائید

          اگر این بهشت راه خوبی میداشت( وربن)

کمی بیشتر راجع به مسائل ومشکلات اشکور بدانیم

این روزها اکثر مردم ،نویسندگان،هنرمندان،بازاریان،پیشه وران ویاتمام کسانی که به نوعی بامسائل اجتماعی درارتباط هستند راجع به مسائل رفاهی ومعیشتی مردم می نویسند ویا صحبت میکنند.واین مسئله بسیارخوب است.زیرا به سرنوشت وآینده مملکت ما بستگی دارد.اما مردم روستاهای ایران بخصوص مردم روستاهای اشکورات چه سهمی از این مسائل دارند؟ روستائی هاهم دوست دارند در سرنوشت مملکت نقش داشته باشند.....بقیه را در  ادامه مطلب مطالعه بفرمائید

باعشق به روستا نگاه کنیم 

==(((( وربن ازچهارطرف ))))==

لطفأ بقیه مطالب وعکسهای بینظیر وربن وسورتله رادر    ادامه مطلب   ملاحظه بفرمائید

نگاهی دیگربه اطراف وربن

این تصاویر ادامه تصاویر پست قبل پیرامون معرفی  روستای وربن میباشد.

........بقیه عکس های زیبای وربن وسورتله رادر   ادامه مطلب   ملاحظه بفرمائید

برق درروستای ما ماجرای جالبی دارد که دانستن آن برای خیلی ها خالی از لطف نیست.

برق روستای وربن

به یمن زلزله درسال 69برخی از مواهب زیستی نصیب روستای ما ودیگر روستاهای محروم اشکورات شد که یکی از آن مواهب وجود برق بود.پس از ورود راه ماشین رو نیم بند به روستای ما که در باره آن بارها نوشته ام برق نیز با همت برخی مسئولین ومردم محلی به روستای ما رسید.مردم شادمان از این موهبت ،چند ماه قبل از حضور رسمی اش در خانه ها اقدام به خرید انواع لوازم برقی نمودند.یخچالهای نفتی جای خودرابه یخچالهای برقی دادند.دستگاه های صوتی وتصویری ارزان قیمت خریداری گردید.البته حضور فرزندان ازروستا گریخته در شهر مانده درخرید وانتخاب لوازم برقی بی تأثیر نبود.باهمه فرازونشیب ها وباشدن ونشدن های بیشمار برق به روستای ما رسید.عناصراجرائی شرکت برق درشرایط کوهستانی منطقه زحمت بسیاری کشیدندتا تیرهای برق علم شدند.برق از راه رسید وعده ای نیز بدلیل وسعت کم مالی کمی بدهکار خرید لوازم برقی شدند که البته برای آنها خوشایند بود زیرا حالا دیگر صاحب برق بودند واز فرزندان شهر نشین خود چیزی کم نداشتند.خوش حالی روستائیان ما حد واندازه ای نداشت .نیمی از روز وشبهای شان راصرف بحث در مورد مواهب ومزایای برق میکردند.شاد بودند وشادی میکردند .برسر هر تیربرق لامپی روشن بود.همه اطاقها برق داشت.دیوارهای خارجی خانه هارا روشن کرده بودند.هربخش ازمحل نگهداری دامها نیز به لامپی مزین شده بود......برق به روستای ما آمده است.اما به هر بهانه ای میرود .گوئی اصلأ از حضورش در روستاهای ما راضی نیست.وقتی باران میبارد میرود.وقتی برف میبارد میرود وقتی رعدوبرق میشود میرود.وقتی سریال جومونگ نیز دارد باز هم میرود .گوئی اصلأ هیچ میانه خوبی با مردم روستائی ندارد.دراین میان آن تلویزیون قسطی خریداری شده میسوزد ویا آن لوازم اهدائی از سوی فرزندان در شهر مانده ازبین میرود.وبدتر ازهمه نفرین وناله روستائی به فروشنده لوازم است که لوازم بد را به آنان فروخته است......اما چرا اداره محترم برق یک برق پایدار را برای روستائیان تدارک ندیده است؟آیا تنها اعلام یک آمار که فلان روستا برق دارد کافی میباشد.مسئولین محترم به روستاها بازرسینی را گسیل دارند تا از کم وکیف آنچه که در آمارها برق نامیده میشود اطلاع حاصل کنند.آیا این برق روستای ما با آنچه که در باره برق تعریف شده است شبیه میباشد؟این معضل گریبانگیر بیشتر روستاهای مناطق دور افتاده اشکور است که من میشناسم.

روستاهای:وربن، سورتله ، اینی ، توسه چالک ، ایرمحلّه ، برمکوه ،

ایزین ، ریسن ، کیاسه ، چمتو ، لسبو ، بنان ، مازو گا ، اکبرآباد ،

صمدآباد ، پینوند ، زنش ، جرن ، هفته بند ، آسیابسر ، کارسنگ ،

لرده ، گیلرکش ، کومنی ، سرده درّه 

وروستاهای دیگری که مجال نام بردن آنها وجود ندارد،همه از بدی ارسال نیروی برق گله مندند.روستائی نیاز دارد تا دیده شود تا بداند که حضورش را احساس میکنند.روستا شالوده بخش عظیمی از سرزمین بزرگ ما میباشد .حیف است که تنها در آمارها باشد.حیف است که برای روستا اهمیت قائل نشویم.به آمار ها اکتفا نکنیم به عمل ها بیندیشیم.

بازهم مسئله راه

برای داشتن یک راه مواصلاتی خوب چه باید کرد

راه ورود به روستای( وربن )

بازهم زمستان از راه میرسد.برای مردمان شهرنشین ومرفه این مسئله دلچسب است وبرای مردم متوسّط شهری خوشحال کننده .امّا مردمان روستاهای دور افتاده ما چه میکنند؟ من بارها در این صفحه از نبود یا کم بود راه های روستائی نوشته ام .یکی از راه های تداوم توسعه اقتصادی پایدار وجود راه تردّد استاندارد میباشد.اگرراه مناسبی وجودنداشته باشد نمیتوان امید وار بود که کسی بتواند در روستائی دور افتاده که محل تولید مواد اولیه زندگی مردم است،کاری از پیش ببرد.دراشکور ده ها روستا وجود دارد که از نعمت راه مناسب بی بهره است یا اصلا راهی ندارد .زمستان از راه رسیده است وباز سختیهای گذشته فراروی روستائی زحمتکش قرار دارد.اگر مسئولین محترم مملکتی کمی  فقط کمی عنایت داشته باشند به روستاهای دور افتاده بیگمان هم خودرا مرهون لطف خدای رحمان میکنند وهم باعث تداوم زندگی سالم روستائی ونیز تداوم چرخه تولید روستائی میشوند.مضاف بر اینکه جلوی مهاجرت از سر ناچاری روستائیان رامیگیرند.

روستا های ایران

به طور کلی آبادیهای کشور ما از چند دیدگاه قابل بررسی است که از آن جمله به موارد زیر اشاره می شود .

- روستاها از نظر تعداد جمعیت ، تفاوت های فاحشی با هم دارند ، به نحوی که در بعضی از آنها بین 2000 تا 5000 نفر و در تعداد زیادی از آنها تا حدی کمتر از 500 نفر و به طور عمده کمتر از 250 نفر ساکن وجود دارد .

- شمار زیادی از روستاهای کشور ما از نظر موقعیت مکانی , شرایط استقرار و پراکندگی با یکدیگر متفاوت است . بسیاری از آنها در جوار هم و بعضی در فاصله ای دور از هم قرار گرفته است . بسیاری از آنها در مسیر راههای ارتباطی و خیل دیگری اصولا راه ارتباطی ندارد . بعضی از آنها در نواحی دشتی و برخی دیگر در نواحی کویری یا کوهستانی قرار دارد .

- از نظر شرایط آب و هوایی و خصوصیات طبیعی نیز روستاها با یکدیگر متفاوت اند . گروههای عمده ای در جوار منابع آب و برخی با کمبود آن روبرو می باشد .

- روستاها و بویژه آنهایی که دارای جمعیت کمتر از 500 نفر می باشند ، از نظر امکانات دارای کمبودهایی می باشند .

- بیشتر روستائیان به صورت سنتی و به دور از پیشرفتهای فنی کشاورزی و دامداری به کار خود ادامه می دهند . از این رو منابع مالی و معیشتی و سطوح درآمدی کافی در اختیار ندارند . این خود از جمله مهمترین عوامل مهاجر برانگیز روستایی می باشد .

- بخش عمده ای از ساختمان های روستایی کشور فرسوده شده و قسمتی نیز در دوران جدید ساخته شده است . مجموع آنها در مواجهه با زلزله ، سیل و دیگر عوامل نامساعد طبیعی قابلیت مناسبی نداشته و از این رو به نسبت نقاط شهری در معرض صدمات جانی و مالی بیشتری قرار دارند .

- ترویج بهداشت و توسعه تاسیسات درمانی در این روستاها توسعه چندانی ندارد . از این رو روستائیان به طور عمده در معرض بسیاری از بیماری ها قرار دارند .

- محصولات عمده ی تولیدی روستاها از نظر بازاریابی ، بازار خوبی را در اختیار ندارد و بسیاری از محصولات تحت تاثیر واسطه ها و سلف خرها با قیمت های ارزانی خریداری می شود و یا روی دست روستائیان می ماند .

- خیل عظیمی از روستائیان در اثر وجود عوامل جاذب شهری به سوی شهرها مهاجرت کرده اند . این مورد ضمن کاهش تولیدات کشاورزی و نیروی شاغل در این بخش ، روستائیان را به سوی فضاهای نامتجانس و غریبه ی شهری سوق داده و با انبوهی از مشکلات مانند مسکن ، کار و تامین نیازهای اولیه مواجه گردانیده است .

روستاهای کشور ما پس از طی یک دوره ی پر ملال ارباب و رعیتی و مالکیت مطلق العنان بر روستاها ، به طور عمده قوام و اساسی را که در طول قرنهای متمادی به طور عرفی دارا گردیده بود ، در اثر تغییر مدیریت روستایی ، رواج وسایط ارتباط جمعی ، و تغییرات جمعیتی و کالبدی ، به سویی نهاده است . در بعضی از آنها معیشت کشاورزی و دامداری ، جای خود را به مشاغل خدماتی داده است .

درمقابل مشکلات و مسائل زندگی در روستاها که شمه ای از آنها در بالا آمد و در اثر برنامه های مقطعی عمران شهری و منطقه ای که تاثیر بسیار مهمی را بر روستاها گذاشته ، روز به روز روستا نشینی در مقابل شهرنشینی عقب نشینی کرده است . بر این موارد باید تمرکز بیشتر جمعیت در نواحی شهری و آثار ناموزون ناشی از مهاجرت ها را افزود . در مقابل این مشکلات که علی الخصوص از دوران پس از اصلاحات ارضی و شروع به صنعتی شدن کشور نضج گرفته ، عمده ی برنامه های عمرانی کشور در زمینه ی توسعه اقتصادی و اجتماعی مراکز سکونتی نتایج زیر را به دست داده است :

- اجرای برنامه های اقتصادی و اجتماعی در نقاط پرجمعیت باعث دور افتادن نواحی روستایی به ویژه روستاهای دور افتاده شده است .

- تهیه طرحهای هادی و جامع و تفصیلی و ایجاد شهرکهای همجوار با شهرها به منظور حل معضلات زندگی شهری و اسکان جمعیت در آنها بوده و از اینرو تهیه طرحهای عمرانی در سطح بعضی از روستاها نتایج مطلوبی را به دست نداده است . بلکه در برخی موارد نتیجه معکوس داشته است .

- ایجاد بازارهای کار ناشی از صنعت در نقاط شهری و رواج مشاغل خدماتی و مبادله ای و غیر تولیدی ، عامل مشوقی در جذب جمعیت آماده به کار روستایی بوده است .

- استفاده ی شتابزده از بعضی از فنون عمرانی کشاورزی و دامداری مانند حفر چاههای عمیق یا تغییر مراتع به اراضی کشاورزی ، در کوتاه مدت دارای نتایج مفید و در بلندمدت دارای دست آوردهای منفی بوده است . به نحوی که امکان حیات یک مورد باعث ممانعت از ادامه ی حیات مورد دیگر شده است .

به عنوان مثال ارائه برخی از خدمات رفاهی در نقاط شهری جذب جمعیت روستایی را به دنبال داشته است و ایجاد یک مرکز صنعتی ، جمعیت شاغل در کشاورزی را به سوی خود سوق داده است .

- اگر چه تلاش در زمینه ی بهبود شرایط روستایی کشور بویژه در سالهای پس از انقلاب اسلامی در طیف گسترده ای مطرح شده و برنامه های عمرانی زیادی مانند برق رسانی ، آب رسانی ، تشکیل تعاونی ها راه سازی و بهبود منابع آب و طرحهای عمرانی دیگری در روستاها به مرحله انجام رسیده ، ولی در مقابل خود طیف بسیار گسترده ی توسعه شهری را با ایجاد مشاغل ، توسعه تاسیسات رفاهی ، بالا رفتن سطح درآمد و تنوع مشاغل ( در مقام مقایسه با روستا ) به همراه داشته و همین عوامل بر تشدید و تشتت مهاجرت های روستایی مهمترین اثر را گذارده است .

- تهیه طرحهای هادی روستایی با انجام برنامه های عمرانی و زیربنایی در نقاط شهری مترادف بوده و انجام مقدمات عمرانی در شهرها خود عامل مشوقی برای جذب جمعیت روستایی و به عبارتی عقب ماندن بیشتر نواحی روستایی از نواحی شهری گردیده است . در این مورد به تعداد طرحهای توسعه و عمران ، تفصیلی ، آماده سازی ، ایجاد شهرهای جدید از یک سو و توسعه مسکن سازی و رفع نیازمندی های جنبی آن ، عمران و آبادی و زیباسازی در شهرها و مقایسه آن ها با اقدامات عمرانی در روستاها اشاره می شود .

- فرهنگ روستانشینی با غنای تاریخی خود از دیدگاه مختلف توان مقاومت در مقابل آثار فرهنگ شهری را نداشته  است . روستا با توجه به موقعیت خود در حال از دست دادن سنتها و آداب و رسوم خود بوده است .

- از دیدگاه اقتصادی ، بر اساس عوامل مختلفی که به اجمال ذکر آنها رفت ، سطح درآمد خانوارهای روستایی با سطح هزینه ها و تورم های اقتصادی ، از هماهنگی لازم برخوردار نبوده است . به طور عمومی روستائیان توان مالی مناسب را نداشته و حتی برای تامین بعضی از مایحتاج غذایی نیازمند شهرها گردیده اند .

- بسیاری از عوامل دیگر را که بر پهنه زندگی در روستاها موثر واقع شده و آثاری را نیز به همراه داشته ، باید افزود . کاهش شدید جمعیت ایلی و عشیره ای و در نتیجه کاهش دامداری ، توسعه آثار کویر یا خشک شدن اراضی کشاورزی و باغی ناشی از مهاجرت به عنوان مثال آورده می شود .

در چند دهه گذشته برنامه ها و طرحهای بهسازی و عمرانی بسیاری در روستاها به مرحله اجرا در آمده است و موفقیتهایی را نیز در پی داشته است . مهمترین اقدام در زمینه ی نظارت بر آثار متقابل روستائیان زندگی شهری و روستائیان و توسعه ی تولیدات کشاورزی و دامی و در نتیجه افزایش سطح درآمد روستائیان ، ایجاد تاسیسات و تسهیلات رفاهی بوده است .

 

چون کشورهاي مختلف جهان از نظر امکانات مادي، نيروي انساني متخصص، وضعيت بيماري ها ، تعداد جمعيت ، شرايط آب و هوايي و ... با يکديگر تفاوت دارند، در نتيجه محتواي مراقبت هاي اوليه بهداشتي از کشوري به کشور ديگر متفاوت است و هر جامعه اي موظف است تا با در نظر گرفتن شرايط اجتماعي و امکانات فني و اقتصادي خود آنها را تعيين کند. اين مراقبت ها دست کم شامل موارد زير است: 1 – آموزش همگاني جامعه در زمينه مسائل بهداشتي 2 – بهبود غذا و تغذيه صحيح 3 – تهيه آب سالم و کافي براي آشاميدن، نظافت فردي و عمومي و بهسازي اساسي محيط 4 – ايجاد و ارائه خدمات قبل از زايمان، حين زايمان و بعد از آن و ارائه خدمات مربوط به تنظيم خانواده 5 – ايمن سازي عمومي در مقابل بيماري هاي عمده عفوني 6 – پيشگيري از بيماري هاي بومي و شايع و درمان و کنترل آنها 7 – ايجاد خدمات اوليه براي تمام افراد در مقابل جراحات و حوادث 8 – پيش بيني و تدارک داروهاي اساسي به محتواي مراقبت هاي اوليه بهداشتي، اجزاي مراقبت هاي اوليه بهداشتي نيز گفته مي شود.

اصول مراقبت هاي اوليه بهداشتي: الف) عدالت اجتماعي: يعني خدمات بهداشتي بايد بين همه مردم بدون توجه به شرايط اقتصادي مردم، عادلانه توزيع شود و همه مردم چه غني يا تهيدست، چه شهري يا روستايي به خدمات بهداشتي دسترسي داشته باشند. ب) مشارکت جامعه: اگر مردم در برنامه ريزي و اجراي برنامه بهداشتي شرکت فعالانه اي داشته باشند، اين برنامه ها با نيازهاي آنها هماهنگي بيشتري خواهد داشت تا اين که تصميم گيري برنامه ها توسط مؤسسه اي از بيرون و بدون مشورت و مشارکت آنان انجام شود. در صورتي که برنامه هاي بهداشتي با مشارکت مردم انجام شود، داراي مزاياي زير است: کار با پيشرفت بهتري انجام مي شود، خدمات با هزينه کمتر عرضه مي شود، استفاده مردم از طريق ارزش قائل شدن به نظرات و پيشنهادات آنها است و مردم در برابر انجام فعاليت هاي بهداشتي احساس مسؤوليت بيشتري مي کنند.

ج) هماهنگي بين بخشي : سلامت افراد فقط با ارائه خدمات بهداشتي تأمين نمي شود بلکه سلامت مردم به آنچه مي خورند، مي نوشند، شغلي که در آن مشغولند، مسکن مناسب و بهداشتي، تفريحاتي که براي اوقات فراغت انتخاب مي کنند و ... بستگي دارد. پس بايد بين بخش هاي بهداشت و بخش هاي ديگر مانند کشاورزي، صنعت ، حمل و نقل، آموزش و پرورش و وسايل ارتباط جمعي ، همکاري وجود داشته باشد. در واقع بخش بهداشت به تنهايي قادر نيست که سلامت مردم را تأمين کند و لازم است ساير بخش ها نيز در اين کار فعاليت داشته باشند. توسعه بهداشت به پيشرفت هاي اقتصادي واجتماعي منجر مي شود و در همان حال از آن تأثير مي پذيرد. يعني سلامتي منجر به نيروي کار و درآمد زيادتر مي شود و درآمد بيشتر قدرت خريد و استفاده از امکانات آموزشي، غذايي، بهداشتي و ... را بالا برده و برخورداري از اين امکانات به نوبه خود سلامتي را بيشتر تأمين مي نمايد و گردش اين دوره به طور دائم ادامه مي يابد.

د) تکنولوژي مناسب : يعني استفاده از راه و روش و يا وسايلي است که از نظر علمي دقيق و صحيح بوده و مي تواند براي ارائه خدمات بهداشتي، مورد استفاده قرار گيرد.

نظام عرضه خدمات بهداشتي درماني در سطح کشور: مناسب ترين نظام عرضه خدمات بهداشتي – درماني، که بتواند در اين موقعيت و با رعايت اولويت خدمات بهداشتي اوليه، گروه هاي آسيب پذير و مناطق محروم را مورد توجه قرار دهد، نظام عرضه خدمات بهداشتي – درماني در قالب «شبکه هاي بهداشت و درمان شهرستان» است. نظام شبکه به نحوي طراحي شده است که ضمن دسترسي آسان تمام مردم نقاط روستايي و شهري به خدمات مورد نياز، با رعايت اولويت هاي بهداشتي درماني، پوشش جامعي از اين خدمات را فراهم نمايد.

ساختار کلي نظام شبکه بهداشت و درمان شامل قسمت هاي زير است: الف – خانه بهداشت : خانه بهداشت محيطي ترين واحد روستايي ارائه خدمات در نظام شبکه هاي بهداشتي درماني کشور است. هر خانه بهداشت با توجه به شرايط جغرافيايي يک يا چند روستا را تحت پوشش خدمات خود دارد. کارکنان خانه بهداشت، بهورزان زن و مرد هستند که از ميان اهالي بومي روستا با تحصيلات حداقل پنجم ابتدايي و حداکثر سوم راهنمايي انتخاب شده اند و به مدت 2 سال در آموزشگاه بهورزي براي ارائه خدمات تعليم مي بينند.

بهورزان ضمن سرشماري خانوارها، در زمينه هاي بهداشت خانواده که شامل : بهداشت در دوران کودکي، مدرسه ، بارداري ، زايمان ، بعد از زايمان و تنظيم خانواده است هم چنين بهداشت عمومي، بهداشت محيط روستا مبارزه و کنترل بيماري هاي شايع و بومي، واکسيناسيون و ... براي ارتقاي سلامتي جامعه فعاليت مي کنند. از خصوصيات مهم ارائه خدمات در خانه هاي بهداشت فعال بودن اين خدمات است. يعني مواردي که نياز به مراقبت و پيگيري دارند و در زمان خود مراجعه نمي کنند توسط بهورزان پيگيري مي شوند و به منازل آنها مراجعه شده و براي مراقبت دعوت مي شوند.

ب – مرکز بهداشت درماني روستايي: واحد مستقر در روستاست که يک خانه بهداشت در همان روستا و غالباً چند خانه بهداشت از روستاهاي ديگر را تحت پوشش خود دارد. وظيفه اصلي مرکز بهداشتي درماني روستايي، پشتيباني از خانه هاي بهداشت و نظارت بر کار آنها و پذيرش ارجاعات و برقراري ارتباط مناسب با سطوح بالاتر است.

ج – پايگاه بهداشتي شهري : کليه خدمات بهداشتي که در روستا به عهده خانه بهداشت است در مناطق شهري به عهده پايگاه بهداشت شهري است. تفاوت وظايف پايگاه و خانه بهداشت در سه نکته زير است:

پايگاه بهداشت شهري مي تواند علاوه بر خدمات بهداشتي مذکور در وظايف خانه بهداشت IUD بگذارد و پاپ اسمير بگيرد. - پيگيري فعال از طريق مراجعه به منازل ندارد. پيگيري خدمات در پايگاه شهري از طريق رابطين بهداشتي . - اجاره پرداختن به خدمات درماني را ندارد و مي تواند مراجعه کنندگان بيمار را به مراکز بهداشتي درماني يا پزشکان بخش خصوصي ارجاع کند.

د – مرکز بهداشتي درماني شهري : اين واحد بر حسب تراکم جمعيت يک يا چند پايگاه بهداشت شهري را تحت پوشش دارد. تفاوت عمده اين واحد با مراکز بهداشتي درماني روستايي در مراجعه مستقيم بيماران به اين مراکز لازم نيست حتماً از طريق ارجاع از طريق پايگاه هاي بهداشت صورت گيرد.

هـ - بيمارستان : واحد تخصصي پزشکي در سطح شهرستان است و داراي قسمت هاي زير است: بخش هاي بستري، بخش هاي تشخيصي، داروخانه، پلي کلنيک تخصصي اورژانس و ...

و – مرکز بهداشت شهرستان : يک واحد ستادي مرکب از کارشناسان مختلف بهداشتي است که وظيفه نظارت و پشتيباني مراکز بهداشتي درماني و خانه ها و پايگاه هاي بهداشت را برعهده دارد. ز – مديريت شبکه : وظيفه هماهنگ سازي واحدهاي مختلف بيمارستان و مرکز بهداشت شهرستان و نظارت بر فعاليت آنها را به عهده دارد، مدير شبکه شهرستان ، نماينده وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکي در سطح شهرستان تلقي مي شود.

 آیا صنایع تبدیلی درتوسعه اقتصاد کشاورزی تاثیر گذار است؟

گل گاوزبان(وربن)

گلپرگیاهی معطروخوراکیدر(وربن) 

گلهاوگیاهان داروئی در(وربن)

به عقیده کارشناسان وصاحبنظران ، کشاورزی بعنوان محورتوسعه اقتصادی ایران ( که معادل یک چهارم تولید ناخالص ملی ، یک سوم نیروی اشتغال وهمجنین تامین چهارپنجم نیاز غذائی کشوررا بعهده دارد) بعلت شیوه کاشت سنتی و عدم بکارگیری مکانیزاسیون کشاورزی (که منجربه افزایش هزینه های تولید ونیزقیمت تمام شده محصولات تولیدی گردیده) وادامه فعالیت کشاورزی را ازنظراقتصادی غیرقابل توجیه نموده که این عوامل زمینه ترک روستا نشینان ازمحل زنگی آنها را( بجهت پیدا کردن شغل وحرفه مناسب فراهم نموده است) . صاحبنظران که اقدام عاجل وفوری مکانیزاسیون کشاورزی را درشرایط کنونی (بعلت نامناسب بودن زمینهای کشاورزی به دلیل کوچک بودن وسعت زمینهای مزروعی) امری محال و غیرممکن می دانند ، ضرورت ایجاد صنایع تبدیلی را مناسب ترین راهکار برای جلوگیری ازمهاجرت بی رویه روستانشینان به شهرها و ممانعت ازنابودی هرچه سریعتر کشاورزی ایران، پیشنهاد می نمایند.

روستا بهشتی پایدار(وربن)(اشکور)

در ايران به عنوان يكي از مراكز اوليه و مهم تمدن بشري، برنامه ريزي و توسعه به مفهوم كلي و عمومي آن سابقه زيادي دارد. هدف هاي استراتژي توسعه روستايي، ايران متکي بر اصلهاي زير است:

1- کاهش شدت جريان مهاجرت روستاييان به شهر، بنحوي که مهاجرت روستايي رابطه معقول و متعادلي با توسعه خدمات، صنعت و کشاورزي پديد آورد.

2- تمرکز يافشرده کردن جمعيت در محيط روستايي، جهت پديد آوردن مراکز روستايي بزرگتر تا روستاييان بتوانند تحت پوشش شبکه خدمات قرار گرفته و در عين حال پوشش کافي جمعيتي براي استقرار صنايع در محيط روستايي فراهم آيد.

3- انتظام بخشيدن به زراعت و دامداري در محيط روستا

4- تقويت کردن و تنوع بخشيدن به اشتغال غير کشاورزي در محيط روستا

5- توسعه تعاوني هاي زراعي و دامداري در ميان روستاييان

6- توسعه اراضي اشباع در چارچوب نظام تعاوني جهت بالا بردن ميزان توليد (آسايش،1380)

بنابراين بايد براي رسيدن به توسعه روستايي، خصوصا توسعه پايدار روستايي توجه به تعريف و اهداف توسعه و همچنين بكار گيري استراتژيهايي كه براي توسعه روستايي در ايران درنظرگرفته شده لازم است.

- ضرورت توسعه روستايي در کشور

چنانکه مي دانيم اقتصاد کشور هاي جهان سوم از جمله کشور ما اغلب بر توليدات کشاورزي متکي است و فعاليتهاي کشاورزي هم، غالبا در روستاها انجام مي شود. لذا از يک طرف به خاطر بهبود بخشيدن به روشهاي سنتي توليدات کشاورزي و بهره برداري بهينه از زمين و منابع توليد و توزيع محصولات کشاورزي و از سوي ديگر تخفيف گرسنگي و محو فقر و از طرف ديگر به منظور نو سازي اجتماعي و فرهنگي روستاها که خود منبعث از توجه به مسائل انساني و ضرورت هاي سياسي است، موضوع توسعه روستايي و اهميت آن آشکار مي گردد. براي همين هم هست که گفته اند مشکلات آينده جهان سوم اعم از بيکاري، فقر، کمبود درآمد، گرسنگي، کمبود توليد و غيره بايد در روستاها حل و فصل گردد. بنابراين توسعه روستايي به خاطر حل مشکلات مزبور و مخصوصا برآوردن نيازهاي اساسي مردم روستايي از اهميت و اولويت خاصي برخوردار است. بطور کلي ضرورت توجه به توسعه روستايي ناشي از عوامل زير است:

1- توسعه کشاورزي

2- توزيع بهينه جمعيت

3- استفاده از ظرفيت هاي توليدي

4- بازسازي ظرفيت هاي توليدي

5- بازسازي اقتصاد کشور

6- عدالت اجتماعي، رفع فقر و محدوديتهاي اجتماعي.

توسعه با شرايطي همراه است كه عبارتند از:

1- ميزان زياد و پايدار  پس اندازهاي  داخلي

2-  سرمايه گذاري بخش عمده اي از آن پس اندازها در صنايعي که به جاي فناوري‌هاي کار اندوز از فناوري‌هاي کاربر بهره مي‌گيرند

3-  ميزان نسبتاً كم رشد جمعيت

ضرورت و اهميت توسعه روستايي در ايران با توجه به جايگاه، اهميت و نقش جامعه روستايي و مسائل و مشكلاتي كه اين جامعه با آن مواجهه است و همچنين با توجه به شرايط كشور كاملا روشن و آشكار است. طبق آخرين سرشماري جمعيت ايران در سال 1385، حدود 5 /31 درصد از جمعيت کشور که معادل 22227771 نفر است، در محيط روستايي زندگي مي کنند (مرکز آمار ايران 1385 ، سرشماري نفوس و مسكن). هر چند که از ابتداي قرن اخير بويژه از ميانه اين قرن به تدريج از سهم جمعيت روستايي کاسته شده و شهرنشيني گسترش يافته اما با توجه به آمار ارائه شده هنوز يک سوم جمعيت ايران در روستاها زندگي مي کنند.

توسعه يك ناحيه روستايي بايد در چارچوب كلي سياستهاي ملي طراحي گردد (oddershede،2007).  چراكه اين مسئله نشانگر پيوستگي توسعه روستايي و توسعه ملي است. از سويي چون روستاها کانون توليدات زراعي هستند تاکيد بر دانش روز، يکپارچه شدن اراضي، بالا بردن بهره وري و راندمان هيچ منافاتي با يکديگر ندارد. و با اين رويکرد، مي توانيم غذاي مردم را که يکي از مسائل اساسي کشور است، تامين نماييم. تکيه بر واردات مواد غذايي، که قيمت آن در نوسان است و ممکن است که هر لحظه گرانتر شود، عاقلانه نيست و با توجه به حذف حمايت ها و يارانه هاي توليدي و صادراتي ساير کشورهاي توليد کننده محصولات مواد غذايي که طبق آموزه هاي سازمان تجارت جهاني صورت مي پذيرد، واردات مواد غذايي در آينده باعث افزايش رشد منفي تراز پرداخت هاي کشور خواهد شد و در نتيجه قيمت محصو لات غذايي گران تر مي شود. که تحمل اين امر بسيار مشکل است. «مايکل تودارو » در کتاب توسعه اقتصادي در جهان سوم، ابعاد و اهميت توسعه روستايي و نقش آن در توسعه ملي را بدين صورت بيان مي کند:

"توسعه کشاورزي و توسعه روستايي محور اصلي توسعه ملي است، وي  معتقد است که توسعه و رشد بخش کشاورزي به عنوان موتور و محرکه اصلي توسعه روستايي است و علت آن را اشتغال بيش از 80 درصد جمعيت روستايي جهان سوم بطور مستقيم و غير مستقيم در فعاليتهاي کشاورزي مي داند. در نظر تودارو توسعه ملي، وابسته به توسعه روستايي است چرا که ريشه تمامي مشکلات و مسائل عقب ماندگي مثل فقر، نابرابري در حال رشد، رشد سريع جمعيت و بيکاري فزاينده در مناطق روستايي قرار دارد".

«جان رابينسون»، «آنتوان داکوره» نيز همچون تودارو  توسعه روستايي را شرط توسعه ملي مي دانند و براي اين منظور تاکيد خاصي بر رشد بخش کشاورزي دارند. رابينسون توليد مواد غذايي را به عنوان ضروري‌ترين وسيله براي قطع وابستگي سياسي مي داند و مي گويد:« نوعي تعاوني يا مالکيت جمعي زمين و وسايل توليد ضروري است تا شرايطي را فراهم آورد که مدرنيزاسيون بتواند بدون قطبي شدن ثروت و فقر که امروزه سراسر جهان دچار آن است صورت گيرد.» تز توسعه کشاورزي و روستايي در دهه 1980 فرايند غالب بر توسعه جهان سوم بود.

نظريه ديگري که امروزه مطرح است نظريه «ميسرا» در باب توسعه روستايي است. ميسرا بر دو جنبه‌اي بودن توسعه شديداً مي تازد و معتقد است كه توسعه شهري، روستايي، صنعتي و کشاورزي و ... بايد با در نظر گرفتن شرايط در اولويت قرار گيرند و تاکيد صرف بر هر يک از آنها باعث انحراف مسير توسعه خواهد شد. ميسرا معتقد به الگوي مراکز رشد به عنوان مطلوب ترين راهبرد توسعه روستايي است و با تأکيد بر توسعه روستايي متکي بر بنيان قوي صنعتي که همزمان توسط دولت و مردم انجام مي شود الگوي توسعه خويش را بنيان مي گذارد و اصلاحات ارضي در روستاها را امري ضروري مي داند.

سرنوشت اغلب کشورهاي جهان در هر دوره از تاريخ به سرنوشت روستاها بستگي داشته است. يکي از خصيصه هاي بارز روستا آن است که تامين کننده غذاي بشر است و مي تواند بدون تکيه به شهر، به حيات خود ادامه دهد. در حاليکه شهر بدون روستا و بهره گيري از منابع آن محکوم به نابودي است. جمله زيباي سقراط كه مي‌گويد: ((نظامي مي تواند بر آتن حکومت کند که بتواند غذاي مردم آن را تامين نمايد)) مويد مطالب فوق الذکر است. بر اين اساس، در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران آمده است که بخش کشاورزي محور توسعه تلقي شده و اهداف اين بخش را در راستاي توسعه اقتصادي، در بسيج کليه امکانات ملي و همه بخشهاي اقتصادي به منظور نيل به خود کفايي در توليد کالاهاي اساسي کشاورزي، تقويت توان اقتصادي روستاها و احياي آن به عنوان منبع و جايگاه اصلي توليد بيان داشته است ( آسايش، 1379، 52).

- نقش توسعه روستايي در  توسعه ملي

 نقش توليدي روستا جهت حصول به امنيت غذايي، مساعدت به بخش صنعت و نيز نقش صادرات غير نفتي روستا در توليد ناخالص کشور و ايجاد فرصت هاي شغلي در ابعاد مکاني از جمله آثار مناطق روستايي در توسعه ملي کشور است. در سال هاي اخير نيز توسعه صنعت گردشگري روستايي بويژه در کشورهاي توسعه يافته، عامل اساسي در فرايند توسعه روستايي و تحقق اهداف توسعه ملي بوده است. نقش توسعه روستايي در  توسعه ملي را در 4 بخش كلي زير مي توان بررسي كرد.

- بعد اقتصادي

نواحي روستايي بويژه از طريق توليدات كشاورزي و صنايع دستي نقش مهمي در اقتصاد ملي دارند. رشد بالاي بخش كشاورزي در سالهاي اخير نشان دهنده وجود ظرفيت هاي بالقوه زياد اين بخش براي افزايش توليد و توسعه بيشتر است. اين همه دستاوردهاي بخش كشاورزي براي اقتصاد ملي در شرايطي است كه سهم اين بخش از كل منابع سرمايه گذاري شده دولت در 30 سال گذشته همواره كمتر از 6 درصد بوده است. در واقع بخش كشاورزي با حداقل سرمايه گذاري ريالي و ارزي، بالاترين نقش را در اقتصاد ملي داشته است. بنابراين، نقش مهم نواحي روستايي در اقتصاد ملي بويژه از طريق توليدات كشاورزي ايجاب مي كند كه براي تدوام و افزايش اين نقش، مخصوصا در زمينه امنيت غذايي پايدار، نواحي روستايي به عنوان عرصه مهم اين فعاليت مورد توجه بيشتر قرار گيرد( رضواني، 1383، 6).

- بعد اجتماعي

در بعد اجتماعي سکونت بيش از 31 درصد جمعيت کشور در مناطق روستايي، همچنين وجود توانمنديهاي فرهنگي، يادمان هاي تاريخي، ساختارهاي اجتماعي متنوع و کارآمد، نوع و شيوه زندگي منحصر به فرد روستايي با خصلت‌هايي چون خودکفايي و توانمندي، قادرند ضمن ايجاد ثبات اجتماعي و فرهنگي و منطقه اي، در تحقق فرايند توسعه ملي کشور در بعد اجتماعي و فرهنگي مساعدت نمايند.

- بعد زيست محيطي

قوانين كشاورزي و زيست محيطي تاثير زيادي بر توسعه نواحي روستايي دارد( Deunert، 2006). بنابراين نقش زيست محيطي روستا در تحقق اهداف توسعه ملي با قابليت هاي مناطق روستايي در جهت مقابله با بيابان‌زايي و خطرات ناشي از خشکسالي ها، مقابله با فرسايش و تخريب خاک، حفظ و نگهداري منابع طبيعي و نيز ميکرو اقليم ها، معنا مي يابد.بدين ترتيب اگر توسعه را به معناي تعامل بهنجار نظام هاي اکولوژيکي، اقتصادي و اجتماعي بدانيم، در آنصورت روستاومناطق روستايي نقش اساسي در تحقق توسعه پايدار کشور ايفا مي نمايند(طاهرخاني ، 1384، 235).

- بعد سياسي و امنيتي

ملاحظات امنيتي و سياسي از ديگر نكاتي است كه تاثير و نقش توسعه روستايي را در توسعه ملي نمايان مي سازد. به لحاظ امنيتي بهبود وضع زندگي روستاييان و نيز تثبيت جمعيت فضاها و نقاط روستايي بويژه در فضاهاي خاص مانند سرحدات مرزي، حواشي دشت كوير، دشت لوت و مناطق شرقي و جنوب‌شرقي كشور نقش موثري در حفظ امنيت كشور خواهد داشت. توسعه نيافتگي مناطق مرزي، تاثيرات زيادي بر روند توسعه كشور مي گذارد و چالشهاي اساسي در برابر آن قرار مي دهد. توسعه نيافتگي در مناطق مرزي كشور، امنيت اين مناطق را تهديد مي كندو ناامني مناطق مرزي ناامني را به داخل كشور منتقل مي سازد كه اين امر به نوبه خود چالشهاي بزرگي را در برابر توسعه ملي مي گذارد( رضواني، 1383، 8).

- راهکارهاي توسعه روستايي در ايران

به منظور دستيابي به اهداف توسعه روستايي، سياستهاي کلان توسعه روستايي را مي توان در موارد ذيل خلاصه کرد:

-جامع نگري و ايجاد هماهنگي در نظام برنامه ريزي توسعه

-اصلاح ساختار مديريتي روستا و ايجاد مديريت واحد در توسعه روستايي

-ارتقاء شاخص هاي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي

-نهادينه کردن مشارکت روستائيان در تصميم گيري، اجرا، نظارت و ارزشيابي

-رشد و توسعه فعاليت هاي کشاورزي با تاکيد بر امنيت غذايي

-توسعه فعاليت هاي صنعتي باتاکيد بر توليدات کشاورزي و منابع طبيعي

-تنوع بخشيدن به فعاليت هاي اقتصادي در روستاها

-اصلاح نظام هاي بهره برداري و تغيير نظام توليد معيشتي به نظام توليد تجاري

-اصلاح ساختار کالبدي و بهبود محيط زيست روستايي

-گسترش فعاليت هاي خدماتي و بهبود زيرساختها

-حفظ محيط زيست منابع طبيعي در حوزه هاي روستايي

-ارتقاء ضريب امنيت زندگي روستاييان در مقابل سوانح طبيعي(قطب، 1379).

قبل ازسالهای ۱۳۳۸  ، اشكور از لحاظ جغرافيايي شامل دو دهستان به نامهاي دهستـان اشكور بالا شامل 50 آبادي و دهستـان اشكور پايين شامل 107 آبادي بوده است و با مجموع 157 آبادي، در جنوب شهرستان رودسر استان گيلان واقع شده است که قسمتهای کوهستانی شهرستان های رودسر -املش و شهرستان  رامسر فعلی را شامل می گردد.

روستائی زحمتکشی از یکی از روستاهای اشکور(وربن)

هم اکنون منطقه اشکورات شامل ۷دهستان و ۲۵۲ آبادی از توابع شهرستانهای رودسر واملش از استان گیلان وشهرستان رامسر از استان مازندران است.

با توجه به تعداد روستاها ی اشکورات رودسر به سه دهستان تقسیم شده است . 

۱) اشکور سفلی  2) اشکور علیا و سیارستاق ییلاقی 3) اشکور شوئیل لازم به ذکر است که اشکور شوئیل از سال 1373 از اشکور سفلی جدا گردیده است.     

آب و هوا :

اشکوربه دلیل شرایط و طبیعت کوهستانی منطقه، دارای زمستانهای سرد و پر برف وتابستان های خنک و ملائم می باشد واین امر باعث گردیده که درفصول پاییز وزمستان جمعیت  به حداقل و در بهار و تابستان به حداکثر ممکن برسد.

این راه بین دوروستا در اشکور است

بعلت دارا بودن چشمه سارها، دریاچه های طبیعی، چشمه های آب معدنی رو دخانه های زلال و غارهای فراوان و پاکی هوا توجه مردم را به خود جلب کرده و متاسفانه به علت نبودن راه مناسب منطقه را از آبادی محروم و مردمان نیز از نعمت طبیعت زیبا و هوای پاک در وصف بوده و از وصل مانده اند.   

 زرد تله   کوهی بسیار زیبا درچشم انداز جنوب وربن(اشکور)

تاریخی و فرهنگی  :                    

اشکور تمدنی دیرینه داشته و به سلسله کاکیان برمی گردد. در سده‏هاي اخير نام عالمان بي‏شماري با پسوند «اشكوري» در كتب تراجم و رجال آمده است. اشكور از لحاظ فرهنگي در منطقه تاريخي  ديلم  قرار دارد و مردم اين سامان كه جزء كوچكي از مردم ديلم به شمار مي‏آيند، همگي در قرن سـوم از آيين زرتشـت خارج و توسـط «ناصـرالحــق اُطـــرو ش» (ابومحمد حسن بن علي بن عمر الأشرف بن علي زين العابدين عليه‏السلام ملقب به ناصر الحق و اصمّ و اُطروش، جدّ مادري سيد مرتضي و سيد رضي است كه دين مقدس اسلام را در بلاد ديلم از راه تبليغ رواج داد.) مسلمان و   شيــعه اثني عشري شدند.  بعد از اسلام نيز اين مناطق شاهد تحوّلات گوناگوني بوده است. يكي از اين تحولات، قيام فرزندان اين آب و خاك «آل بويه2 يا آل ديالمه» است كه حركت آنان منجر به سقوط حكومت  عبّاسيان و تشكيل اولين دولت شيعي در جهان اسلام از سال 325 تا 447 ه·· . ق گرديد. آنان در قسمت زيادي از بلاد عراق عجم و عراق عرب من جمله بغداد حكمروايي داشتند و فقهايي چون شيخ مفيد، سيد مرتضي، سيد رضي، شيخ طوسي، سلاّر ديلمي و غير ايشان در كنف حمايت اين مردان بزرگ شيعي به نشر معارف و فرهنگ و فقه علوي پرداختند.

 از  مناطق کوهستانهای اشکورات بر اثر کاوشهای انجام گرفته به آثار و شواهد گوناگونی مخصوصا قبور مربوط  به دوران نبوع تا دوران ساسانی و بعضا نیز از دوران اسلامی نیز بدست آمده واین خود نشان قدمت منطقه را دارد و مزید بر آن منطقه اشکور بر سر راه شرق گیلان به قزوین واقع شده و این امر ضمن ار تبا طات وسیعی که در آینده می تواند داشته باشد  در قدیم نیز چاروداران منطقه ازبازار قزوین استفاده می کردند و وجود منابعی زیر زمینی و کشاورزی که در منطقه مطرح است می تواند تحولی در منطقه ایجاد نماید .   

شخصیّت ها :

جا دارد پرورش یافتگان و بزرگان این دیار را به صورت فهرست وار معرفی نمود:

۱)  سید ابو القلسم اشکوری فرزند سید معصوم حسینی گیلانی از فقها و مجتهدین اشکوری

۲)  سید حسن اشکوری از فقها و علما و شعرای قرن چهاردهم

۳)  سید اسد الله اشکوری از فقها ی شیعه ایران

۴)  سید حسین اشکوری از علمای شیعه در نجف

۵)  سید عبد الغنی حسینی اشکوری رود بارکی

۶)  سید موسی موسوی اشکوری فرزند سید محمود موسوی اشکوری رسد.(از روستای کیاسه)

۷)  سید محمد تقی معصومی اشکوری از کیارمش

۸)  صد رایی اشکوری از کیاسه

۹)  آیت اله حسن لاهوتی اشکوری

۱۰)  شیخ عیسی طالبی معروف به واعظ ولنی

محصو لات کشاورزی  و دارویی :

منطقه اشکور علاوه بر داشتن آب وهوای ییلاقی ،منایع زیر زمینی، باغات فندق و گردو، زمینهای مزروعی گندم وجو٬ عدس ولوبیا، سیب زمینی، سیر وپیاز و گیاهان دارویی از قبیل گل گاوزبان، بنفشه، کنگر، گل پر، گزنه، گون، همیشه بهار، قارچ های خوراکی، با با آدم( کو لا کولا ) و... را می توان نام برد . که هر کدام می تواند منشاء اثر بوده و منبع درآمد برای روستائیان٬ ولی به علل بی توجهی به مناطق اشکورات این دسته گیاهان ومحصولات نیز امروزه توجه خاصی نشده است.

ارتفاعات اشکور که بر اثر سر مای طو لانی منطقه وپوشش پرف حد اقل نیمی از سال باعث جریان رودخانه های شده که در مجموع به پلرود ختم شده ولی درفصل تابستان کشاورزان منطقه تشنه آب و شاید بیشترین درگیری منطقه را تشکیل می دهد.

مشکلات و محدو دیت ها:

اکثر روستاهای اشکورات از جمله اشکور سیارستاق و شوئیل  ازحداقل امکانات رفاهی محروم بوده و با گذشت سه برنامه توسعه دولت جمهوری اسلامی و در درون برنامه چهارم تو سعه نیز توجهات لازم به منطقه نشده است. که اهم مشکلات به شرح ذیل می باشد:

۱) نداشتن جاده مناسب که امروز مهمترین عامل ارتباطی بین منطقه و شهرمی باشد

۲) نداشتن برق که برخی از روستاها از نعمت برق محروم هستند.

۳) نداشتن آب شرب و بهداشتی که محور سلامت جامعه است.

 4) نداشتن سد های خاکی جهت تامین آب کشاورزی منطقه و دهستان

5) نداشتن دکل های مخا براتی و تلو یز یونی

6) نداشتن امکانات آموزشی و فر هنگی

7) نداشتن مراکز درمانی و بهداشتی مناسب

8) نداشتن نمایندگی و دفاتر برخی از ادارات مورد نیاز از قبیل:

دفاتر جهاد کشاورزی- برق و مخابرات- کمیته امداد- بنیاد مسکن- شعب بانکی- نمایندگی آموزشی و پرورشی و...

 9) نداشتن مرکزتحقیقات خدمات کشاورزی

 10 ) نداشتن یک خانه فندق ویا صنف

انتظارات:

با توجه به مشکلات مطرح شده وعدم امکا نات باعث معضلاتی در منطقه گردیده از جمله مهاجرت چشمگیر جوانان به سمت شهرها مخصو صابه استان قزوین و مرکزی (ساوه)و... جا دارد موارد زیر مورد توجه و عنایت خاصه مسئوولین و مدیران و نهاد های ذیر بط قرار گیرد:

 باتوجه به استعدادهای درخشان منطقه در امر کشاورزی ودامداری ما اشکوریها خواهان :

۱) فراهم کردن امکانات رفاهی از قبیل جاده ٬برق و آب شرب که برخی از روستا ییان از این حداقل محرومند لذا تقا ضا داریم جهت رفع این محرومیت تلاش وافر انجام پذیرد.

۲) امروزه امکانات ارتباطی گام اول توسعه است و این منطقه ازهر گونه امکانات ارتبا طی محروم است تقاضا داریم برقراری جاده آسفا لته و یا حداقل زیر سازی شده ٬فعال کردن تلفن های بیسیمی و آنتن دهی تلفن های همراه وکانالهای تلویزیونی که امروزه تمامی کشور ضمن پوشش کا نال های رسمی و محلی است ولی اکثر روستاها از این کانال ها محروم و با داشتن تلویزیون و سی دی از برنه مه های هنجار شکن استفاده و بیم آن می رود در آینده نزدیک جوانان و نو جوانان منطقه به سمت نوار های مبتذل روی آورند. لذا تقاضا داریم چاره ای اندیشیده شود .

۳) منطقه اشکور با توجه به آب وهوای مناسب وطبیعت سالم و زمینهای زراعی قابلیت های بخش کشاورزی را دارد لذا:

الف) ضمن مهار آبها و مصرف بهینه ی آن در منطقه که امروزه نه تنها  هیچ گونه راهکارومساعدتی نشده بلکه گاها موانعی رانیزایجادمی نمایند تقاضا داریم تلاش مفیدی در این راستا انجام شود .

ب) باوجود باغات وکشاورزی منطقه ازجمله فندق٬ گردو وگل گاوزبان انتظار داریم مرکزتحقیقات خدمات کشاورزی وهمچنین دفاترویانمایندگی برخی از ادارات دردهستانهای اشکورات  ایجادشود.

۵) فندق باتوجه به اینکه محصول استراتژیک منطقه است وتمامی چشمهابه این محصول است تقاضاداریم

 برای سروسامان دادن این محصول نیاز به یک خانه فندق ویا صنف ویاهرچیزی که تناسب به آن باشد را دارد واین نیازبه کمک کارشناسان بوده ودست یاری رامی طلبد.

۶) امروز جوانان وفارغ التحصیلان منطقه حرکتهایی جهت کار آفرینی وسرمایه گذاری گامهایی برداشته اند ولی نیاز به همکاری همه ی ارگانها برای تحقق ایجاد اشتغال و شعارهای دولت نهم را داردواین امر درادارات شهرستان ملموس نمی باشد لذا از مسئو لین تقاضای پیگیری را داریم.

7) جهت تکمیل واحدهای مسکونی و پروژه های کشاورزی مردم نیاز به حمایت های مالی از بانک ها را دارند تقاضا داریم نسبت به آسان گرفتن مراحل دریافت وام همکاری لازم را داشته باشند. 

همیشه دلم میخواهد زمانی که از روستای زادگاهم مینویسم ،شاعرانه ترین جملات را در وصف زیبائیهای روستا به کار ببرم.امّا آن هنگام که قلم به کاغذ میرسانم ،به یاد ناداشته هائی می افتم که اگر وجود میداشت ،میتوانستم به جای نوشتن غم نامه ها ،از شادیهائی بگویم که انبساط خاطر خوانندگان شود.به یمن تلاش دسته ای از مسئولین دلسوز خیلی از روستاها صاحب ،برق،آب لوله کشی،تلفن،گاز،جادّه،وخیلی چیزهای دیگر شده اند.این خیلی خوب است اگر به همه روستاها برسند.شاید به دلیل دوری بیش از اندازه روستاهای ما به مراکز شهری ،چندان توجّهی به این روستاها نمیشود.روستاهای وربن،سورتله،اینی،توسه چالک،بنان،امیرمحلّه(ایرملّه)،ایزین،ریسن،برمکوه،کیاسه،هفته بند،جرن،آسیابسر وده ها روستائی که من میشناسم،باچنین بی توجّهی های دائمی دست به گریبان هستند.شاید توقّع زیادی است که ما داریم.ولی اگر توجّه شود به اینکه ما در پیرامون خود شهر های رودسر ،املش،لاهیجان،سیاهکل وحتّی رحیم آباد وقزوین را داریم،باید گفت توقّع چندانی نیست که بخشی از امکانات گسترده این مناطق به روستاها گسیل شود.راه های مواصلاتی نه چندان خوب که بسیاری از دوستان مکرّرپیرامون آن نوشته ویا گفته اند.راه هائی که در بسیاری از روز ها وماه های سال بسته اند .واگرنیز باز باشند چندان اعتباری به عبور ومرور در آنها نیست.همولایتی ها کتبی ویا شفاهی وبه دفعات از مسئولین امر خواهان بررسی این مقولات بوده اند که تا کنون جوابی شایسته دریافت نشده است.اوضاع آب وبرق نیز به همین منوال است.البتّه به نظر دوستی که فرموده اند(چیزی که عیان است، چه حاجت به بیان است) .امّا بگذارید تابارها وبار ها این رابگوئیم که نگفته نماند.اگر مسئولین محترم قبول زحمت کنند وسری به روستاهای دور افتاده ومحروم اشکور بزنند شاید که کاری صورت دهند.

این تصویر کوهی زیبا در روبروی روستای وربن است

بهار دیر وقتی است که از راه رسیده است.بابهار دگرگونیهائی به وجود آمده وهمه چیز نو میشود.این حسن بزرگ بهار است .امّا در روستاهای ما چه خبر؟امسال نعمات خداوند در قالب برفی سفید رنگ امّا بی موقع برسر روستاها فرو ریخت.

                               یک خانه روستائی در وربن

                 این همان برفی است که همه را غافلگیر کرد

این برف برای خیلی از مردم نعمت بود وبرای گروهی زحمت .در هر کار طبیعت حکمتی وجود دارد که خدای بزرگ برای مخلوقاتش به ودیعه گذاشته است.برف وباران.سیل وطوفان

،هرکدام مأموریّتی دارند در جهت تکامل طبیعت.انسان میتواند با کنترل این مظاهر طبیعی از دست آوردهای مثبت آن نهایت استفاده را ببرد.انسان هوشمند قادر به کنترل بیشتر تحوّلات طبیعی میباشد.در بیشتر کشور

های جهان برف به معنای واقعی کلمه نعمت است.زیرا آنان پیشتر برای مهار وتبعات آن چاره ای اندیشیده اند.امّا امسال در روستاهای اشکور چه گذشت؟ در گام اوّل پس از بارش برف راه های نیم بند روستاها مسدود

گردید.بیشتر مردم که دام دار هستند دچار کم علوفگی برای دامهایشان شدند.دام بیعلوفه هم یعنی هیچ.یعنی زحمتی بیهوده .یعنی اتلاف وقت وهزینه گزاف.امسال به یمن همین برف که برای خیلی ها نعمت بود

دامداران منطقه به اجبار (کولش)ساقه کوبیده شده برنج را هر کیلو به قیمتی گران تر از..... خریداری کرده وبه خورد دامی دادند که گوشتش این اندازه نمی ارزد.رانندگان منطقه که الحق خداوند عمرشان را زیاد کند

سنگ تمام گذاشته وعلوفه دامهای روستائیان را تأمین کردند.امّا علوفه داران پائین دست تا توانستند پوشالهای بنجل چندسال مانده خورا به خلق اله فروختند ،آنهم به قیمتی که خود می خواستند.دراین وانفسای برف

روستائی ماندو مقداری بدهی ودامی لاغر که زمانی طولانی باید سپری شود تا به وزنی مطلوب برسد.امّا چراچنین شد؟چرا این نعمت بزرگ خداوند عدهّ ای از همولایتیهای مارا زمین گیر کرد؟اگر اندکی منصفانه به

منطقه نگاه کنیم به چرائی این پرسشهای بی جواب پی میبریم.روستاهای ما راه مواصلاتی درستی ندارند.بهتر بگویم خیلی از روستاها اصلأ راه ندارند.روستائی بدلیل عدم وجود راه وگرانی حمل و نقل خودرا به کمترین

مقدار خرید راضی میکند.زیرا در اواخر تابستان که زمان خرید علوفه برای دام است،کرایه حمل علوفه بیشتر از قیمت آن است. روستائی فقیر جرأت ولخرجی راندارد.خودرا به خدا میسپارد وامید وار است همه چیز

آنگونه باشد که او میخواهد.امّا خدای رحمان که مخلوقاتش فقط روستائیان نیستند.او بندگان دیگری نیز دارد .مسئولین هم که روستائیان را جز در مواقع خاصّی نمی بینند،چون گرفتاریهایشان در شهر بیشتر است.

شکر خدا گوشت که از قارّه اقیانوسیّه میرسد ولبنیات مارک اوروپا هم کم نیست. چه نیاز به گوشت ولبنیات غیر بهداشتی روستاهای ما.روستائی هم برود ودر شهر کار کند وآسوده و بدون دغدغه راه ودام و علوفه و

هزار جور گرفتاری دیگر کار کند .البته اگر وقتی برایش پیش آمد سری به روستای زادگاهش بزند وفاتحه ای برای اموات و آسودگی روستایش بخواند.

برای دیدوبازدید عید به منزل یکی از اقوام نزدیک به منزل آنهارفتیم .مانند همه اینگونه بازدید ها ازهر دری سخن به میان آمد.یکی از اقوام گفت که برای یاد آوری دوران کودکی ،به یکی از روستاهای اطراف اصفهان رفتیم.در گذشته روستای بزرگی بود.روستائی که از هر نظر خود کفا بود.می گفت ما با ذهنیّت گذشته وارد محدوده روستا شدیم.امّا از شادابی وطراوت گذشته اثری ندیدیم.پس از پرسه زدن های فراوان به خانه ای رسیدیم که پیرزنی در جلوی آن خانه نشسته بود .سلام گفتیم .پیرزن سر بلند کرد وجواب گفت.پرسیدم مادرجان دیگران کجا هستند .او گفت همسرم کمی پائین تر از اینجا مشغول آبیاری زمین است.گفتم دیگران کجا هستند.نگاهی حاکی از تعجّب به من انداخت وگفت دیگرانی وجود ندارند. گفتم یعنی چه؟گفت همه رفته اند.همه رفته اند.گفتم یعنی فقط شما دونفر در این روستا زندگی میکنید؟ آهی کشید وگفت ما دوتا وخدا.........گفتم فرزندی ندارید که به شما سر بزند یاشمارابا خود ببرد.گفت آنها همینقدر که بتوانند شکم خودرا سیر کنند ما خوشحال میشویم.باهمسفران مشورت کردم وبا موافقت همه آنروز وآنشب را مهمان پیرزن وهمسرش شدیم.آنها از دوران شکوفائی روستاشان قصّه ها گفتند .وما تنها شنیدیم بی آنکه کاری از دست ما برآید.وصبح با کامی تلخ راهی خانه شدیم .....با خود اندیشیدم اگر برای یکی از آن دونفر اتّفاقی حادث شود،آندیگری چه خواهد کرد؟

آیا این سرنوشت تلخ همه روستاهای مانیست؟

من خیلی دوست دارم تا در دل انگیز ترین فصل طبیعت اززیبائیهای بهار بنویسم تاملالی درکسی به وجود نیاید .امّاهروقت که به فرجام روستا مینگرم چاره ای نمی بینم جزآنکه همانی را بنویسم که وجود دارد.درمورد زیبائیهای روستا میشود هزاران کتاب تألیف کردوصدها دیوان شعرسرود.میشود روزها وروزها دروصف دیدنیهای روستاها حرف زدوآنهمه دلفریبیهایشرا ستود،امّا اینهمه نمیتواند پوشش مناسبی بر غم از دست رفتن روستاها باشد.اگر روستائی کویری به علّت مدفون شدن در زیر شن های روان تخلیه میشود ،چاره ای نیست .گرچه دانش وفّن آوریهای نوین علمی برای مهار شنهای روان نیز چاره ای اندیشیده است.امّا تخلیه روستاهای سرسبز سرزمین ما بسیار تلخ وغمبار است.روستاهائی که با اندک توجّه به بعضی مسا ئل قابل حّل میتوانند قابل سکونت ودوباره زیستن باشند.

درفرصت کمی که در تعطیلات عید داشتم به سفری کوتاه رفتم تادیداری تازه کنم از سرزمین مادری ام که آن همه دوستش دارم.امّا گویا تقدیر چنین است که من تنها ناظر تلخ کامیهای زادگاهم باشم.ما عادت به خود فریبی داریم .شاید با این خود فریبیها میخواهیم از بار رنج جانکاهی که گریبان مارا گرفته است بکاهیم.همیشه اززیبائیهای روستا میگوئیم ومینویسیم.امّا براستی آیا روستا زیباست؟آیافقر زیباست ؟آیا نبود امکانات زیباست؟آیا نداشتن بدیهی ترین امکان زیست،ریباست؟پس بگذارید تا تابلوئی از تلخیهای روستا برای شما ترسیم کنم.عید زمان تعطیلات مردم شهرنشین است.آنها پس از یک دوره کاری برای استفاده از روزهای تعطیل عازم مکانهائی در بیرون شهر میروند.وخیلی وقتها نیز سری به روستاهای دور ونزدیک میزنند.روستائی ها از دور یا نزدیک نظاره گر مردمی میشوند که سوار بر ماشینها ئی گرانقیمت ولباسها ئی گرانقیمت تر در کناره های روستا اطراق کرده اند وبه تفریح واستراحت میپردازند.روستا ئی خودرا با آنها مقایسه میکندومی اندیشد که چرا آنها دارند واوندارد.امّا این اتّفاق در روستاهای دوردست نمی افتد.در آنجاها زندگی شکل دیگری دارد.امسال تعداد زیادی از مردمان روستا های ما برای دیدن والدین وبستگان خود به روستا رفته اند.بگذریم ازاینکه باچه مشقّتی به روستا رفته اند.امّا به هرزحمتی رفته اند.به جائی که راه درستی ندارد.برق نیم بندی دارد. خط تلفن نیم بند تری دارد.درمانگاه یا حتّی خانه بهداشتی ندارد.روستائی چه دلخوشی میتواند داشته باشد.چگونه میتواند خودرا راضی کند در جائی زندگی کند که هیچ رفاهی را برای روستائی به همراه ندارد.نسل جدید روستا برای دوری گزیدن از سرنوشت پیشینیان خود به شهرهای دور ونزدیک روی آورده اند به امید اینکه بتوانند بهتر از روستا ومرفّه تر از پیش زندگی کنند .امّاخیلی زود در مییابند که بدنبال سرابی موهوم به ناکجا آبادی رفته اند که هیچ تعلّق خاطر یا سنخیّتی با آنجا ندارند.امّا دیگر دیر شده است چون آنان از اینجا رانده وآزآنجا مانده شده اند.دیگر چاره ای ندارند جز آنکه راه به اجبار انتخاب شده خودرا تا آخر ادامه بدهند.به همین دلیل وبه هر بهانه ای خودرا با مشقّتهای بسیار به روستا میرسانند تا از اقوام دیداری کنند.امّا این رفت و آمدها آنهارا دچار دردسرهائی میکند که همه راازرفت وآمد به روستا پشیمان میکند.امسال عید موقع بازگشت مردم از روستا برف بارید وهمه برفگیرشدند .یعنی نتوانستند به موقع به شهرشون برگردند.آخر راه نیم بند روستا که با یک کم برف بند میآید که راه نیست.خوب چه باید کرد .آیا همین نداشتن راه مناسب دسترسی به شهر باعث نخواهد شد تا آن چند باز مانده روستائی نیز جلای وطن کنند وبه شهر به کوچند.راستی آیا ما فقط روستارا برای چندروز استراحت میخواهیم؟آیا نمیدانیم که روستای خالی از سکنه مانند خانه خالی است وبه زودی خراب میشود؟مانباید شاهد فنای روستاهای زیبای وطنمان باشیم .بیائیم کمی منصفانه به وضع موجود درروستا بنگریم.نگذاریم آبادیهای چندین صدساله به همین آسانی نابود شود.انسان مدرن بدنبال راهی است تا درصورت بروز مشکل در زمین ،در فضا سکنی گزیند.ماهم باید دراندیشه زندگی دوباره در روستا باشیم.زیرا هیچ کس در هیچ شرایطی نمیتواند سرزمین مادری خودرا که در آنجا نشوونما یافته است از یاد ببرد.

روستای وربن در جنوبی ترین ناحیه استان گیلان واقع شده است. 

(نمائی ازروستای وربن وخانه پدری)

مرتفع ترین منطقه در گیلان است.آب وهوای کوهستانی بسیار خوبی دارد.مناظربکروچشم نواز

که بیننده رامجذوب خود میسازد.باغهای فندق وگلزارهای گل گاوزبان ومراتع وجنگلهای سرسبز

به همراه چشمه های جوشان آبسردکه هرآدم دوستدار طبیعت راوامیداردتالختی به نظاره به

ایستد. قصددارم تاشمارابه سفری سواربراسب خیال ببرم.

درحتی در انتظار جوانه زدن در روستای وربن

                         اِشْكَوَرْ كجاست؟

منظره ای ازاطراف وربن در بخش اشکور

استان گیلان یکی از استانهای سرسبز وخوش آب وهوای ایران است.شهرستان رودسر باداشتن چندین بخش از کناره دریای خزر تا دامنه های شمالی البرز ادامه دارد.ومنطقه اشکور که بطور کلی در قسمت جنوب شرقی استان گیلان واقع شده است.اشکور منطقه بسیار وسیعی است که عمدتا در مناطق کوهستانی جنوب شهرستان رود سر واقع شده است.منطقه اشکورات خود به دو بخش اشکور علیا(بالااشکور)واشکور سفلی(پائین اشکور)تقسیم ونام گذاری شده است.

بخش اشکور سفلی ،بزرگترین بخش شهرستان رودسر میباشد. بدلیل وسعت زیاد بخش اشکور ،این بخش به طور طبیعی به سه ناحیه مجزای دشت،کوهپایه،کوهستان تقسیم شده است.که بخش کوهستانی اشکور بیشترین ناحیه این بخش را در بر می گیرد  . در قدیم الایام اشکور در منطقه کوهستانی شمال البرزودر قسمت شرق منطقه دیلمان تعریف شده بود.   اشکور در امتداد سلسله کوه های البرزقرار دارد و از جنوبی ترین نقطه شهرستان هاي رودسر و املش آغاز تا جنوبی ترین نقطه شهرستان رامسر ادامه دارد. محدوده اشکور از جنوب به قزوین از مغرب به سياهكل ، لنگرود ورود بار الموت واز شرق به بخش کوهستا نی شهرستان  تنکابن واز شمال به دامنه های کوهستانی رحیم آباد،املش و رامسر متصل است.  قبل ازسالهای 1338 ، اشكور از لحاظ جغرافيايي شامل دو دهستان به نامهاي دهستـان اشكور بالا شامل 50 آبادي و دهستـان اشكور پايين شامل 107 آبادي است و با مجموع 157 آبادي، در جنوب شهرستان رودسر استان گيلان واقع شده است که قسمتهای کوهستانی شهرستان های رودسر - املش و شهرستان  رامسر فعلی را شامل می گردد.

بنام خدا

نامه های زیر بخشی از درددلهای روستائیان ور بن وسورتله است که خطاب به مسئولین محترم اداره آب وفاضلاب وجهاد کشاورزی وهمچنین به بخشداری محترم رحیم آباد نوشته اند.

بنظر میرسد که مردم قانع روستائی توقّع چندانی از مسئولین محترم ندارند.امّا به نظر حقیر همانگونه که بار ها در این صفحات یاد آوری نموده ام روستاها به توّجه بیشتری نیاز دارند.اگر مسئولین محترم بذل توجّهی بنمایند قطعأ نتایج دلخواه که مورد رضایت خداوند هم هست حاصل خواهد شد.

نامه زیر برای اداره آب وفاضلاب شهرستان رحیم آباد ارسال شده است.

واین نامه نیز برای اداره محترم جهاد کشاورزی شهرستان رحیم آباد میباشد. 

واین نیز صورت جلسه ای برای معرفّی نمایندگان وربن وسورتله.

امید واریم که این آقایان بتوانند با کمک مسئولین محترم بخشداری گامهای شایان توجّهی در جهت رفع موانع ومشکلات روستا بر دارند.

با آرزوی توفیق برای همه خدمتگذاران

۲۷/۲/۱۳۸۸

سلیمی

آخ که چقدردلم ازدست نداشتن یه جادّه خوب دست رسی، به روستایمان پر است.آرزودارم برای یک بار هم که شده بتونم با خیال راحت سوار یه ماشین راحت بشم وبزنم به کوه ودشت وبرم یه دل سیر تو مناطق خودمون بگردم. امّا نه، دوست دارم برم یه سری به پدر ومادرم بزنم.ولی مگه میشه؟ کی می تونه بره تو جادّه هائی سفر کنه که از ترس تا پای سکته پیش بره.اما مردم ما چه میکنند؟ هنوزهم درقرن فراتر از اتم،قرن دهکده کوچک جهانی،هستند جاهائی که اگه در زمستون کسی شون مریض شد یا باید بمیره یا باید پدر مریضی رو در بیاره.کدام مریض میتونه سوار جیپ های روسی بشه تا خودش روبه مریضخونه برسونه .باور کنید اون هیتلر بیچاره هم از هیبت نخراشیده همین جیپ ها ی روسی خودش رو کشت.شاید توقرنی که ما زندگی میکنیم یه کم عجیب باشه که بشنویم تو فلان روستا حتّی جیپ روسی هم به سختی رفت وآ مد میکنه .امّا من از شما دعوت میکنم تا شنیده هاتونو به دیده بدل کنید وببنید که تو روستاهای ما حتّی این جیپ های زبان بسته هم به سختی رفت و آمد می کنند.اگه باور نمی کنید خودتون تشریف بیارین وببینین که مسافر ناچاره در بهترین فصل سال نصف راه رو پیاده بره.توبعضی شهرامون اگه چرخ یه ماشین آن چنانی تو چاله بره ،علیه شهردار شکایت می کنند.امّاتو روستاهای ما اگه همین جیپ زبان بسته چپ کنه وکسی رو بکشه کسی نیست بگه حاجی خرتو به چند.انگاری روستائیها تنها به این دلیل به دنیا اومدن که موقع انتخابات رأی بدن.

این تصویرگویای فقر راه های روستائی را از http://baramkoh.blogfa.comبه امانت گرفته ام.این تنها گوشه کوچکی از آن بینهایت نداشته های روستاهای ما است.

آقا ماهرکاری که میخواهیم به کنیم میبینیم که راه نداریم. نه اینکه کسی به ما راه نمیدهد.نه

آقااصلااینطورنیست.بلکه اصلا راهی نیست که به مابدهند.وقتی میگوئیم چرا به ما راه نمیدهید

میگویندراه نداردآقا.عجیب است.این همه راه وجوددارد اما کسی راهی به ما نشان نمیدهد. شاید راهی

را بلد نیستند که به ما نشان بدهند. این از بد شانسی مااست که دیگران به ما راه نمی دهند.راستش

رابخواهید ازبس که راجع به راه صحبت کرده ایم دیگر کم آورده ایم.اصلا راه راگم کرده ایم .شمارا به خدا

یک کم راه به ما بدهیدشایدماهم صاحب راه شویم.قدیمیترها برای پیشرفت امور تجاری واقتصادی اقدام

به ساخت راه های وسیع وطولانی بین ممالک میکردند.چون به اهمیت راه واقف بودند.

اینکه من این همه راجع به مسئله راه می گویم دلیل دارم آقا. ببینید خوب به همین راه دقّت کنید.

                     ابتدای راه گرمابدشت به سوی وربن وسورتله   

     این راهی است که روستائیان زیادی در مسیر آن تردّدمینمایند.امّا خیلی از ما از داشتن             همین راه نیمبند نیز محروم می باشیم.روستاهای اشکورکوهستانی هستند.مردم دام دار وکشاورز هستند.نیاز بهحمل مواّدغدائی برای خود ودام های شان دارند.ازشما میپرسم؟آیاروستاهای محروم اشکورات جزو آمار این مملکت نیستند؟

آیا حیف این مناظر زیبا نیست که به علت نداشتن راه مناسب غریبانه متروکه شوند؟

ساعت فلش

كد ساعت